Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά

Βρέθηκα πριν μερικές μέρες στην παρουσίαση ενός βιβλίου που με τράβηξε μια φίλη που νταραβερίζεται με αυτά. Το είχε γράψει μια συμπεθέρα που γράφει στο web magazine που έχει. Γινόταν σε ένα μπαράκι που γουστάρω, δε ρώτησα πολλά πολλά και σύρθηκα, με μια αθώα και χαλαρή διάθεση.
Ο γνώριμος χώρος και το γνώριμο μπέρμπον ξεκίνησαν ιδανικά το βράδυ μου. Λίγη ψιλή κουβέντα στην είσοδο, χαιρετούρες, κλάψα για την κρίση, κλασικά, αλλά ΟΚ. Μετά τα «προκαταρτικά» των κοινωνικών εκδηλώσεων, μπήκαμε για το…κυρίως πιάτο. Κάπου εκεί άρχισε η κατρακύλα…Η πρόσκληση που έλεγε ότι θα μιλήσει το «τρομερό δίδυμο της μόδας» θα έπρεπε να με υποψιάσει. Αν και το πήρα κάπως ανάλαφρα και σκέφτηκα ότι όπως πάντα στην Ελλάδα, ότι δηλώσεις είσαι. Έτσι «τρομερό δίδυμο» γουστάρετε κοριτσάρες μου να αυτοαποκαλείστε; Θα σας χαλάσω εγώ χατίρι; Εγώ είμαι ο Aphex Twin!

Η συνέχεια στο Sawbiz.gr

Μην πυροβολείτε τον Πιανίστα: Ο σκύλος (The original)

Μετά την τεράστια επιτυχία (βρισίδια, απειλές, και εν γένει κράξιμο από διάφορα…γατάκια) του προηγούμενου άρθρου, που λεγόταν «Είμαστε όλοι σκύλοι γκε γκε;», αποφάσισα ότι αφού όπως φαίνεται δεν υπάρχει γυρισμός, θα πέσω στα βαθιά. Αφού ασχοληθήκαμε λοιπόν με αργόσχολους συνοικιακούς rock stars, μανιοκαταθλιπτικούς ηχολήπτες και nerd ατάλαντους κιθαρίστες, με ωδεία που μυρίζουν φορμόλη και live-άδικα που βρωμάνε εκμετάλλευση, είναι καιρός να αγγίξουμε το ανέγγιχτο. Να εξερευνήσουμε το άπειρο, να ξεδιπλώσουμε το μίτο της Αριάδνης (Live music hall, 36ο Χλμ Αθηνών-Λαμίας) στο λαβύρινθο της ελληνικής νύχτας και να βρούμε το ον που έμαθε να ζει εκεί. Που αντί για ήλιο, έχει έναν προβολέα. Αντί για Marshall έναν Solitaire. Αντί για κοτσίδα, χαίτη λασπωτήρα. Αντί για μαύρο μπλουζάκι Enter Sandman, μαύρο πουκάμισο Santa Barbara. Αντί για σταράκι, σκαρπίνι. Που η τσάκιση στο παντελόνι, κόβει τη νύχτα στα δύο, (για να σε βρει, και σπάει τα ρολόγια και άλλες μαλακίες…). Που τα ανοιχτά κουμπιά δεν είναι ποτέ αρκετά, που το δαχτυλίδι στο μικρό δάχτυλο, ποτέ δεν είναι αρκετά μεγάλο, που η τρίχα στο στέρνο δεν είναι ποτέ αρκετά στριφογυριστή.

Χωρίς άλλες καθυστερήσεις σας παρουσιάζω…

Που ο σταυρός, δεν είναι ποτέ αρκετά χρυσός, που το μόνιτορ δεν είναι ποτέ αρκετά δυνατά, που το κόκκινο Johny δεν είναι ποτέ αρκετά μπόμπα, που το echo δεν είναι ποτέ τελείως πηγάδι! Bazinga!

ΟΚ σταματάω!!!

