Μετά την τεράστια επιτυχία (βρισίδια, απειλές, και εν γένει κράξιμο από διάφορα…γατάκια) του προηγούμενου άρθρου, που λεγόταν «Είμαστε όλοι σκύλοι γκε γκε;», αποφάσισα ότι αφού όπως φαίνεται δεν υπάρχει γυρισμός, θα πέσω στα βαθιά. Αφού ασχοληθήκαμε λοιπόν με αργόσχολους συνοικιακούς rock stars, μανιοκαταθλιπτικούς ηχολήπτες και nerd ατάλαντους κιθαρίστες, με ωδεία που μυρίζουν φορμόλη και live-άδικα που βρωμάνε εκμετάλλευση, είναι καιρός να αγγίξουμε το ανέγγιχτο. Να εξερευνήσουμε το άπειρο, να ξεδιπλώσουμε το μίτο της Αριάδνης (Live music hall, 36ο Χλμ Αθηνών-Λαμίας) στο λαβύρινθο της ελληνικής νύχτας και να βρούμε το ον που έμαθε να ζει εκεί. Που αντί για ήλιο, έχει έναν προβολέα. Αντί για Marshall έναν Solitaire. Αντί για κοτσίδα, χαίτη λασπωτήρα. Αντί για μαύρο μπλουζάκι Enter Sandman, μαύρο πουκάμισο Santa Barbara. Αντί για σταράκι, σκαρπίνι. Που η τσάκιση στο παντελόνι, κόβει τη νύχτα στα δύο, (για να σε βρει, και σπάει τα ρολόγια και άλλες μαλακίες…). Που τα ανοιχτά κουμπιά δεν είναι ποτέ αρκετά, που το δαχτυλίδι στο μικρό δάχτυλο, ποτέ δεν είναι αρκετά μεγάλο, που η τρίχα στο στέρνο δεν είναι ποτέ αρκετά στριφογυριστή.
Χωρίς άλλες καθυστερήσεις σας παρουσιάζω…
Που ο σταυρός, δεν είναι ποτέ αρκετά χρυσός, που το μόνιτορ δεν είναι ποτέ αρκετά δυνατά, που το κόκκινο Johny δεν είναι ποτέ αρκετά μπόμπα, που το echo δεν είναι ποτέ τελείως πηγάδι! Bazinga!
ΟΚ σταματάω!!!
Ο ΣΚΥΛΟΣ (the original)
Η συνέχεια στο
Sawbiz.gr
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου