Με φωνάζουνε τζίνι, το τζίνι, γιατί σ'όλα είμαι μέσα!

Ένας Έλληνας βρίσκετε στην έρημο.
Περπατάει διψασμένος κάτω από τον ήλιο, μα ξάφνου βλέπει μπροστά του κάτι να γυαλίζει. Πάει κοντά και τι να δει! Έλα λυχνάρι μέσα στη μέση του πουθενά! Το πιάνει στα χέρια του και…τι θα κάνατε εσείς αβοήθητοι στην έρημο βρίσκοντας ένα λυχνάρι; Το τρίβει με αφέλεια, ελπίδα, επιφυλακτικότητα, λίγο σκεπτικισμό κοιτώντας μην τον πάρει κανα μάτι τριγύρω και τσούπ πετάγεται ένα τζίνι!
Είχε την υφή στήλης καπνού μα ξεχώριζες την ανθρώπινη μορφή και σε άπταιστα ελληνικά (μη ρωτάτε που μπορεί να έμαθε το τζίνι ελληνικά! τζίνι είναι, θα τη βρήκε την άκρη!) λέει στον φίλο μας. «Επειδή με ελευθέρωσες θα σου πραγματοποιήσω μια ευχή και θα σου δώσω ότι ζητήσεις…». Πήγε λοιπόν να πεταχτεί ο μάστορας με την επιθυμία του! «…αλλά θα δώσω στον γείτονα σου πίσω στην πατρίδα τα διπλά»
Κατσούφιασε ο μάστορας, το σκέφτηκε λίγο, περπάτησε πάνω κάτω στον αμμόλοφο με αγωνία και απάντησε στο τζίνι.
«Καλά…κόψε μου το χέρι!»