Game over, insert coin to continue

Η ανθρωπότητα τους τελευταίους αιώνες έχει δεχθεί 3 κύρια χτυπήματα στον άκρατο και εριστικό εγωισμό της. Την αρχή έκανε ο Κοπέρνικος που σε μια νύχτα κατέρριψε την θεωρία ότι η Γη είναι το κέντρο του σύμπαντος και απέδειξε ότι είμαστε απλά άλλος ένας πλανήτης που όπως όλοι περιστρέφεται γύρο από τον ήλιο. Πήγαν να τον κάψουν να τον φιμώσουν αλλά το κακό είχε γίνει. Ο «Θεός» δεν είχε φτιάξει τα πάντα για μας και γύρο από εμάς και απλά είμαστε ένας κόκκος στην απεραντοσύνη του διαστήματος. Το δεύτερο το κατάφερε ο Δαρβίνος, με τη θεωρία της εξέλιξης. Δεν είμαστε το magnum opus κάποιου σοφού όντος, ούτε ο μάγκας του πλανήτη. Απλά η εξέλιξη των πιθήκων, που με πολύ τύχη και βιολογική επιλογή κατάφερε να επιβιώσει και να στήσει αυτό που λέμε «πολιτισμό». Άλλες αντιδράσεις από κολλημένους αναγνώστες της Βίβλου που τα παίρνουν όλα της μετρητής. (Μάλιστα είχαν υπολογίσει και την ηλικία της γης σε κάτι εκατομμύρια μόλις χρόνια βάση αδιάσειστων βιβλικών στοιχείων και ναι…είχαν βάλει και τις 7 μέρες της δημιουργίας μέσα! Αλλά τα απολιθώματα είχαν άλλη γνώμη.). Το τρίτο το έριξε ο Φρόυντ. Μπήκε βαθιά στον ανθρώπινο νου και μας προσγείωσε άγαρμπα φανερώνοντας ότι κάθε άλλο παρά τέλειοι είμαστε και ότι παραμένουμε έρμαια πρωτόγονων συμπεριφορών. Ταυτόχρονα η «λογική» κάθε άλλο παρά μια ξεκάθαρη κατάσταση είναι, που δεν πιάνει συχνά δεκάρα μπροστά στα σεξουαλικά και γενετήσια ένστικτα, ενώ ο συνειδητός νους πολύ συχνά δεν ξέρει τι του γίνεται, όντας απλά η καλογυαλισμένη βιτρίνα ενός βίαιου και «παρεκκλίνουν» ασυνείδητου.
Νομίζω ότι τις προηγούμενες δεκαετίες δεχθήκαμε και ένα τέταρτο χτύπημα που όμως δεν το έχουμε χωνέψει ακόμα. Οι περιβαλλοντικές επιστήμες καθώς και η αστρονομία ήταν σαφείς. «Δεν θα συνεχιστεί για πάντα το πανηγυράκι που λέγεται άνθρωπος και θα έρθει μια μέρα που όλα θα γίνουν στάχτη και θα είναι σαν να μην υπήρξαμε ποτέ». Ή θα πνιγούμε στα σκουπίδια μας, ή θα μας καταπιεί κάποιο πυρηνικό μανιτάρι. Και να τη σκαπουλάρουμε από αυτά θα πέσει κανας αστεροειδής ή μετεωρίτης και έχε γεια καημένε κόσμε!
Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνουμε και πως πρέπει να το διαχειριστούμε αυτό. Αν πρέπει να τρωγόμαστε πόσοι χωράμε να πάμε να μείνουμε στο φεγγάρι, ή αν πρέπει να χαλαρώσουμε να κοιτάξουμε τα όμορφα πράγματα γύρο μας και όσο μπορούμε να τα σεβαστούμε και να τα χαρούμε. Ένα είναι σίγουρο, συνειδητοποιώντας και στον μικρόκοσμό μας, ότι και σαν μονάδες, σαν ξεχωριστοί άνθρωποι δεν πρόκειται να είμαστε για πάντα εδώ, δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο και για μοιρολατρία. Κάνεις όσο καλύτερο παιχνίδι μπορείς με ότι φύλλα έχεις στο χέρι και ότι άνοιξε ο κρουπιέρης, διασκεδάζεις το παιχνίδι, πίνοντας, φλερτάροντας, ανασυγκροτώντας την τακτική σου, παίρνοντας αποφάσεις, στοιβάζοντας μάρκες, ποντάροντας τα όλα και συνεχίζοντας με δανεικά, κερδίζοντας και χάνοντας γιατί από το τραπέζι δεν παίζει να σηκωθείς…
Game over, insert coin to continue.
Κάπως έτσι δε δούλευε και μυθολογικά το όλο κόλπο με τις ψυχές, τον Αχέροντα και τον βαρκάρη που ήθελε ένα ασημένιο νόμισμα;