Ο ΣΚΥΛΟΣ (the original)

Η συνέχεια στο Sawbiz.gr

Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Είμαστε όλοι σκύλοι! Γκε - γκε;

Το γυροφέρνουμε καιρό.

Όσοι διαβάζουν τακτικά μπορεί να το έχουν ψυλλιαστεί.
Το ότι κάνοντας μπάνιο, το πρώτο κομμάτι που βρέθηκαν να τραγουδάνε (δήθεν παρωδία) ήταν Μαζωνάκης, τους έφερε ένα βήμα πιο κοντά στην αλήθεια.

Όσοι ποστάρουν βίντεο του Παντελίδη «για να σπάσουν πλάκα» ίσως είναι ώρα να το ξανασκεφτούν, και όσοι πήγαν στην Πάολα επειδή τους «έσυρε με το ζόρι η παρέα» μάλλον πρέπει να παραδεχτούν ότι τελικά πέρασαν καλά.

Ψηλέ, let’s face it!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΚΥΛΟΙ

«Να μιλάς για την πάρτη σου ρε»
Χμ. Καλά…

Η συνέχεια στο www.sawbiz.gr

Μην πυροβολείτε Τον πιανίτσα: Τι θα γίνει όταν μεγαλώσει

«Και για πες μπόμπιρα, τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;»

Φαντάζομαι σε όλους μας, όταν ήμασταν μικροί, μας έγινε αυτή η ερώτηση. Ίσως από κάποιο αλάνι θείο, καθώς μας έβαζε στην τσέπη το πεντοχίλιαρο, από το νονό, μετά που είχε φάει σα ζώο και είχε σκάσει το Πάσχα ή από τη δασκάλα τις πρώτες μέρες στο σχολείο. Κάποιοι ήθελαν να γίνουν αστροναύτες, άλλοι μηχανικοί, ίσως ραλίστες ή ποδοσφαιριστές. Κάπου κάπου όμως όλο και κάποιος θα απαντούσε...«μουσικός».

Αλλά για πες ρε ψηλέ. Αν σήμερα ο γιος σου, ο ανιψιός σου, το ξαδερφάκι σου, ο μαθητής σου στο ωδείο, ή το γυφτάκι στο φανάρι σου έλεγε, ότι όταν μεγαλώσει, θέλει να γίνει μουσικός, τι θα το συμβούλευες;

Η συνέχεια στο Sawbiz.gr!

Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Βάνει ο Ντούτσε τη στολή του

Όσο πλησιάζει το τέλος του Οκτώβρη, δε μπορώ παρά να ταξιδέψω στις μαγικές εποχές των σχολικών εορτασμών για το μεγάλο ΟΧΙ της 28ης αυτού του δύσμοιρου 10ου μήνα του χρόνου…

Υπήρχε κάτι σε αυτές τις γιορτές. Δεν είχαν την κλάψα, τα γαρύφαλλα και τα σουξεδάκια του Πολυτεχνείου, ούτε τις βλαχιές της 25ης Μαρτίου. Δεν υπήρχαν εύκολες λύσεις κοινώς και μόνο ο Λοϊζος σε ξελασπώνε λίγο…

-ΟΧΙ!
-Μα, γιατί Θανασάκη δε θέλεις να συμμετέχεις στην ορχήστρα που θα παίξει στη γιορτή;
-Μα κυρία Καρπαζοπούλου, με ποιον θα παίξουμε; Με το Γιωργάκη που ξέρει μόνο το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας και τη Φραγκοσυριανή (χωρίς την εισαγωγή) στο μπουζούκι, τη Μαρία που παίζει πιάνο μόνο αφού την έχει δείρει η μάνα της, το Βασίλη που παίζει τουμπερλέκι σε εκείνο το oriental club τα Σάββατα κρυφά από τον πατέρα του ή με το Νικόλα από το νομό Ηλίας;
 -Έλα τώρα τρία-τέσσερα κομμάτια είναι, θα σας οργανώσει ο καθηγητής της μουσικής και μια χαρά θα τα πάτε.
-Ποιος; Αυτός που έρχεται μια φορά το μήνα και νομίζει ότι τα μαύρα πλήκτρα στο πιάνο έχουν τέτοιο χρώμα επειδή βγάζουν πιο σκοτεινούς ήχους;
-Πρόσεχε πως μιλάς…αλλά ναι!
 -Προλαβαίνω να φάω μια αποβολή κυρία;
-Εμπρός για πρόβα!
-Μα λατρεύω την Οικιακή Οικονομία, δε μπορώ να χάνω ώρες!
-Πρόβα!

