Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Zola γ@μισε τα όλα!

Ψηλέ, θα σου πω κάτι να σου φύγει το κεφάλι.
-Για πε ρε να δούμε που το πας.
-Αυτό το…«ταλέντο» είναι μεγάλη μάστιγα.
-Γιατί το λες αυτό ρε;
-Γιατί όσοι το έχουν, το χρησιμοποιούν σαν δικαιολογία για να σκαπουλάρουν τη χοντρή δουλειά που είναι απαραίτητη για να φτιάξεις κάτι πραγματικά γαμάτο, και όσοι δεν το έχουν σαν δικαιολογία να μην κάνουν τίποτα ποτέ.
-Τι είπες τώρα…
Δεν έχω τίποτα με το ταλέντο folks. Απλά νομίζω ότι πολλοί έχουμε παρεξηγήσει τι παίζει με αυτό.
Όταν ακούει ο μέσος άνθρωπος ταλέντο, το μυαλό του πάει στον μικρό Μότσαρτ, που το μπάσταρδο, με κλειστά τα μάτια παίζει ένα τρελό κομμάτι στο βιολί, και από κάτω όλη η Βιέννη επευφημεί. (Λες και είναι ο άνθρωπος ελέφαντας σε περιοδεύουν τσίρκο)  Ή ίσως στον Λεονάρντο Ντα Βίντσι που σαν άλλος Μαγκάιβερ, με ξύλο, πυλό και σκοινί φτιάχνει ελικόπτερα και μυστικιστικούς γρίφους. (Που βέβαια, μέχρι και εκείνος ο καθυστερημένος ο Φόρεστ Γκαμπ μπορεί να τους λύσει).
Έτσι νομίζει  ότι αν δεν έχει μια τόσο φυσική κλίση σε κάτι δεν αξίζει καν να προσπαθήσει. Κλείνει το πιάνο, ξεφυσάει (με ψηλή φωνή) «δεν έχω ταλέντο μαμά» και αποκτά άλλο ένα έπιπλο να βάζει σεμεδάκια.
Άραξε κολλητέ. Δε στο είπανε καλά το παραμύθι.
Ας κάνουμε λίγο rewind την κασέτα στα παραπάνω παραδείγματα

Η συνέχεια στο sawbiz.gr