Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Sex, ψέμματα και δισκογραφικές εταιρείες

Πάντα με εξέπληττε η αφέλεια.
Κάποιοι που δεν τους αρέσει να τους λένε αφελείς, διατείνονται πως είναι «ονειροπόλοι»
Για να το λύσουμε μια για πάντα, είναι ΗΛΙΘΙΟΙ. ΟΚ;
Η αφέλεια είναι ξαδερφάκι της άγνοιας. Είναι δευτέρου βαθμού βέβαια. Έτσι αν κάποιο βράδυ όπως γυρνάνε μεθυσμένοι από το μπαρ «Πόρτο Ρίκο» την κουτουπώσει, δεν είναι δα και μεγάλο πρόβλημα. Το να μείνει έγκυος όμως είναι. Αυτό, γιατί το παιδί τους θα είναι ο ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΙΣΜΟΣ. Και αυτό είναι πραγματικά επικίνδυνο.
Και ψηλέ, στην εποχή της πληροφορίας και του ίντερνετ αυτό δεν συγχωρείται.
Δεν είναι φοβερό που ακόμα και σήμερον η μέρα υπάρχει μια σεβαστή ποσότητα μουσικών που περιμένει πως θα έρθει μια μέρα που κάποια μεγάλη (τι; χαχα) και τρανή δισκογραφική εταιρία θα τους ανακαλύψει και θα τους κάνει τους επόμενους Metallica-Madonna-Bob Dylan-Bieber ή ότι άλλο σκατά φαντάζεται ο καθένας;
Και όχι ξαδερφάκο. Δεν είμαι απαισιόδοξος και μίζερος. Μάλλον εσύ είσαι…πώς να το πω λεπτά, «ονειροπόλος» όχι, «αφελής» χμ, nope, «ηλίθιος» βαρύ. Εθελοτυφλείς τέλος πάντων.

Η συνέχεια στο sawbiz.gr

Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Zola γ@μισε τα όλα!

Ψηλέ, θα σου πω κάτι να σου φύγει το κεφάλι.
-Για πε ρε να δούμε που το πας.
-Αυτό το…«ταλέντο» είναι μεγάλη μάστιγα.
-Γιατί το λες αυτό ρε;
-Γιατί όσοι το έχουν, το χρησιμοποιούν σαν δικαιολογία για να σκαπουλάρουν τη χοντρή δουλειά που είναι απαραίτητη για να φτιάξεις κάτι πραγματικά γαμάτο, και όσοι δεν το έχουν σαν δικαιολογία να μην κάνουν τίποτα ποτέ.
-Τι είπες τώρα…
Δεν έχω τίποτα με το ταλέντο folks. Απλά νομίζω ότι πολλοί έχουμε παρεξηγήσει τι παίζει με αυτό.
Όταν ακούει ο μέσος άνθρωπος ταλέντο, το μυαλό του πάει στον μικρό Μότσαρτ, που το μπάσταρδο, με κλειστά τα μάτια παίζει ένα τρελό κομμάτι στο βιολί, και από κάτω όλη η Βιέννη επευφημεί. (Λες και είναι ο άνθρωπος ελέφαντας σε περιοδεύουν τσίρκο)  Ή ίσως στον Λεονάρντο Ντα Βίντσι που σαν άλλος Μαγκάιβερ, με ξύλο, πυλό και σκοινί φτιάχνει ελικόπτερα και μυστικιστικούς γρίφους. (Που βέβαια, μέχρι και εκείνος ο καθυστερημένος ο Φόρεστ Γκαμπ μπορεί να τους λύσει).
Έτσι νομίζει  ότι αν δεν έχει μια τόσο φυσική κλίση σε κάτι δεν αξίζει καν να προσπαθήσει. Κλείνει το πιάνο, ξεφυσάει (με ψηλή φωνή) «δεν έχω ταλέντο μαμά» και αποκτά άλλο ένα έπιπλο να βάζει σεμεδάκια.
Άραξε κολλητέ. Δε στο είπανε καλά το παραμύθι.
Ας κάνουμε λίγο rewind την κασέτα στα παραπάνω παραδείγματα

Η συνέχεια στο sawbiz.gr

Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Τρείς κανόνες - Κανονιές!