 Η συνέχεια στο Sawbiz.gr

Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Ένα τσούρμο μπάσταρδα emo-χίπστερ

«Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής, και να γυρίσω δίσκο, όμως θα’ρθει καιρός που κι εσύ θε να πειστείς πως έτσι δεν τη βρίσκω.» Εγώ να δεις πως δεν τη βρίσκω, μουρμούρισε ο καημένος ο κύριος Ηχολήπτας. Και αν τα παραπάνω τα έλεγε κάποιος που λεγόταν Άσημος, αυτά τα κωλόπαιδα νομίζουν ότι θα είναι οι επόμενοι Justin Bieber. Και ναι, νομίζουν ότι αυτό είναι κάτι καλό. (Please God! Ρίξε άλλο ένα σετάκι από τις κατάρες του Φαραώ, ένα τσουνάμι, δώσε στην Κορομηλά εκπομπή, ότι θες, αλλά όχι κι άλλους Bieber!!!) Και αφού έκανα αναφορές σε Άσημo, Bieber και μια γρήγορη επίκληση στα θεία να βρίσκεται, σε 8 γραμμές, συνεχίζουμε από ‘κει που το αφήσαμε. Τι λέγαμε λοιπόν; Α, ναι, άναρθρος αναστεναγμός ελέους από ηχολήπτη. Αυτό θα έχει πλάκα… Η 18χρονη πιτσιρικαρία με τις φράντζες, τα φρεντοτσίνο και τα διάφορα i-γκατζετάκια την έπεσε στον καναπέ με βάρος «μη βροντοχτυπάς τις χάντρες η δουλειά κάνει τους άντρες». Ρε τι γίνεται με αυτά τα παιδιά σήμερα; Πρέπει να γεννιούνται κουρασμένα! Έβαλαν τα πόδια στο τραπέζι και άρχισαν να πληκτρολογούν με μανία στα μαραφέτια τους, χωρίς πολλές πολλές κουβέντες. Τουλάχιστον κάνουν λίγο ησυχία. Στην ηλικία τους ο Mick Jagger θα είχε πηδήξει ήδη την καφετιέρα και θα είχε πιει ότι ξεχασμένη κολόνια έβρισκε στο μπάνιο. Ήρθαν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν ένα κομμάτι «τρελό, τα σπάει, γαμεί» που θα τους ανεβάσει στο stardome των Fall out Boy και των Jonas Brothers. Σιγουράκι. Έχουν και ένα φίλο, που ξέρει τον κηπουρό, του γείτονα, του μάνατζερ που τρέχει τις Μέλισσες, οπότε παίζουν και «κονέ». Μια χαρά. Ο κύριος Ηχολήπτας αναρωτιέται για μια στιγμή που τον βρήκαν και γιατί, αλλά θυμάται το τελευταίο τηλεφώνημα ενός καθυστερημένου υπαλλήλου από την τράπεζα για τις καθυστερημένες δόσεις του δανείου και σφίγγει τα δόντια. Για μια στιγμή περιεργάζεται τα όργανα του συγκροτήματος και είναι σίγουρος ότι τα κινητά τους κοστίζουν σίγουρα πολύ περισσότερο από τις κιθάρες τους. Καθόλου καλό σημάδι… H συνέχεια στο Sawbiz.gr http://sawbiz.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2266:-emo-&catid=74:2012-06-24-11-44-05&Itemid=231

Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Αν θες κάτι πολύ, όλο το συμπάν συνωμοτεί για να πάρεις τα...