«Άντρες από τον Άρη γυναίκες από την Αφροδίτη» Σπόκ! Διακτίνισέ με!

Αν το καλοσκεφτείς ψηλέ,
Άντρες και γυναίκες έχουν 22 στα 23 ζευγάρια όμοια χρωμοσώματα.
Μόνο σε ένα υπάρχει διαφοροποίηση, που στις γυναίκες είναι ΧΧ και στους άντρες ΧΥ (θα μου πεις με καμιά 10αριά διαφορετικά ακόμα θα ήμασταν λαγοί αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία, μην το παρατραβάμε…ακόμα) . Γιατί λοιπόν, τρωγόμαστε συνέχεια, δε συνεννοούμαστε με τίποτα και όπως τιτλοφορείτε και ένα από τα μεγαλύτερα best sellers ever, «Άντρες από τον Άρη γυναίκες από την Αφροδίτη», νομίζουμε ότι είμαστε εξωγήινοι ο ένας με τον άλλο; (πάντως με τα λαγουδάκια τα πάω πολύ καλά, είτε πιάνουν κουβεντολόι με την Αλίκη, είτε τρυπάνε τρύπες στο ξένο περιβολάκι, είτε κάνουν φρεσκάρισμα επιδερμίδας με κρεμμύδια στην κατσαρόλα).
Τι; Τώρα περιμένεις απάντηση ψηλούλη; Την πάτησες…
Κοίτα, υπάρχει όλος ο συφερτός από τα Φροϋδικά κλισέ, τα κοινωνικά στερεότυπα και την εξελικτική φάκα, που όπως και να το κάνουμε καθένα έχει τα δίκια του.
Αλλά σαν νοήμονες άνθρωποι, που δεν κλαίνε συνέχεια για τα παιδικά τους χρόνια, που πάνε λίγο παραπέρα από τα από τα παραδοσιακά δεδικασμένα και που δεν μένουν πια σε σπηλιές στα Μάταλα μαζί με την Θεία μου τη Χίπισσα, μάλλον μπορούμε να έχουμε μια πιο ξεκάθαρη ματιά για το άλλο φύλλο.
Ο καθένας χρειάζεται τον άλλο. Πιο πολύ από όσο δείχνει. Ο καθένας έχει τα στραβά του και τα ανάποδα του. Λιγότερο από όσο φαίνεται. Η λέξη είναι σύμπνοια, όχι απαραίτητα να πηγαίνεις με το ίδιο καράβι μα με τον ίδιο άνεμο με τον άλλο.
Και όσο καλύτερος είναι τόσο πιο εύκολα αποφεύγεις την ξέρα του εγωισμού και της απομόνωσης. Όσοι περιμένουν κάποιον να τους συμπληρώσει σημαίνει ότι νιώθουν μισοί οι ίδιοι και πρέπει να τα βρουν με τον εαυτό τους πρώτα. Μάλλον διπλασιάζεσαι. Διπλασιάζεις τους ορίζοντές σου και τα συναισθήματά σου (και όταν χωρίζεις τα κιλά σου με παγωτό στον καναπέ αλλά και αυτό είναι άλλη ιστορία) Άλλωστε είναι δύο άνθρωποι ενάντιο στον κόσμο και τα μπερδέματα του, ότι και να λέμε…δε μπορεί να είναι εύκολο, θέλει κουβέντα και επιμονή!(Εσύ που νομίζεις ότι ακούγεται gay όλο αυτό, βγες έξω με απουσία, ψαρά)
Ίσως το Υ να είναι απλά ένα Χ που θέλει λίγο βοήθεια να περάσει το δρόμο απέναντι. Στο κάτω κάτω όλα συμβαίνουν για δυο σιλουέτες που στο μισοσκόταδο μοιράζονται το ίδιο μαξιλάρι στο κρεβάτι…