Σκατά
Δεν έχω ιδέα τι να γράψω αυτή τη φορά και πάντα ήθελα να ξεκινήσω ένα κείμενο με μια βρισιά. Έτσι απρόκλητα. Έχεις πρόβλημα ψηλέ; Ναι, έχω λίγο τα νεύρα μου!
Είναι μια λίγο νερόβραστη περίοδος όμως, δε συμφωνείτε;
Τα Χριστούγεννα πέρασαν, η χώρα «σώθηκε», προσαρμοστήκαμε, κατάπιαμε, τσινήσαμε λίγο αλλά στρώσαμε και όλα βαίνουν καλώς…μέγκλα
Για να μην προσπαθώ να «κερδίζω γραμμές»
πατώντας enter
σε κάθε
πρόταση
(ή και νωρίτερα)
θα παραθέσω κάτι που έγραφα πριν ένα χρόνο περίπου και θα το προσαρμόσω στα μουσικά μας τερτίπια. Να δούμε τι θα γίνει. Για πάμε.
Η συνέχεια στο sawbiz.gr

Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Όταν θα πετάς φελλούς στο βαρέλι

Πριν μερικές δεκαετίες, ο κάθε πιτσιρικάς που έπαιρνε δώρο μια Stratocaster για τα γενέθλια του (ευχαριστώ μαμά, τώρα μπορώ να γίνω Elvis) , γρατζουνώντας τη παράφωνα και βρίσκοντας ένα υπόγειο και 2-3 συμμαθητές του με τις ίδιες ανησυχίες, μπορούσε να φτιάξει ένα συγκρότημα ή μια συμμορία. Στην περίπτωση του συγκροτήματος, τα γρατζουνίσματα γίνονταν σιγά σιγά τραγούδια μέσα στην πρόβα, καθώς κάποιος μουρμούραγε-φώναζε-μίλαγε από πάνω και ο ντράμερ έπιανε ένα 4άρι. Θα δήλωναν «Μαμά τώρα είμαστε μουσικοί, έχουμε συγκρότημα και θα γίνουμε πλούσιοι και διάσημοι» και δε θα έπεφταν και πολύ έξω πιθανότατα.

Η συνέχεια στο sawbiz.gr

Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά

Βρέθηκα πριν μερικές μέρες στην παρουσίαση ενός βιβλίου που με τράβηξε μια φίλη που νταραβερίζεται με αυτά. Το είχε γράψει μια συμπεθέρα που γράφει στο web magazine που έχει. Γινόταν σε ένα μπαράκι που γουστάρω, δε ρώτησα πολλά πολλά και σύρθηκα, με μια αθώα και χαλαρή διάθεση.
Ο γνώριμος χώρος και το γνώριμο μπέρμπον ξεκίνησαν ιδανικά το βράδυ μου. Λίγη ψιλή κουβέντα στην είσοδο, χαιρετούρες, κλάψα για την κρίση, κλασικά, αλλά ΟΚ. Μετά τα «προκαταρτικά» των κοινωνικών εκδηλώσεων, μπήκαμε για το…κυρίως πιάτο. Κάπου εκεί άρχισε η κατρακύλα…Η πρόσκληση που έλεγε ότι θα μιλήσει το «τρομερό δίδυμο της μόδας» θα έπρεπε να με υποψιάσει. Αν και το πήρα κάπως ανάλαφρα και σκέφτηκα ότι όπως πάντα στην Ελλάδα, ότι δηλώσεις είσαι. Έτσι «τρομερό δίδυμο» γουστάρετε κοριτσάρες μου να αυτοαποκαλείστε; Θα σας χαλάσω εγώ χατίρι; Εγώ είμαι ο Aphex Twin!

Η συνέχεια στο Sawbiz.gr

Μην πυροβολείτε τον Πιανίστα: Ο σκύλος (The original)

Μετά την τεράστια επιτυχία (βρισίδια, απειλές, και εν γένει κράξιμο από διάφορα…γατάκια) του προηγούμενου άρθρου, που λεγόταν «Είμαστε όλοι σκύλοι γκε γκε;», αποφάσισα ότι αφού όπως φαίνεται δεν υπάρχει γυρισμός, θα πέσω στα βαθιά. Αφού ασχοληθήκαμε λοιπόν με αργόσχολους συνοικιακούς rock stars, μανιοκαταθλιπτικούς ηχολήπτες και nerd ατάλαντους κιθαρίστες, με ωδεία που μυρίζουν φορμόλη και live-άδικα που βρωμάνε εκμετάλλευση, είναι καιρός να αγγίξουμε το ανέγγιχτο. Να εξερευνήσουμε το άπειρο, να ξεδιπλώσουμε το μίτο της Αριάδνης (Live music hall, 36ο Χλμ Αθηνών-Λαμίας) στο λαβύρινθο της ελληνικής νύχτας και να βρούμε το ον που έμαθε να ζει εκεί. Που αντί για ήλιο, έχει έναν προβολέα. Αντί για Marshall έναν Solitaire. Αντί για κοτσίδα, χαίτη λασπωτήρα. Αντί για μαύρο μπλουζάκι Enter Sandman, μαύρο πουκάμισο Santa Barbara. Αντί για σταράκι, σκαρπίνι. Που η τσάκιση στο παντελόνι, κόβει τη νύχτα στα δύο, (για να σε βρει, και σπάει τα ρολόγια και άλλες μαλακίες…). Που τα ανοιχτά κουμπιά δεν είναι ποτέ αρκετά, που το δαχτυλίδι στο μικρό δάχτυλο, ποτέ δεν είναι αρκετά μεγάλο, που η τρίχα στο στέρνο δεν είναι ποτέ αρκετά στριφογυριστή.