07:30 Χτυπάει το ξυπνητήρι. Βλαστημάς την ώρα που παράτησες τη δουλειά σαν session μουσικός (στα σκυλάδικα έπαιζες ρε καραμήτρο, τι session τρομάρα σου!) για μια πιο σταθερή dayjob, που κακά τα ψέματα, σε κάνει να βαριέσαι μέχρι θανάτου. Σηκώνεσαι, φτιάχνεις καφέ, ντύνεσαι στα γρήγορα και μπαίνεις στο αμάξι. Ψαχουλεύεις στο σακάκι σου το cd, για να ακούσεις στα σάπια ηχεία του αυτοκινήτου το mix που έκανες χθες (ακούγεται χάλια και όχι, δε φταίει το «μαμίσιο» ηχοσύστημα ψηλέ). Πίνεις μια τζούρα και ορμάς στην τρέλα της Κηφισίας. Ο καφές είναι σαν λάσπη γιατί τον ζέστανες για 3η φορά. Αλλά πας στα Starbucks να πάρεις καφέ; Δεν πας, εκτός και αν αφήσεις ενέχυρο το αμάξι σου και πάρεις λεωφορείο… Η συνέχεια στο Sawbiz.gr http://sawbiz.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2194:2012-09-26-19-28-12&catid=74:2012-06-24-11-44-05&Itemid=231

Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Ο έντεχνος που σκαλίζει, γρατζουνάει και σκαρώνει

Τον ξέρεις τον τύπο (γράφοντας τα παρακάτω κρατάω με το ένα χέρι μου το πρόσωπο μου και κοιτάζω την οθόνη με περισσή απέχθεια, κάτι σαν τον Μαρκαριάν όταν ο Κωνσταντίνου έκανε το πέναλτι). Είναι o πιτσιρικάς που στο γυμνάσιο έτρωγε τις πιο πολλές καρπαζιές και έγραφε στιχάκια (ωπ, sorry «σκάλιζε στιχάκια» λες και οι λέξεις είναι λίπασμα-«μα είναι το λίπασμα του μυαλού», ΣΚΑΣΕ! Αυτό δε δικαιολογεί τους σκατένιους στίχους που γράφεις). Μόλις πήγε λύκειο κάπνιζε ένα πακέτο τσιγάρα τη μέρα σε κάθε σκοτεινή γωνία του σχολείου και άρχισε να παίζει κιθάρα (χμ, να «γρατζουνάει ΛΙΓΟ κιθάρα» όπως έλεγε, δηλαδή να παίζει το «Να μ’αγαπάς» με λάθος ακόρντα και ξεκούρδιστο όργανο ματώνοντας τ’ αυτιά μας. Εξ ου και το γρατζούνισμα. Κομπλέ.). Μόλις πέρασε σε κάποια κωλοσχολή στου διαόλου το κέρατο ξεκίνησε να γράφει τραγούδια (δηλαδή να «σκαρώνει τραγουδΑΚΙΑ», γιατί το ρήμα «σκαρώνω» μόνο δίπλα στη τη λέξη «πλάκα» νομίζω κάθεται καλά και σίγουρα αν ακούσεις τα κομμάτια του νομίζεις ότι σου κάνει πλάκα!). Αυτός ο τύπος λοιπόν σήμερα βάζει αγγελίες στο Noiz και ψάχνει μουσικούς για μπάντα σε έντεχνο-ροκ στυλ. Όποιος έχει πάρει τηλέφωνο και έχει πάει σε πρόβα από τέτοια αγγελία παρακαλώ να βγει έξω με απουσία! Λέει ότι παίζει ακουστική κιθάρα, εννοώντας μόνο τα ανοιχτά ακόρντα γιατί έτσι κι αλλιώς οι Πυξ Λαξ δε χρησιμοποιούν μπαρέ θέσεις (επίκληση στην αυθεντία) και έχει έτοιμα τραγούδια που σκοπό έχουν να δημιουργήσουν και άλλους κλώνους του σε γυμνασιακό επίπεδο. Η συνέχεια στο Sawbiz.gr http://www.sawbiz.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2126:2012-09-13-11-27-05&catid=74:2012-06-24-11-44-05&Itemid=231

Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Ο κουλός κιθαρίστας με τα 666 πετάλια

Σύμφωνα με το μύθο, ο Robert Johnson ήθελε να γίνει ο καλύτερος κιθαρίστας των μπλουζ που υπήρχε σε αυτό το μάταιο και άδικο ντουνιά. Έτσι, όπως τον δασκάλεψε ο τοπικός τσαρλατάνος, πήγε σε ένα σταυροδρόμι κοντά στις φυτείες και κατά τα μεσάνυχτα έσκασε μύτη ο διάολος, σατανάκος, βελζεβούλης, του κούρδισε την κιθάρα σε Drop C και του έδειξε τη μελωδία του “Dance with the devil” σε black metal version. Αφού τον κορόιδεψε αρκετά του είπε ότι είναι τόσο κουλός που ούτε το όργανό του δε μπορεί να κουρδίσει του πρότεινε ένα deal. Θα τον έκανε τον κορυφαίο κιθαρίστα των μπλουζ με αντάλλαγμα την ψυχή του, αφού είχε συμπληρώσει όλο το άλμπουμ ψυχών Panini με τον Faust τον Paganini και λοιπούς και του έλειπε μόνο η δικιά του για να πάρει δώρο ποδήλατο. Έτσι ο Robert Johnson έγραψε τα περιβόητα μπλουζ του και πήρε μια θέση στο πάνθεον της μουσικής με τον εξαποδό για guitar technician. Η συνέχεια στο sawbiz.gr http://www.sawbiz.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2005:-666-&catid=74:2012-06-24-11-44-05&Itemid=231

Μην πυροβολείτε τον πιανίστα: Ο Rock Star της γειτονιάς σας

Γεια σας! Θα δανειστώ λίγο από τη σοφία μιας μπάντας με το όνομα Kafrilion για να κάνω την πάντα πετυχημένη και εντυπωσιακή εισαγωγή μου. (χμ…) Οι Kafrilion λοιπόν, έχουν ένα κομμάτι που λέγεται «Ο γαμιάς της γειτονιάς» και αναφέρεται σε έναν τύπο, που κακά τα ψέματα, υπάρχει σχεδόν σε κάθε γειτονιά! Είναι αυτός που βγαίνει κάθε πρωί για τζόκινγκ με τα στενά V μπλουζάκια, για να διαγράφονται οι στεροειδείς γραμμώσεις και κοιτάει με…νόημα ότι θηλυκό περάσει μέσα από το διαστημικό γυαλί ηλίου του. Είναι αυτός με το «φτιαγμένο» GLX και το μαλλί «λασπωτήρας» ή «φράχτης» που κάθεται με τις ώρες για καφέ στο Μπουρνάζι και βαθμολογεί τα γκομενάκια σαν άλλος Χάρης Χριστόπουλος. Είναι αυτός που στο κλαμπ θα χαιρετίσει με μυστική χειραψία τον πορτιέρη και θα παραγγείλει «το συνηθισμένο» λίγο πριν σου πετάξει την ερώτηση: «να κεράσω ποτάκι;». Η συνέχεια στο sawbiz.gr http://sawbiz.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1956:-rock-star-&catid=74:2012-06-24-11-44-05&Itemid=231

Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Το γυάλινο οξυζενέ ωδείο

«Έφαγα αποστείρωση χρονάκια δεκαδύο, μέσα σ’ ένα γυάλινο οξυζενέ ωδείο, κόσμος ξεχασμένος, πιάνο κλασικό παραπαμ παραπαμ παραπαμ!» Οπ, αρχίσαμε; Γεια σας λοιπόν! Σήμερα θα απαντήσουμε σε μερικά θεμελιώδη ερωτήματα που φαντάζομαι βασανίζουν την ελληνική κοινωνία και ειδικότερα την Ελληνίδα μάνα και τον Έλληνα μουσικό. Το πρώτο είναι: «Αχ δεν είναι χάρμα το εκρού σεμεδάκι πάνω στο πιάνο;» Θα έχετε παρατηρήσει φαντάζομαι ότι σε ένα μεγάλο ποσοστό ελληνικών σπιτιών υπάρχει ένα πιάνο. Η κύρια χρήση του είναι να ακουμπάμε τη φωτογραφίας της γιαγιάς και του παππού, από την εποχή που ο Λένιν ήταν πιο γνωστός από τον Λένον, να βάζουμε βάζα με λουλούδια (ψεύτικα), ή κανένα σεμεδάκι καλή ώρα. Στην περίπτωση αρμονίου (από αυτά τα δίσκαλα, με το πεντάλ και τα πολύχρωμα κουμπάκια) μπορούμε να κρεμάμε και ρούχα ή τσάντες και να αφήνουμε τα κλειδιά-κινητό-πορτοφόλι μπαίνοντας στο σπίτι. Κάπου εδώ θα πρέπει να απαντήσουμε στην πρώτη ερώτηση για να πάμε παρακάτω. ΟΧΙ ΚΩΛΟΓΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΜΑ! ΚΡΑΤΑ ΤΟ ΣΕΜΕΔΑΚΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΣΚΟ ΜΕ ΤΑ ΚΟΛΥΒΑ! ΤΟ ΠΙΑΝΟ ΕΙΝΑΙ ΜΟΥΣΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ, ΟΧΙ ΕΠΙΠΛΟ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΠΑΡΑΓΕΙ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΟΧΙ ΚΑΚΟΓΟΥΣΤΟ ΒΛΑΧΙΚΟ ΦΕΝΓΚ ΣΟΥΙ! Μετά από αυτό, μπορούμε ήρεμα και όμορφα να πάμε στην επόμενη ερώτηση που είναι: «Μα πώς βρέθηκε το πιάνο εξ αρχής εδώ;» Η συνέχεια στο Sawbiz.gr http://sawbiz.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1901:2012-06-14-14-17-55&catid=69:2011-09-12-18-09-20&Itemid=231

Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: O άσχετος που ακούει απ'όλα και έχει 100ΤΒ τραγούδια

