Fuck it Vol.3

Η κακοήθεια, είναι το νέο χιούμορ. Η απάθεια, η νέα γενναιότητα. Ο συμφεροντολογισμός, η νέα επανάσταση. Το πλαστικό, το νέο ξύλο. Η παραισθήσεις, τα νέα όνειρα. Η ανεκτικότητα, η νέα φιλία. Το διάφανο, το νέο λευκό. Οι λάμπες, τα νέα αστέρια. Η ορθοστασία, ο νέος χορός. Η συγκατάβαση, η νέα κατανόηση. Ο σαρκασμός, η νέα ευφυΐα. Η συμβατότητα, ο νέος έρωτας. Το αύριο, το νέο σήμερα. Οι διαφημιστικές πινακίδες, τα νέα ηλιοβασιλέματα. Η άσφαλτος, το νέο γρασίδι. Η νάρκωση, ο νέος ύπνος. Η καταπίεση, η νέα δημιουργικότητα. Ο πεσιμισμός, ο νέος ρομαντισμός. Οι εικόνες, οι νέες λέξεις. Η ανάλυση, η νέα φαντασία. Το τετράγωνο, ο νέος κύκλος, Η απομνημόνευση, η νέα μάθηση. Το σπριντ, ο νέος περίπατος. Η απαξίωση, η νέα κριτική σκέψη. Ο δόλος, η νέα αδιαφορία. Η αδιαφορία, η νέα δικαιολογία. Η δικαιολογία, το νέο ψέμα. Το ψέμα, η νέα αλήθεια.
Fuck it.

Πώς θα κάνουμε τον έρωτα να μείνει;

Κάποιοι θεωρούν ότι το μεγαλύτερο ερώτημα της ανθρωπότητας είναι αν υπάρχει Θεός. Άλλοι αναρωτιούνται τι είναι η ζωή και άλλοι τι είναι ο άνθρωπος…
(Ξέρω και έναν που αναρωτιέται «Μωράκι τι θα φτιάξεις να φάμε;» αλλά αυτός δεν πιάνεται…δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν πιάνεται, αμάν! Αλλά πλάκα πλάκα μάλλον ακούγεται λιγότερο κλισέ από τα παραπάνω! Ωχ, τώρα με ποιον είμαι; Τι λέγαμε;)
-Κυρία κυρία να πώ;
-Για πες παιδί μου Χιού.
-Εγώ πιστεύω ότι το μεγαλύτερο ερώτημα είναι «Πώς θα κάνουμε τον έρωτα να μείνει». Αυτό γιατί όταν έρχεται και σε βαράει με το φτυάρι στο σβέρκο, δίνει άλλο νόημα στη ζωή σου, σε κάνει καλύτερο άνθρωπο και…δεν έχεις το Θεό σου!
-Βγες, έξω με απουσία να τον βρεις λοιπόν και αύριο με τους κηδεμόνες σου, τσόγλανε!!!

Ψηλέ, αν συμφωνείς και συ στο ότι αυτή είναι η βασικότερη ερώτηση τριγύρω στην πιάτσα, έλα κάτσε να βάλω ένα ποτάκι, αλλά την απάντηση δεν την ξέρω.
Ίσως είναι ενάντια στην ίδια του τα φύση να μένει. Η σιγουριά οδηγεί στο βόλεμα και αυτό είναι πολύ μακριά από την ουσία του. Σε θέλει να προσπαθείς κάθε μέρα και ταυτόχρονα να είσαι ανέμελος και έκπληκτος απέναντί του. Το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να είναι προσωρινός και που και που να εμφανίζεται χοροπηδώντας πάνω στο γραφείο σου όταν θα γράφεις μερικές μουτζουρωμένες γραμμές ή να ξαπλώνει σε μια ντιμινουίτα στο πιάνο (ή δίπλα στην κατσαρόλα αν είσαι το «μωράκι») και να σου λέει «στην έσκασα, κι όμως είμαι ακόμα εδώ…και δεν είμαι ο Παυλίδης ούτε παγωτό, και δεν είναι καλοκαίρι…»
Αυτή είναι η καλύτερη μαντεψιά που μπορώ να κάνω! Αν κάποιος έχει μια καλύτερη απάντηση ας μου στείλει mail, ας πάρει τηλέφωνο ή ας μπει με μπουλντόζα σπίτι μου…
Ως τότε, όταν έρθει, ας του δώσουμε λίγη στοργή να έχει μασουλάει, ένα σκαμνάκι αγάπης να βάλει πάνω τα πόδια του και ας…ξεστρώνουμε το κρεβάτι όσο πιο συχνά μπορούμε για να αισθάνεται σαν το σπίτι του!