Φιλοσοφία της αλάνας (κυριολεκτικά)

Ταπ, ταπ ταπ…
Πήρα χθες λοιπόν και γω τη μπάλα μου για να παίξω κανένα μπασκετάκι σε κάποιο από τα μικρά γήπεδα στις γειτονιές τριγύρω.
Είχα μια αίσθηση προσμονής, λες και ήμουν πάλι 15, ακόμα και αν το σουτ μου, είναι χειρότερο και από την επιτυχία του Χάιμε Επαλίγιο στις γκόμενες, ενώ η αντοχή μου κάπου παράπεσε (σε κανένα μπαράκι ίσως ή μεταξύ βρώμικου Μαβίλλη-Μιχαλοκοπούλου). Είχα αρκετό καιρό όπως καταλαβαίνεται να πατήσω τις γραμμές, και δεν ήξερα ακριβώς τι να περιμένω. Όταν πραγματικά ασκούσα το σπορ στα…νιάτα μου, στα συνοικιακά γηπεδάκια γινόταν πανικός κάθε απόγευμα! Βλέπαμε τους μεγαλύτερους, και περιμέναμε πότε θα είχαμε μια ευκαιρία να παίξουμε μαζί τους, ενώ στοιχήματα πήγαιναν και ερχόντουσαν, και ομαδούλες έβγαιναν και ανακατεύονταν ώστε όλο το τσούρμο από τα σχολιαρόπαιδα να προλάβει να κάνει 2-3 ματσάκια. Μέχρι και τετράδιο είχα και σημείωνα με ποιους έπαιξα, στατιστικά και πως πήγε το ματς!(και τώρα θα μου πεις γράφω εδώ ότι βλαμένη ιδέα μου κατέβει, χμ…ίσως κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ!)
Σκάω μύτη λοιπόν χθες με τη μπάλα μου, (που ήταν όνειρο ζωής να έχω μια Spalding δικιά μου) και κάτι δανεισμένα Nike (γιατί, τα “snickers” επισκιάστηκαν με τον καιρό από All-star, Martins, κάτι δερμάτινα ψαγμένα και λοιπά) στο all-time-classic γηπεδάκι που ανδρώθηκε μπασκετικά η γενιά μου!
Δεν ξέρω αν έχετε δει κάτι αμερικάνικα γουέστερνς, που δείχνουν έρημο και κάκτους και κάτι μπάλες από ξεραμένα χόρτα που παρασύρονται από τον άνεμο, αλλά τέτοιο σκηνικό αντίκρισα! Κανείς για κανένα και κανείς κανενός! Σε περίοδο με κλειστά σχολεία μου φαινόταν αδιανόητο! (όχι ότι εμάς μας απέτρεπε το σχολείο παλαιότερα αλλά φαντάζομαι τα υπολογίζουν αυτά τώρα…) Έριξα τα σουτάκια μου, πιάστικε λίγο ο πρασαγωγός και με τράβηξε κάπως η μέση, και ξάφνου εμφανίζεται ένα παλικαράκι, λες και πήγαινε σε κηδεία, με super NBA εμφάνιση και μπάλα που θα ζήλευε και ο Φάνης Χριστοδούλου (θα ήθελε να την φάει πιθανότατα!). Έκατσε λίγο, έκανε μερικά νερόβραστα μπασίματα, κυνήγησε περπατώντας το τόπι, σούταρε σαν να βαριόταν και πριν προλάβω να προτείνω «μονάκι», την έκανε με το αργό βήμα που ήρθε.
Δεν ξέρω αν φταίει το playstation, η tv, το internet ή οι Αμερικάνοι που μας ψεκάζουν. Δεν ξέρω αν είναι σημείο των καιρών, η απλά εγώ είμαι κολλημένος στο πώς διασκεδάζαμε παλιά, ίσως να έχουν βρει καλύτερα κόλπα τα κωλόπαιδα.
Πάντως όλο αυτό μου βγάζει μια απογοήτευση. Αυτό πρέπει να είναι. Η νέοι είναι απογοητευμένοι. Όλοι μέρα ακούν πως δε θα βρουν δουλειά. δε θα πάρουν σύνταξη, δε θα μπουν στο Πανεπιστήμιο, θα χρωστάνε μέχρι να πεθάνουν, το περιβάλλον θα γίνει χωματερή, θα καταστραφεί ο κόσμος, θα κυβερνάνε οι Illuminati και εν γένει θα τους πάρει ο διάολος χωρίς πολλά πολλά.
Ας προσπαθήσουμε να λοιπόν να προσφέρουμε λίγη αισιοδοξία στους πιτσιρικάδες τριγύρω, να τους χτυπήσουμε λίγο στην πλάτη και να τους ενθαρρύνουμε, να προσποιηθούμε έστω πως όλα θα πάνε καλά και όχι να τους ζαλίζουμε με τα δικά μας στραβά, γιατί στο κάτω κάτω δεν φταιν και σε τίποτα…
“ Έχε το νου σου στο παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα»
(Κάποτε θα’ρθουν – Π.Σιδηρόπουλος)