Τέλος των 90’s αρχή ‘00s, κάπου στο Μοναστηράκι. Περπάτημα αφηρημένο. Κακόγουστα ακουστικά με αφρολέξ και μεταλλικό λαμάκι. Tο compact disc player, φουσκώνει το τσαντάκι μπανάνα με τον Fido Dido. Σβάρνα όλα τα «μεταχειρισμενάδικα» της Ηφαίστου. Ψάχνουμε cd από δεύτερο χέρι, ξεφυλλίζουμε booklets, κοιτάμε από κάτω για γρατζουνιές, παζαρεύουμε και λίγο, με τον τύπο που φοράει ένα χιλιοπλυμένο μπλουζάκι Rush. Ο πιο «ψαγμένος» της παρέας κατεβαίνει σκαλάκια και χώνεται σε μυστήριες στοές στην αναζήτηση κάποιου Holy Grail σε μορφή βινυλίου. Στο γυρισμό ένα γρήγορο πέρασμα από τα Metropolis και τις νεόκοπες προσφορές των 6.40euro. Επιστροφή στο σπίτι με μια τσάντα που έχει 2-3 CD. Ιερή ώρα ακρόασης. Το σώμα μπαίνει σε κατάσταση «screen saver» και όλη η προσοχή επικεντρώνεται στα δύο ηχεία που με κοιτάν κατάματα. Η μόνη κίνηση που με ξεχωρίζει από τους νεκρούς είναι η αλλαγή σελίδας στο βιβλιαράκι, ακολουθώντας τους στίχους, εξακριβώνοντας ποιος έκανε την παραγωγή, τη μίξη, το master, ποιος έφτιαχνε τσάι, ποιος άλλαζε «ταινία», ποιος σχεδίασε το εξώφυλλο και ποιος έβγαλε τις φωτογραφίες. Σε ποιόν ανήκει κάθε κομμάτι και ποιόν ευχαριστεί ο καθένας. Αυτοί οι 2-3 δίσκοι θα έπαιζαν με αργές εναλλαγές για τον υπόλοιπο μήνα, μέχρι στο τέλος του να ανανεωθεί το χαρτζιλίκι-καύσιμο για την επόμενη εκστρατεία στα άδυτα των δισκάδικων. Στην πορεία θα είχα μάθει απέξω τους στίχους για χαρούμενο sing along, θα μπορούσα να μιμηθώ το epic solo με επιτυχία που θα μου εξασφάλιζε παγκόσμιο ρεκόρ στο Guitar Hero game που έμελε να βγει μερικά χρόνια αργότερα και θα μπορούσα να διαφωνώ μέχρι να βραχνιάσω με τον εξυπνάκια που νομίζει ότι οι Dream Theater ανακάλυψαν το progressive rock (μα τι στόκος θεέ μου!). Η συνέχεια στο Sawbiz.gr http://sawbiz.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1845:-o-100-&catid=69:2011-09-12-18-09-20&Itemid=231

Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα : O άρπα-κόλα πιτσιρικάς με το Reason του...

Χούα! Που θα’λεγε και ο Αλ Πατσίνο μες τη στραβωμάρα του στο «Άρωμα γυναίκας». Χαίρεται, γεια σας, καλωσήρθατε! Αυτή είναι η πρώτη απόπειρα της στήλης «Μην πυροβολείτε τον πιανίστα», στην οποία κάθε 15 μέρες θέματα που σας απασχολούν, που δεν ξέρετε ακόμα ότι σας απασχολούν ή που τα αποτελέσματα τους μας επηρεάζουν, θα θίγονται, θα διακωμωδούνται και θα αναλύονται πάντα με άξονα τη μουσική και ότι την περιβάλει. Στο πρώτο αυτό άρθρο θα τα βάλω με τον πιτσιρικά που έχει κατεβάσει το Reason, το FL Studio ή κάτι παρόμοιο, δεν έχει ιδέα από μουσική, δεν έχει και πολύ όρεξη να κάνει κάτι γι’αυτό (ούτε καν να κόψει την premium συνδρομή στο Youporn για να αγοράσει μια κάρτα ήχου ή μια κιθάρα της προκοπής), και είναι πεπεισμένος ότι είναι ο επόμενος Jean Michel Jarre (πραγματικά ακόμα και ο πρώτος ήταν χάλια), David Townsend (respect) ή Νατάσσα Μποφίλιου, ανάλογα με το σε ποιο όροφο του παλιού Metropolis άφηνε ο καθένας τους τα λεφτά του. (για τη Μποφίλιου τα άφηναν στο φανάρι της Πατησίων σε γυφτάκια που πουλάνε χαρτομάντιλα…). Αλλά ας το πάρουμε από την αρχή! Doc Brown, let’s go back to the future! Η συνέχεια στο sawbiz.gr http://sawbiz.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1775%3A-o-reason-&catid=69%3A2011-09-12-18-09-20&Itemid=231

Review: Fliptopbox - "Anxiety's Manifest"