I don't want to miss a thing...

Το καλοκαίρι έφυγε λοιπόν και επισήμως…Η πρώτη βροχή και συννεφιά συστήθηκε σαν να πέρασε από τα μέρη μας για πρώτη φορά, ενώ μερικοί σηκωμένοι γιακάδες αργά το βράδυ, ή νωρίς το πρωί, σαν περισκόπια υποβρυχίων ξεμύτισαν για να ανιχνεύσουν το φθινόπωρο που πλησιάζει γοργά.
Τα κουβαδάκια σας και σπίτι! Το φρέντο γίνεται ζεστό καπουτσίνο, τα κοντομάνικα μακραίνουν πιο γρήγορα και από τη μύτη του Πινόκιο μπροστά σε εξεταστική επιτροπή για τη Siemens και ο προϊστάμενος σας περιμένει τρίβοντας τα χέρια του, καθώς βαριεστημένα ξεκινάτε για την πρώτη, μετά την άδεια, μέρα στη δουλειά, κοιτάζοντας στο μετρό τις φωτογραφίες των διακοπών με συγκρατημένη νοσταλγία.
Κατά βάθος δεν σας φαίνεται τόσο άσχημα…Σας έχει λείψει εκείνο το πολύ κομψό σακάκι που ξέμεινε στη ντουλάπα και οι μπότες που τις πήρατε στις εκπτώσεις και δεν προλάβατε να τις χαρείτε. Το καπουτσίνο σας θύμισε τι σημαίνει καφές μετά από τον καλοκαιρινό βανδαλισμό του με παγάκια, καλαμάκια και ομπρελίτσες που τον έκαναν να μοιάζει με εκείνο το Hemo που σας πίεζε η μάνα σας να το πιείτε όλο, πριν το σχολείο. Και αμάν πια, το ποτάκι στην ταράτσα ήταν ξενέρωτο, χωρίς μουσική σε αξιοσέβαστα decibel, τον καπνό και τα φώτα, κακά τα ψέματα! Πόσο να κοιτάς τα αστέρια και το φεγγάρι, όσο ρομαντικός και να είσαι!
Όσο και αν γκρινιάζετε λοιπόν, σας αρέσει που χειμωνιάζει…Είναι αναπόφευκτο. Η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια που όταν το παρακάνουν οι ρακέτες στην παραλία νοσταλγεί λίγο χιονάκι και όταν βαριέται να τον περιλούζουν τα περαστικά αμάξια στον δρόμο όταν βρέχει αποζητάει αμμουδιά!
Με αυτό κατά νου, είναι εύκολο να μην είσαι ποτέ ικανοποιημένος. Όταν έχεις κάτι να σου λείπει κάτι άλλο και να πέφτεις σε ένα αέναο κυνήγι πραγμάτων που τα έχεις αλλά ποτέ όταν (νομίζεις) ότι τα θέλεις. Η ικανοποίηση στέκεται πολλές φορές εμπόδιο στην αυτοεκπλήρωσή της όταν η καταδίωξη της γίνει αυτοσκοπός.
Κάπως έτσι θαρρώ λειτουργούν και οι σχέσεις των ανθρώπων. Οι πιο πολλοί που είναι μόνοι τους, λυσσάνε να βρουν ταίρι, και κουβαλάν δύο-δύο τα σφηνάκια στα μπαρ, ή ζαλίζουν ώρες το μυαλό τους για μια καλή ατάκα. Από την άλλη, ακούς διάφορους τύπους να μιλάν για το πόσο τους καταπιέζει ή έχουν βαρεθεί τη σχέση που έχουν και πόσο ωραία θα τη έβγαζαν αν ήταν σόλο σαν την καριέρα του Ozzy μετά τους Black Sabbath.
Μην ψάχνεις χίμαιρες ψηλούλη…
Οι καλές ατάκες έχουν γίνει ήδη κλισέ όλες, (ρώτα και τον Coelho!) ενώ ο Ozzy πραγματικά καλό album μετά τους Sabbath δεν έβγαλε, άσε που όλο ψάχνεται για reunion πλέον ( ;-) if you know what I mean).
Ας απολαύσουμε αυτά που έχουμε λοιπόν. Τις εποχές, τους ανθρώπους, και όλα τα όμορφα και ενοχλητικά που κουβαλάνε, σκεπτόμενοι ότι όσο και αν θέλουμε καμιά φορά να αλλάξουν, τη στιγμή που συμβεί αυτό θα είναι και η στιγμή που θα μας λείψουν.

