Αναρτήσεις
Κάποιοι θεωρούν ότι το μεγαλύτερο ερώτημα της ανθρωπότητας είναι αν υπάρχει Θεός. Άλλοι αναρωτιούνται τι είναι η ζωή και άλλοι τι είναι ο άνθρωπος…
(Ξέρω και έναν που αναρωτιέται «Μωράκι τι θα φτιάξεις να φάμε;» αλλά αυτός δεν πιάνεται…δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν πιάνεται, αμάν! Αλλά πλάκα πλάκα μάλλον ακούγεται λιγότερο κλισέ από τα παραπάνω! Ωχ, τώρα με ποιον είμαι; Τι λέγαμε;)
-Κυρία κυρία να πώ;
-Για πες παιδί μου Χιού.
-Εγώ πιστεύω ότι το μεγαλύτερο ερώτημα είναι «Πώς θα κάνουμε τον έρωτα να μείνει». Αυτό γιατί όταν έρχεται και σε βαράει με το φτυάρι στο σβέρκο, δίνει άλλο νόημα στη ζωή σου, σε κάνει καλύτερο άνθρωπο και…δεν έχεις το Θεό σου!
-Βγες, έξω με απουσία να τον βρεις λοιπόν και αύριο με τους κηδεμόνες σου, τσόγλανε!!!
Ψηλέ, αν συμφωνείς και συ στο ότι αυτή είναι η βασικότερη ερώτηση τριγύρω στην πιάτσα, έλα κάτσε να βάλω ένα ποτάκι, αλλά την απάντηση δεν την ξέρω.
Ίσως είναι ενάντια στην ίδια του τα φύση να μένει. Η σιγουριά οδηγεί στο βόλεμα και αυτό είναι πολύ μακριά από την ουσία του. Σε θέλει να προσπαθείς κάθε μέρα και ταυτόχρονα να είσαι ανέμελος και έκπληκτος απέναντί του. Το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να είναι προσωρινός και που και που να εμφανίζεται χοροπηδώντας πάνω στο γραφείο σου όταν θα γράφεις μερικές μουτζουρωμένες γραμμές ή να ξαπλώνει σε μια ντιμινουίτα στο πιάνο (ή δίπλα στην κατσαρόλα αν είσαι το «μωράκι») και να σου λέει «στην έσκασα, κι όμως είμαι ακόμα εδώ…και δεν είμαι ο Παυλίδης ούτε παγωτό, και δεν είναι καλοκαίρι…»
Αυτή είναι η καλύτερη μαντεψιά που μπορώ να κάνω! Αν κάποιος έχει μια καλύτερη απάντηση ας μου στείλει mail, ας πάρει τηλέφωνο ή ας μπει με μπουλντόζα σπίτι μου…
Ως τότε, όταν έρθει, ας του δώσουμε λίγη στοργή να έχει μασουλάει, ένα σκαμνάκι αγάπης να βάλει πάνω τα πόδια του και ας…ξεστρώνουμε το κρεβάτι όσο πιο συχνά μπορούμε για να αισθάνεται σαν το σπίτι του!
5 σχόλια:
Ο έρωτας θέλει ταχύτητα.
Και η αγάπη θέλει χρόνο.
Αυτό είναι όλο..
Και φαντάζομαι λένε ένα γεια όταν συναντιόνται στο διάδρομο...?
(By a friend)
Εφόσον σε πετύχαμε σε φάση που δεν εξαντλείς όλη σου την αυθεντία στο θέμα και ζητάς άλλη άποψη από τον οποιονδήποτε ( προφανώς μπλέχτηκες πάλι και σκάλωσες) θα σου πω ,-γιατί μπουλντόζα δεν έχω να έρθω σπίτι σου- ότι η ερώτηση σου είναι μάλλον άκυρη καθώς υπάρχει πρόβλημα στα θεμέλια της σκέψης σου. Δεδομένου ότι ο έρωτας έρχεται και φεύγει αναζητάς τρόπο να τον κρατήσεις -όχι εσύ μη θίγεσαι ο «Χ κοινός θνητός»-, αλλά ξανακάνε όλη τη σκέψη με δεδομένο ότι ο έρωτας έρχεται μεν και σε βαράει στο σβέρκο με το φτυάρι , δίνει άλλο νόημα στη ζωή σου και τα σχετικά αλλά ποιος σου είπε ότι φεύγει? Και δεν εννοώ ότι πάει σε άλλο επίπεδο και γίνεται αγάπη κτλ, εννοώ ότι απλά δεν φεύγει. Ο «Χ κοινός θνητός» απλά σταματάει να του δίνει τη σημασία που του αξίζει. Αν θεωρήσεις ότι ο έρωτας είναι ένα δώρο που μας δίνεται θα καταλάβεις ότι από την αρχή είμαστε προκατειλημμένοι απέναντι του γιατί πρώτα θα δούμε το περιτύλιγμα και μετά το περιεχόμενο. Στη σπάνια περίπτωση που το περιεχόμενο είναι το ίδιο εντυπωσιακό όσο και το περιτύλιγμα βρισκόμαστε στη φάση που περιέγραψες παραπάνω ως «καλύτεροι άνθρωποι» και έτσι προσέχουμε το δωράκι μας, ασχολούμαστε μαζί του, το δείχνουμε στους φίλους μας και είμαστε όλοι χαρούμενοι και εμείς και το δωράκι μας. 