Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Sex, ψέμματα και δισκογραφικές εταιρείες

Πάντα με εξέπληττε η αφέλεια.
Κάποιοι που δεν τους αρέσει να τους λένε αφελείς, διατείνονται πως είναι «ονειροπόλοι»
Για να το λύσουμε μια για πάντα, είναι ΗΛΙΘΙΟΙ. ΟΚ;
Η αφέλεια είναι ξαδερφάκι της άγνοιας. Είναι δευτέρου βαθμού βέβαια. Έτσι αν κάποιο βράδυ όπως γυρνάνε μεθυσμένοι από το μπαρ «Πόρτο Ρίκο» την κουτουπώσει, δεν είναι δα και μεγάλο πρόβλημα. Το να μείνει έγκυος όμως είναι. Αυτό, γιατί το παιδί τους θα είναι ο ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΙΣΜΟΣ. Και αυτό είναι πραγματικά επικίνδυνο.
Και ψηλέ, στην εποχή της πληροφορίας και του ίντερνετ αυτό δεν συγχωρείται.
Δεν είναι φοβερό που ακόμα και σήμερον η μέρα υπάρχει μια σεβαστή ποσότητα μουσικών που περιμένει πως θα έρθει μια μέρα που κάποια μεγάλη (τι; χαχα) και τρανή δισκογραφική εταιρία θα τους ανακαλύψει και θα τους κάνει τους επόμενους Metallica-Madonna-Bob Dylan-Bieber ή ότι άλλο σκατά φαντάζεται ο καθένας;
Και όχι ξαδερφάκο. Δεν είμαι απαισιόδοξος και μίζερος. Μάλλον εσύ είσαι…πώς να το πω λεπτά, «ονειροπόλος» όχι, «αφελής» χμ, nope, «ηλίθιος» βαρύ. Εθελοτυφλείς τέλος πάντων.

Η συνέχεια στο sawbiz.gr

Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Zola γ@μισε τα όλα!

Ψηλέ, θα σου πω κάτι να σου φύγει το κεφάλι.
-Για πε ρε να δούμε που το πας.
-Αυτό το…«ταλέντο» είναι μεγάλη μάστιγα.
-Γιατί το λες αυτό ρε;
-Γιατί όσοι το έχουν, το χρησιμοποιούν σαν δικαιολογία για να σκαπουλάρουν τη χοντρή δουλειά που είναι απαραίτητη για να φτιάξεις κάτι πραγματικά γαμάτο, και όσοι δεν το έχουν σαν δικαιολογία να μην κάνουν τίποτα ποτέ.
-Τι είπες τώρα…
Δεν έχω τίποτα με το ταλέντο folks. Απλά νομίζω ότι πολλοί έχουμε παρεξηγήσει τι παίζει με αυτό.
Όταν ακούει ο μέσος άνθρωπος ταλέντο, το μυαλό του πάει στον μικρό Μότσαρτ, που το μπάσταρδο, με κλειστά τα μάτια παίζει ένα τρελό κομμάτι στο βιολί, και από κάτω όλη η Βιέννη επευφημεί. (Λες και είναι ο άνθρωπος ελέφαντας σε περιοδεύουν τσίρκο)  Ή ίσως στον Λεονάρντο Ντα Βίντσι που σαν άλλος Μαγκάιβερ, με ξύλο, πυλό και σκοινί φτιάχνει ελικόπτερα και μυστικιστικούς γρίφους. (Που βέβαια, μέχρι και εκείνος ο καθυστερημένος ο Φόρεστ Γκαμπ μπορεί να τους λύσει).
Έτσι νομίζει  ότι αν δεν έχει μια τόσο φυσική κλίση σε κάτι δεν αξίζει καν να προσπαθήσει. Κλείνει το πιάνο, ξεφυσάει (με ψηλή φωνή) «δεν έχω ταλέντο μαμά» και αποκτά άλλο ένα έπιπλο να βάζει σεμεδάκια.
Άραξε κολλητέ. Δε στο είπανε καλά το παραμύθι.
Ας κάνουμε λίγο rewind την κασέτα στα παραπάνω παραδείγματα

Η συνέχεια στο sawbiz.gr

Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Τρείς κανόνες - Κανονιές!

Σκατά
Δεν έχω ιδέα τι να γράψω αυτή τη φορά και πάντα ήθελα να ξεκινήσω ένα κείμενο με μια βρισιά. Έτσι απρόκλητα. Έχεις πρόβλημα ψηλέ; Ναι, έχω λίγο τα νεύρα μου!
Είναι μια λίγο νερόβραστη περίοδος όμως, δε συμφωνείτε;
Τα Χριστούγεννα πέρασαν, η χώρα «σώθηκε», προσαρμοστήκαμε, κατάπιαμε, τσινήσαμε λίγο αλλά στρώσαμε και όλα βαίνουν καλώς…μέγκλα
Για να μην προσπαθώ να «κερδίζω γραμμές»
πατώντας enter
σε κάθε
πρόταση
(ή και νωρίτερα)
θα παραθέσω κάτι που έγραφα πριν ένα χρόνο περίπου και θα το προσαρμόσω στα μουσικά μας τερτίπια. Να δούμε τι θα γίνει. Για πάμε.
Η συνέχεια στο sawbiz.gr

Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Όταν θα πετάς φελλούς στο βαρέλι

Πριν μερικές δεκαετίες, ο κάθε πιτσιρικάς που έπαιρνε δώρο μια Stratocaster για τα γενέθλια του (ευχαριστώ μαμά, τώρα μπορώ να γίνω Elvis) , γρατζουνώντας τη παράφωνα και βρίσκοντας ένα υπόγειο και 2-3 συμμαθητές του με τις ίδιες ανησυχίες, μπορούσε να φτιάξει ένα συγκρότημα ή μια συμμορία. Στην περίπτωση του συγκροτήματος, τα γρατζουνίσματα γίνονταν σιγά σιγά τραγούδια μέσα στην πρόβα, καθώς κάποιος μουρμούραγε-φώναζε-μίλαγε από πάνω και ο ντράμερ έπιανε ένα 4άρι. Θα δήλωναν «Μαμά τώρα είμαστε μουσικοί, έχουμε συγκρότημα και θα γίνουμε πλούσιοι και διάσημοι» και δε θα έπεφταν και πολύ έξω πιθανότατα.

Η συνέχεια στο sawbiz.gr