Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά

Βρέθηκα πριν μερικές μέρες στην παρουσίαση ενός βιβλίου που με τράβηξε μια φίλη που νταραβερίζεται με αυτά. Το είχε γράψει μια συμπεθέρα που γράφει στο web magazine που έχει. Γινόταν σε ένα μπαράκι που γουστάρω, δε ρώτησα πολλά πολλά και σύρθηκα, με μια αθώα και χαλαρή διάθεση.
Ο γνώριμος χώρος και το γνώριμο μπέρμπον ξεκίνησαν ιδανικά το βράδυ μου. Λίγη ψιλή κουβέντα στην είσοδο, χαιρετούρες, κλάψα για την κρίση, κλασικά, αλλά ΟΚ. Μετά τα «προκαταρτικά» των κοινωνικών εκδηλώσεων, μπήκαμε για το…κυρίως πιάτο. Κάπου εκεί άρχισε η κατρακύλα…Η πρόσκληση που έλεγε ότι θα μιλήσει το «τρομερό δίδυμο της μόδας» θα έπρεπε να με υποψιάσει. Αν και το πήρα κάπως ανάλαφρα και σκέφτηκα ότι όπως πάντα στην Ελλάδα, ότι δηλώσεις είσαι. Έτσι «τρομερό δίδυμο» γουστάρετε κοριτσάρες μου να αυτοαποκαλείστε; Θα σας χαλάσω εγώ χατίρι; Εγώ είμαι ο Aphex Twin!

Η συνέχεια στο Sawbiz.gr

Μην πυροβολείτε τον Πιανίστα: Ο σκύλος (The original)

Μετά την τεράστια επιτυχία (βρισίδια, απειλές, και εν γένει κράξιμο από διάφορα…γατάκια) του προηγούμενου άρθρου, που λεγόταν «Είμαστε όλοι σκύλοι γκε γκε;», αποφάσισα ότι αφού όπως φαίνεται δεν υπάρχει γυρισμός, θα πέσω στα βαθιά. Αφού ασχοληθήκαμε λοιπόν με αργόσχολους συνοικιακούς rock stars, μανιοκαταθλιπτικούς ηχολήπτες και nerd ατάλαντους κιθαρίστες, με ωδεία που μυρίζουν φορμόλη και live-άδικα που βρωμάνε εκμετάλλευση, είναι καιρός να αγγίξουμε το ανέγγιχτο. Να εξερευνήσουμε το άπειρο, να ξεδιπλώσουμε το μίτο της Αριάδνης (Live music hall, 36ο Χλμ Αθηνών-Λαμίας) στο λαβύρινθο της ελληνικής νύχτας και να βρούμε το ον που έμαθε να ζει εκεί. Που αντί για ήλιο, έχει έναν προβολέα. Αντί για Marshall έναν Solitaire. Αντί για κοτσίδα, χαίτη λασπωτήρα. Αντί για μαύρο μπλουζάκι Enter Sandman, μαύρο πουκάμισο Santa Barbara. Αντί για σταράκι, σκαρπίνι. Που η τσάκιση στο παντελόνι, κόβει τη νύχτα στα δύο, (για να σε βρει, και σπάει τα ρολόγια και άλλες μαλακίες…). Που τα ανοιχτά κουμπιά δεν είναι ποτέ αρκετά, που το δαχτυλίδι στο μικρό δάχτυλο, ποτέ δεν είναι αρκετά μεγάλο, που η τρίχα στο στέρνο δεν είναι ποτέ αρκετά στριφογυριστή.

Χωρίς άλλες καθυστερήσεις σας παρουσιάζω…

Που ο σταυρός, δεν είναι ποτέ αρκετά χρυσός, που το μόνιτορ δεν είναι ποτέ αρκετά δυνατά, που το κόκκινο Johny δεν είναι ποτέ αρκετά μπόμπα, που το echo δεν είναι ποτέ τελείως πηγάδι! Bazinga!

ΟΚ σταματάω!!!

Ο ΣΚΥΛΟΣ (the original)

Η συνέχεια στο Sawbiz.gr