Revolution is for pussies!

Η έννοια της "Επανάστασης" όπως άγεται και φέρεται σαν έννοια στις μέρες μας όσον αφορά το κοινωνικοπολιτικό σύστημα, από τον τελευταίο πιτσιρικά που ζωγραφίζει κυκλωμένα Α με σπρέι στην τουαλέτα του σχολείο του μέχρι βετεράνους αριστεροπατέρες μου θυμίζει τον αναχρονισμό της θεραπεία της γάγγραινας με ακρωτηριασμό, ίσως και τη λοβοτομή. Ότι νοσεί κόβετε βίαια και πορεύεσαι κουτσός σε ένα λειψό μέλλον.
Κυρίες και κύριοι,21ος αιώνας you know? Υπάρχουν φάρμακα και θεραπείες πιθανότατα, διαφορετικές από τις αιματηρές τακτικές του παρελθόντος που ενώ μοιάζουν τόσο παροπλισμένες και άτοπες είναι απορίας άξιο πόσοι είναι ακόμα προσκολλημένοι εκεί, ονειροπολώντας (και μόνο!) την "Επανάσταση" (σσσ...δέος) που μοιάζει όλο και
ποιο πολύ σαν να περιμένεις τον Άγιο Βασίλη σε συσκευασία Ράμπο να σου φτιάξει τη μίζερη ζωούλα σου.
Όταν επικοινωνείς διαφορετικά με το κινητό σου τηλέφωνο και το internet, αντί να στέλνεις ταχυδρομικά περιστέρια, όταν μετακινήσε διαφορετικά με το μετρό και όχι με κάρο, γιατί να μην "επαναστατείς" και να μην διαμαρτύρεσαι διαφορετικά σε σχέση με το παρελθόν;
Η "Επανάσταση" στις μέρες μας γίνεται κάθε μέρα και κάθε στιγμή. Προσφέροντας χαρά στους ανθρώπους που αγαπάμε και όσον το δυνατό σε όλους γύρο μας, ρίχνουμε μερικά πρόχειρα Βερολινέζικα τείχη. Κλείνοντας βλακώδεις τηλεοράσεις και ενδιαφερόμενοι για τα πραγματικά όμορφα πράγματα που συμβαίνουν, εισβάλουμε στη Βαστίλη ενώ αρνούμενοι την ταχύτητα της κατανάλωσης, και όταν εκτιμάμε και μοιραζόμαστε αυτά που έχουμε, φτιάχνουμε τον μικροσκοπικό μας σοσιαλισμό.
Είναι η εύκολη λύση να εξαπολύεις την οργή και να μιλάς για ένοπλα κινήματα και δημόσιες κρεμάλες. Ταυτόχρονα γίνεται ακόμα πιο λυπηρό όταν μόνο μιλάς γι'αυτό και νομίζεις ότι έκανες το καθήκον σου, ενώ γίνεται και επικίνδυνο όταν συμφωνεί και η συνείδησή σου και πας το πρωί στη δουλεία σου ήσυχος, έτοιμος να πατήσεις όπου χρειαστεί για να πετύχεις το σκοπό σου, αφού κάλυψες το "επαναστατικό" σου κομμάτι.
Όποιος θέλει ν'αλλάξει τον κόσμο ας αλλάξει τον εαυτό του πρώτα ή έστω ας τον αγαπήσει...
Hasta la vicoria siempre.
Hasta la vista babe!

