I don't want to miss a thing...

Το καλοκαίρι έφυγε λοιπόν και επισήμως…Η πρώτη βροχή και συννεφιά συστήθηκε σαν να πέρασε από τα μέρη μας για πρώτη φορά, ενώ μερικοί σηκωμένοι γιακάδες αργά το βράδυ, ή νωρίς το πρωί, σαν περισκόπια υποβρυχίων ξεμύτισαν για να ανιχνεύσουν το φθινόπωρο που πλησιάζει γοργά.
Τα κουβαδάκια σας και σπίτι! Το φρέντο γίνεται ζεστό καπουτσίνο, τα κοντομάνικα μακραίνουν πιο γρήγορα και από τη μύτη του Πινόκιο μπροστά σε εξεταστική επιτροπή για τη Siemens και ο προϊστάμενος σας περιμένει τρίβοντας τα χέρια του, καθώς βαριεστημένα ξεκινάτε για την πρώτη, μετά την άδεια, μέρα στη δουλειά, κοιτάζοντας στο μετρό τις φωτογραφίες των διακοπών με συγκρατημένη νοσταλγία.
Κατά βάθος δεν σας φαίνεται τόσο άσχημα…Σας έχει λείψει εκείνο το πολύ κομψό σακάκι που ξέμεινε στη ντουλάπα και οι μπότες που τις πήρατε στις εκπτώσεις και δεν προλάβατε να τις χαρείτε. Το καπουτσίνο σας θύμισε τι σημαίνει καφές μετά από τον καλοκαιρινό βανδαλισμό του με παγάκια, καλαμάκια και ομπρελίτσες που τον έκαναν να μοιάζει με εκείνο το Hemo που σας πίεζε η μάνα σας να το πιείτε όλο, πριν το σχολείο. Και αμάν πια, το ποτάκι στην ταράτσα ήταν ξενέρωτο, χωρίς μουσική σε αξιοσέβαστα decibel, τον καπνό και τα φώτα, κακά τα ψέματα! Πόσο να κοιτάς τα αστέρια και το φεγγάρι, όσο ρομαντικός και να είσαι!
Όσο και αν γκρινιάζετε λοιπόν, σας αρέσει που χειμωνιάζει…Είναι αναπόφευκτο. Η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια που όταν το παρακάνουν οι ρακέτες στην παραλία νοσταλγεί λίγο χιονάκι και όταν βαριέται να τον περιλούζουν τα περαστικά αμάξια στον δρόμο όταν βρέχει αποζητάει αμμουδιά!
Με αυτό κατά νου, είναι εύκολο να μην είσαι ποτέ ικανοποιημένος. Όταν έχεις κάτι να σου λείπει κάτι άλλο και να πέφτεις σε ένα αέναο κυνήγι πραγμάτων που τα έχεις αλλά ποτέ όταν (νομίζεις) ότι τα θέλεις. Η ικανοποίηση στέκεται πολλές φορές εμπόδιο στην αυτοεκπλήρωσή της όταν η καταδίωξη της γίνει αυτοσκοπός.
Κάπως έτσι θαρρώ λειτουργούν και οι σχέσεις των ανθρώπων. Οι πιο πολλοί που είναι μόνοι τους, λυσσάνε να βρουν ταίρι, και κουβαλάν δύο-δύο τα σφηνάκια στα μπαρ, ή ζαλίζουν ώρες το μυαλό τους για μια καλή ατάκα. Από την άλλη, ακούς διάφορους τύπους να μιλάν για το πόσο τους καταπιέζει ή έχουν βαρεθεί τη σχέση που έχουν και πόσο ωραία θα τη έβγαζαν αν ήταν σόλο σαν την καριέρα του Ozzy μετά τους Black Sabbath.
Μην ψάχνεις χίμαιρες ψηλούλη…
Οι καλές ατάκες έχουν γίνει ήδη κλισέ όλες, (ρώτα και τον Coelho!) ενώ ο Ozzy πραγματικά καλό album μετά τους Sabbath δεν έβγαλε, άσε που όλο ψάχνεται για reunion πλέον ( ;-) if you know what I mean).
Ας απολαύσουμε αυτά που έχουμε λοιπόν. Τις εποχές, τους ανθρώπους, και όλα τα όμορφα και ενοχλητικά που κουβαλάνε, σκεπτόμενοι ότι όσο και αν θέλουμε καμιά φορά να αλλάξουν, τη στιγμή που συμβεί αυτό θα είναι και η στιγμή που θα μας λείψουν.