'όταν όμως περάσει ο καιρός και το βαρεθούμε ασχολούμαστε λιγότερο μαζί του, το πετάμε από εδώ και από εκεί μέχρι να εμφανιστεί κάποιος άλλος που θα θελήσει να παίξει μαζί του ή μέχρι να μας δώσουν άλλο δωράκι. Ασυνείδητα θεωρούμε οτι κάτι έχει αλλάξει στο δωράκι και δεν μασ ευχαριστεί το ίδιο. Σε καμία περίπτωση όμως το δώρο δεν φεύγει, μπορεί να είναι στο ραφάκι απέναντι από το κρεβάτι και να μην το βλέπουμε. Έστω και αν το βάλουμε κάτω κάτω στη σακούλα με τα παιχνίδια είναι ακόμα εκεί αλλά εμείς δεν το παίρνουμε. Άρα η ερώτηση σου θα έπρεπε να ήταν «Τι μας πιάνει και δεν βλέπουμε τον έρωτα με το ίδιο μάτι όπως όταν τον πρώτο-συναντάμε» γιατί μπορεί να πρόκειται για δύο ερωτήσεις που περιμένουν την ίδια απάντηση και περιγράφουν την ίδια κατάσταση αλλά ο τρόπος που διατυπώνεται η πρώτη είναι σαν να αποποιείται ο καθένας μας κάθε ανάμιξη στο έγκλημα.
Αν και υπάρχει και η άλλη εκδοχή που λέει πως ότι αξίζει θα κρατήσει έτσι και αλλιώς χωρίς να κάνεις τίποτα δεν τη συμμερίζομαι γιατί δυστυχώς δεν έχω στάνταρ του πώς καταλαβαίνεις ότι κάτι αξίζει ή όχι και επιπλέον κυμαίνεται στο ίδιο μήκος με την πρώτη εκδοχή. Ότι δηλαδή κάτι γίνεται από μόνο του χωρίς να κάνουμε εμείς κάτι.απλά αξίζει και κρατάει ή δεν αξίζει και χάνεται..από μόνο του.....
Ε.δεν χάνεται από μόνο του!!!!!
Αυτά μικρέ μου Θανασάκη, και σε περίπτωση που δεν έπιασες το συμπέρασμα η άποψη μου σήμερα που βαριέμαι στη δουλειά και αποφάσισα να φιλοσοφήσω λίγο δίνοντας σου τα φώτα μου- μη ξυνίζεις τη μούρη σου-είναι ότι είναι στο χέρι σου ή του «Χ κοινού θνητού» να κρατήσει κάτι που θέλει είτε αυτό λέγεται έρωτας είτε λέγεται φιλία ή συνεργασία Οι ανθρώπινες σχέσεις και τα συναισθήματα είναι αρκετά πολύπλοκα για να μπουν στον κόπο να μας επισκεφτούν και να φύγουν από μόνα τους τόσο εύκολα εμείς τα διώχνουμε.Άρα σκέψου τι κάνεις και τα διώχνεις για να δείς πώς θα τα κρατήσεις.
Αλλά από τη μία, δεν είναι εγχειρίδιο καλής ζωής, ούτε βοήθημα "λύσε τα προβλήμάτα σου", παρά μόνο προσωπικές απόψεις και σκέψεις, που εκφράζονται γρήγορα και χωρίς πολλές περιστροφές. Δεν ξέρω αν ο..."Χ" κοινός θνητός φταίει που φεύγει ο έρωτας, ή αν δεν κάνει όσα πρέπει για να τον κρατήσει,(ας γράψει και αυτός ένα blog ρε αδερφέ!), αλλά από τα λίγα πράγματα που ξέρω για το τριγύρω και για μένα μπορώ να πω ότι τα πράγματα γίνονται όπως τα περιγράφω συνήθως.(Και μου σπάει τα νεύρα)(μάλλον...)
Όπως είναι προφανές, δεν έχω την απάντηση, ούτε καν μπορώ να κάνω την ερώτηση ίδια δυο φόρες, ίσως απλά γκρινιάζω σε formal και δημοσίως, ίσως προσπαθώ απλά να ξορκίσω το κακό (?) μέσω cyber-αυτοψυχανάλυσης...
Ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά τα πράγματα λοιπόν και σύμφωνα με αυτά βασανίζεται και βασανίζει και τους άλλους (και περνάει και γαμάτα άλλο τόσο βεβαίως!!!)
Και αφού στον κόσμο υπάρχει ο Hugh Hefner και η ταινία "Το ημερολόγιο" υπάρχει χώρος ανάμεσα για όοοοοοολους εμάς τους υπόλοιπους!
χαχαχαχαχα!
(By a friend)
ennoeitai pow einai mono apopseis kai skepseis kai pos kathenas diatuponei ta proswpika tou viwmata...xwris kan auto na shmainei pws oti leme to efarmozoume kiolas emeis oi idio :P
an uphrxe pantos egxeiridio den tha eixe plaka pleon to thema ara...mia xara eimaste.
Δημοσίευση σχολίου