Happiness will be our revenge

Νομίζω ήταν ο Σάτρ που πρωτοτύπησε, λέγοντας πως "η κόλαση είναι οι άλλοι".
Ωστόσο, όποιος πιστεύει στην κόλαση, πιστεύει και στον παράδεισο, και ίσως λοιπόν, που και που και "ο παράδεισος να είναι οι άλλοι" (βέβαια ήταν μεγάλη αβλεψία από πλευράς του Θεού
να βάλει την πόρτα του ανάμεσα στα πόδια μιας γυναίκας, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.)
Ξεγελιέσαι καμιά φορά και νομίζεις ότι είναι γοητευτικός ο αλκοολισμός, μια ροπή σε ψυχικές παθήσεις ή η κατάθλιψη.
Κούνια που σε κούναγε. Όσοι πραγματικά πάσχουν από κάτι από τα παραπάνω θα σε διαβεβαιώσουν ότι δεν υπάρχει τίποτα το γοητευτικό σε όλα αυτά, ενώ αν πραγματικά ζήσεις κάτι τέτοιο από κοντά θα το καταλάβεις και από μόνος σου.
Κουφιοκέφαλε! Δεν είναι από τη γοητεία η προσοχή των άλλων, είναι από λύπηση…
Είναι εύκολος ο κυνισμός, ο μοντέρνος σαρκασμός και ο διανοουμενίστικος μηδενισμός.
Είναι εύκολο να λες ότι όλα πάνε κατά διαόλου, και το εισιτήριο δεν έχει επιστροφή.
Είναι εύκολο να παραιτήσε, να βάζεις τη ζωή σου στο χαρτόκουτο και να πηγαίνεις στην γωνίτσα της ρουτίνας σου.
Είναι δύσκολο να οδήγησε αλλού, κάπου που δεν έχεις ξαναπάει και να μην αναγνωρίζεις τον εαυτό σου αλλά να τον γουστάρεις γι'αυτά του τα "χάλια"
Είναι δύσκολο να παραδίδεις τα κλειδιά του εγωισμού σου και της ανασφάλειας σε κάποιον που νοιάζεσαι.
Είναι δύσκολο να είσαι χαρούμενος. Ίσως υπερβολικά. Και είναι εξαντλητικό. Αλλά όποιος πει ότι "είναι υπερτιμημένη η χαρά" θα φάει κλωτσιά και περπατούσα νύχτα χθες κακομούτσουνοι γκρινιάρηδες!
Happiness will be our revenge