Χωρίς άλλες καθυστερήσεις σας παρουσιάζω…

Που ο σταυρός, δεν είναι ποτέ αρκετά χρυσός, που το μόνιτορ δεν είναι ποτέ αρκετά δυνατά, που το κόκκινο Johny δεν είναι ποτέ αρκετά μπόμπα, που το echo δεν είναι ποτέ τελείως πηγάδι! Bazinga!

ΟΚ σταματάω!!!

Ο ΣΚΥΛΟΣ (the original)

Η συνέχεια στο Sawbiz.gr

Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Είμαστε όλοι σκύλοι! Γκε - γκε;

Το γυροφέρνουμε καιρό.

Όσοι διαβάζουν τακτικά μπορεί να το έχουν ψυλλιαστεί.
Το ότι κάνοντας μπάνιο, το πρώτο κομμάτι που βρέθηκαν να τραγουδάνε (δήθεν παρωδία) ήταν Μαζωνάκης, τους έφερε ένα βήμα πιο κοντά στην αλήθεια.

Όσοι ποστάρουν βίντεο του Παντελίδη «για να σπάσουν πλάκα» ίσως είναι ώρα να το ξανασκεφτούν, και όσοι πήγαν στην Πάολα επειδή τους «έσυρε με το ζόρι η παρέα» μάλλον πρέπει να παραδεχτούν ότι τελικά πέρασαν καλά.

Ψηλέ, let’s face it!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΚΥΛΟΙ

«Να μιλάς για την πάρτη σου ρε»
Χμ. Καλά…

Η συνέχεια στο www.sawbiz.gr

Μην πυροβολείτε Τον πιανίτσα: Τι θα γίνει όταν μεγαλώσει

«Και για πες μπόμπιρα, τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;»

Φαντάζομαι σε όλους μας, όταν ήμασταν μικροί, μας έγινε αυτή η ερώτηση. Ίσως από κάποιο αλάνι θείο, καθώς μας έβαζε στην τσέπη το πεντοχίλιαρο, από το νονό, μετά που είχε φάει σα ζώο και είχε σκάσει το Πάσχα ή από τη δασκάλα τις πρώτες μέρες στο σχολείο. Κάποιοι ήθελαν να γίνουν αστροναύτες, άλλοι μηχανικοί, ίσως ραλίστες ή ποδοσφαιριστές. Κάπου κάπου όμως όλο και κάποιος θα απαντούσε...«μουσικός».

Αλλά για πες ρε ψηλέ. Αν σήμερα ο γιος σου, ο ανιψιός σου, το ξαδερφάκι σου, ο μαθητής σου στο ωδείο, ή το γυφτάκι στο φανάρι σου έλεγε, ότι όταν μεγαλώσει, θέλει να γίνει μουσικός, τι θα το συμβούλευες;

Η συνέχεια στο Sawbiz.gr!

Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Βάνει ο Ντούτσε τη στολή του

Όσο πλησιάζει το τέλος του Οκτώβρη, δε μπορώ παρά να ταξιδέψω στις μαγικές εποχές των σχολικών εορτασμών για το μεγάλο ΟΧΙ της 28ης αυτού του δύσμοιρου 10ου μήνα του χρόνου…

Υπήρχε κάτι σε αυτές τις γιορτές. Δεν είχαν την κλάψα, τα γαρύφαλλα και τα σουξεδάκια του Πολυτεχνείου, ούτε τις βλαχιές της 25ης Μαρτίου. Δεν υπήρχαν εύκολες λύσεις κοινώς και μόνο ο Λοϊζος σε ξελασπώνε λίγο…