Βροχερό απόγευμα…δε λέει να πιάσει άνοιξη με τίποτα. Ξεσκονίζω το στερεοφωνικό μου που από τότε που τα mp3 έγιναν επιδημία και τα τραγούδια μου τα στέλνουν να τα ακούσω στο YouTube (ενώ το iTunes genius ξέρει από πριν ποια θα μου αρέσουν), όλο και πιο σπάνια έχει τη χαρά να ρίξει την παλιομοδίτικη ακτίνα του σε κάποιο δίσκο, που όπως παλιά θα τον ακούσω όλο και θα χαζεύω τους στίχους και τα credits. Τους Fliptop Box τους ξέρετε. Απ’ τις σταθερές φιγούρες της alternative αγγλόφωνης αθηναϊκής σκηνής όλα αυτά τα χρόνια και με γεμάτη παρουσία σε live στα…γνωστά στέκια και όχι μόνο. Έπεσε λοιπόν στα χέρια μου ο καινούργιος τους δίσκος, με μια ηλεκτρισμένη πεταλούδα και ένα μαύρο μπουκαλάκι στο εξώφυλλο, που νομίζεις ότι έχει μέσα κάποιο μυστήριο ελιξίριο που σου χαρίζει αιώνια ζωή, μα πουλάει την ψυχή σου στον διάβολο. (Κάποιος κυνικός τύπος θα έλεγε ότι μοιάζει και με συσκευασία από Dunlop λιπαντικό κιθάρας, but not me …). Μου κίνησε την περιέργεια οφείλω να πω και το γεγονός ότι μου ήταν γνώριμοι συναυλιακά, και το ότι δεν είχα ακούσει ξανά ολοκληρωμένη δουλειά τους απλά αύξησε την όρεξη μου να πατήσω το play... Η συνέχεια στο Sawbiz.gr http://www.sawbiz.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1725%3Afliptop-box-anxietys-manifest-self-released-2012&catid=65%3Aalbum-reviews&Itemid=28&fb_source=message

Review: Χρήστος Λάινας - "Η αγάπη θα λάμψει"

Κυριακή απόγευμα… Λίγο το hangover του Σαββατόβραδου, λίγο η post-Christmas μελαγχολία, λίγο ο σκύλος μου, που είχε φάει τη θήκη από την κιθάρα μου, (flight case παρακαλώ), η πνευματική μου κατάσταση ήταν σε λεπτές ισορροπίες και το στομάχι μου σε ακόμη λεπτότερες όταν κουδούνισε, μάλλον αναιδώς, το mail του Αρχισυντάκτη. Το άνοιξα με ένα μικρό φόβο ότι θα έπρεπε να κάνω κριτική σε κάποια δήθεν έντεχνη wanna be Μποφίλιου ή σε κάποιον παρατρεχάμενο του Χατζηγιάννη. Αυτή η Κυριακή δεν είχε δείξει σημάδι ελέους ως τώρα έτσι κι αλλιώς. Το όνομα του Χρήστου Λαϊνά κάτι μου έκανε, αλλά δεν έσπασα και το κεφάλι μου να θυμηθώ. (καλό είναι να μην κάνεις τον καμπόσο στον πονοκέφαλο που έχει κατασκηνώσει στο κρανίο σου…)

Η συνέχεια στο Music Corner
http://www.musiccorner.gr/?p=39885

Περί οσφρήσεως…

«Ο Φλεβάρης κι αν φλεβήσει, καλοκαίρι θα μυρίσει». Θα το’χεις ακούσει από καμιά γριά που έσπρωξες διακριτικά για να πάρεις τη θέση της στην ουρά του super market ή σε κάποιο καφενείο ανάμεσα στα παππούδια που παίζουν πόκα και ρουφάν με μανία ελληνικό-διπλό-σκέτο με 3 φουσκάλες. Μια θυμοσοφία από τότε που οι παροιμίες είχαν ακόμα νόημα, και δεν ήταν απλά γραφικά κατάλοιπα για τα παιδάκια του δημοτικού, υπήρχε στα αλήθεια Φλεβάρης και εποχές, και όχι μια άχαρη εναλλαγή καιρικών φαινομένων, ενώ οι άνθρωποι μπορούσαν πραγματικά να τον μυρίσουν συνήθως!

Η συνέχεια στο Music Corner...http://www.musiccorner.gr/?p=38568