NUQNEH (What do you want, state your business)…in Klingon

Chat, msn, facebook, myspace, mail, SMS και ένα σωρό μύδια, φρύδια, ξύδια της νεόκοπης τεχνολογίας που έχουν μπει για τα καλά στην επικοινωνία μας και έχουν αλλάξει τη γλώσσα, cu, lol, φατσούλες με σημεία στίξεως, και λοιπά ακαταλαβίστικα που άμα πιάσεις κουβέντα με 15χρονο νομίζεις ότι χρειάζεται λεξικό Clingon για να βγάλεις άκρη! (στη γλώσσα Klingon, του Star Trek δεν υπάρχουν λέξεις χαιρετισμού αφού θεωρούνται περιττά κοινωνικά κατάλοιπα και έτσι αν θες να πεις κάτι σε κάποιον του το λες κατευθείαν. Future here we come!)
Μαζί με τη γλώσσα όμως έχει αλλάξει και η κουλτούρα της επικοινωνίας, και αν όλα αυτά τα χαριτωμένα απασχολούν μόνο κάτι κολλημένους γλωσσολόγους, εμένα με εκνευρίζει η αγένεια του internet!
Τάκα τούκα, τάκα τούκα, πατάς εκεί τα κουμπάκια, μιλάς στο msn, και τσουπ, σου σκάει ένα «ο μάστορας είναι offline, sorry ψηλέ την πάτησες» (έχω την έκδοση msn v.10.4.544.879/62-18639 betaτζής, ψαγμένη). Ούτε γεια, ούτε μια δικαιολογία, μια εξήγηση, ένα σημάδι ότι η κουβέντα φτάνει στο τέλος! Δεν ξέρω αν είμαι εγώ ψυχαναγκαστικός που δε μπορώ να βλέπω προτάσεις να μένουν στον αέρα, αλλά μια στοιχειώδης ευγένεια φαντάζομαι πρέπει να υπάρχει όταν μιλάς με κάποιον! Θα έκλεινες έτσι το τηλέφωνο στη μούρη του άλλου; Θα σηκωνόσουν να φύγεις από την καφετέρια χωρίς να χαιρετίσεις;
Μπορεί επειδή δε βλεπόμαστε , ή δεν έχουμε μια φυσική επαφή μέσω της φωνής και της ακοής, σιγά σιγά να αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι συνομιλούμε απλά με ένα άψυχο μηχάνημα που δεν έχει αισθητική ή συναισθήματα και όχι με έναν πραγματικό άνθρωπο. Χώρια οι μεγάλες παρεξηγήσεις λόγω απώλειας του τόνου της φωνής και της γλώσσας του σώματος. Πόσες φορές έχετε τσακωθεί μα κάποιον (το ;-) αίσθημα κατά προτίμηση, διότι ερμήνευσε αλλιώς αυτό που του γράφατε;).
Ίσως όλο αυτό να έχει την ίδια οπτική με την αντι-πειρατική διαφήμιση που λέει «αφού δε θα έκλεβες μια τσάντα, γιατί κλέβεις μια ταινία;»και αναφέρετε στο παράνομο downloading. Αν θέλουμε να απολαμβάνουμε τα ψηφιακά κολπάκια και την ευκολία τους πρέπει να τα προσαρμόσουμε στην κουλτούρα μας και όχι την κουλτούρα μας σε αυτά! Η γλώσσα, η γραφή και εν γένει η επικοινωνία είναι ύψιστο αγαθό για να του φερόμαστε απερίσκεπτα και υποβαθμίζοντας το.
Φαντάζομαι μπορούμε ακόμα να κάνουμε μια καλή κουβέντα, και όχι να chatάρουμε ακόμα και μέσω…chat.
΄Ώπ!Online πάλι! Πού είσαι ρε τσόγλανε; Τι σου έμαθε η μάνα σου ρε ρεζίλι;
FYI (for your information, κάτι έμαθα όπως φαίνεται) μ’αρέσουν και οι φατσούλες, (έχουν πλάκα και ας λέει ότι θέλει ο Μπαπινώτης!) και η αγένεια όταν προέρχεται από εν γένει ρήξη με την πεπατημένη, εν γνώση, και όχι από απλή έλλειψη κουλτούρας.