-ΟΧΙ!
-Μα, γιατί Θανασάκη δε θέλεις να συμμετέχεις στην ορχήστρα που θα παίξει στη γιορτή;
-Μα κυρία Καρπαζοπούλου, με ποιον θα παίξουμε; Με το Γιωργάκη που ξέρει μόνο το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας και τη Φραγκοσυριανή (χωρίς την εισαγωγή) στο μπουζούκι, τη Μαρία που παίζει πιάνο μόνο αφού την έχει δείρει η μάνα της, το Βασίλη που παίζει τουμπερλέκι σε εκείνο το oriental club τα Σάββατα κρυφά από τον πατέρα του ή με το Νικόλα από το νομό Ηλίας;
 -Έλα τώρα τρία-τέσσερα κομμάτια είναι, θα σας οργανώσει ο καθηγητής της μουσικής και μια χαρά θα τα πάτε.
-Ποιος; Αυτός που έρχεται μια φορά το μήνα και νομίζει ότι τα μαύρα πλήκτρα στο πιάνο έχουν τέτοιο χρώμα επειδή βγάζουν πιο σκοτεινούς ήχους;
-Πρόσεχε πως μιλάς…αλλά ναι!
 -Προλαβαίνω να φάω μια αποβολή κυρία;
-Εμπρός για πρόβα!
-Μα λατρεύω την Οικιακή Οικονομία, δε μπορώ να χάνω ώρες!
-Πρόβα!

 Η συνέχεια στο Sawbiz.gr

Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Ένα τσούρμο μπάσταρδα emo-χίπστερ

«Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής, και να γυρίσω δίσκο, όμως θα’ρθει καιρός που κι εσύ θε να πειστείς πως έτσι δεν τη βρίσκω.» Εγώ να δεις πως δεν τη βρίσκω, μουρμούρισε ο καημένος ο κύριος Ηχολήπτας. Και αν τα παραπάνω τα έλεγε κάποιος που λεγόταν Άσημος, αυτά τα κωλόπαιδα νομίζουν ότι θα είναι οι επόμενοι Justin Bieber. Και ναι, νομίζουν ότι αυτό είναι κάτι καλό. (Please God! Ρίξε άλλο ένα σετάκι από τις κατάρες του Φαραώ, ένα τσουνάμι, δώσε στην Κορομηλά εκπομπή, ότι θες, αλλά όχι κι άλλους Bieber!!!) Και αφού έκανα αναφορές σε Άσημo, Bieber και μια γρήγορη επίκληση στα θεία να βρίσκεται, σε 8 γραμμές, συνεχίζουμε από ‘κει που το αφήσαμε. Τι λέγαμε λοιπόν; Α, ναι, άναρθρος αναστεναγμός ελέους από ηχολήπτη. Αυτό θα έχει πλάκα… Η 18χρονη πιτσιρικαρία με τις φράντζες, τα φρεντοτσίνο και τα διάφορα i-γκατζετάκια την έπεσε στον καναπέ με βάρος «μη βροντοχτυπάς τις χάντρες η δουλειά κάνει τους άντρες». Ρε τι γίνεται με αυτά τα παιδιά σήμερα; Πρέπει να γεννιούνται κουρασμένα! Έβαλαν τα πόδια στο τραπέζι και άρχισαν να πληκτρολογούν με μανία στα μαραφέτια τους, χωρίς πολλές πολλές κουβέντες. Τουλάχιστον κάνουν λίγο ησυχία. Στην ηλικία τους ο Mick Jagger θα είχε πηδήξει ήδη την καφετιέρα και θα είχε πιει ότι ξεχασμένη κολόνια έβρισκε στο μπάνιο. Ήρθαν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν ένα κομμάτι «τρελό, τα σπάει, γαμεί» που θα τους ανεβάσει στο stardome των Fall out Boy και των Jonas Brothers. Σιγουράκι. Έχουν και ένα φίλο, που ξέρει τον κηπουρό, του γείτονα, του μάνατζερ που τρέχει τις Μέλισσες, οπότε παίζουν και «κονέ». Μια χαρά. Ο κύριος Ηχολήπτας αναρωτιέται για μια στιγμή που τον βρήκαν και γιατί, αλλά θυμάται το τελευταίο τηλεφώνημα ενός καθυστερημένου υπαλλήλου από την τράπεζα για τις καθυστερημένες δόσεις του δανείου και σφίγγει τα δόντια. Για μια στιγμή περιεργάζεται τα όργανα του συγκροτήματος και είναι σίγουρος ότι τα κινητά τους κοστίζουν σίγουρα πολύ περισσότερο από τις κιθάρες τους. Καθόλου καλό σημάδι… H συνέχεια στο Sawbiz.gr http://sawbiz.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2266:-emo-&catid=74:2012-06-24-11-44-05&Itemid=231