Mediocracy

Η ιστορία επιταχύνεται και εξομαλύνεται.
Θα μου πεις, «τι μας λες βραδιάτικα ρε ξάδερφε μες το Αυγουστιάτικο ρεμπελίκι» και θα έχεις τα δίκια σου. Αλλά τώρα που χαλαρώνουν τα πράγματα και κάθεσαι πίσω για λίγο και παρατηρείς τι συμβαίνει νομίζω ότι αυτή είναι η δική μου διαπίστωση. (Άσε την ομπρελίτσα από το κοκτέιλ και άκου δυο πράγματα, φαγώθηκες!)
Από την αρχή της εξάπλωσης αυτής της λέρας που λέγεται άνθρωπος και από ότι πήρε το αυτί μας από την Προ- (όχι evolution μην μπερδεύεσαι) ιστορία και την καθαυτή ιστορία, στην αρχή τα πράγματα κυλούσαν αργά…και σταθερά και ξεπετάγονταν προσωπικότητες που έβαζαν τη σφραγίδα τους στο μαγκάλι των γεγονότων. Οι πολιτισμοί άκμαζαν και παρήκμαζαν με ένα ρυθμό, οι πόλεμοι πυροδοτούσαν ανακατατάξεις που λάμβαναν χώρα ομαλά, η γνώση γεννιόταν και εξελισσόταν με μικρά και όμορφα βήματα και κάθε τόσο ξεπηδούσαν λαμπροί άνθρωποι μπροστά από την εποχή τους που κλωτσούσαν το κουβάρι πιο πέρα, αλλά όχι πιο μακριά από όσο κλωστή είχαν ώστε να μην κατρακυλάει ένα καρούλι κενό.
Σε όλο τον ρημάδι τον πλανήτη γίνονταν πράγματα, Βαβυλώνιοι από δω, Μάγιας από κει, οι Κινέζοι πιο πέρα, κάτι ξέμπαρκοι στο νησί του Πάσχα, Έλληνες στη μέση, Αιγύπτιοι πιο κάτω, και ψηνόταν το γλυκό. Και υπήρχαν ηγέτες, πρωτοπόροι, καλλιτέχνες και επιστήμονες που έσπρωχναν τα όρια. Αλλά η ιστορία είχε φάει την σφαλιάρα της και επιταχυνόταν. Με κάποιες εξαιρέσεις οι πολιτισμοί αυτοί έδωσαν τη θέση τους σε άλλους πιο βιαστικούς και πιο ρηχούς. Οι εξαιρέσεις στήριξαν την κουλτούρα και την πρόοδο και με νύχια και με δόντια σκαρφάλωσαν και μας έδωσαν το Διαφωτισμό. Μετά ήρθε η μουτζούρα της βιομηχανικής επανάστασης και αυτές οι κοιτίδες εκμοντερνιστήκαν και άρχισαν να τρέχουν. Ενώ κάποιες εστίες όπως η Αγγλιά του Σεξπιρ, η Μονμάρτη στη Γαλλία της αυγής του 20ου αιώνα, και η Αμερική του ’60 ήταν τα τελευταία δείγματα λαμπρών επιτευγμάτων.
Από τους μεγάλους σοφούς της αρχαίας Ελλάδος, στα μαθηματικά των Μεσοποτάμιων και τους αρχιτεκτονικούς άθλους των «Θεών» του Νείλου, έως τον Γαλιλαίο και τον Αινστάιν, τον Μπετόβεν και τον Ματίς, άνθρωποι με όραμα άφησαν το στίγμα τους.
Τα τελευταία 40 χρόνια έχω την αίσθηση ότι όλα τρέχουν και οι προσωπικότητες δύσκολα σηκώνουν κεφάλι και μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Δεν υπάρχουν έργα «εν δύναμη» κλασικά, δεν συμβαίνουν κοσμοϊστορικά γεγονότα, και αν συμβαίνουν χάνονται μέσα στο συφερτό και τις τυμπανοκρουσίες δήθεν αλλαγών . Γιατί ακόμα θαυμάζουμε τον Πλάτωνα; Ακόμα να βρεθεί κάποιος πιο ψαγμένος; Γιατί κοιτάμε τον ουρανό του Γαλιλαίου; Άλλος δεν πήρε κάνα ματογυάλι; Θα γίνει κάποιος μεγάλος σαν το Μότσαρντ πια; Τα μισά τα έγραψε πιτσιρίκος! Θα δούμε άλλο Πικάσο και άλλο Αινστάιν ή ήταν οι πιο μάγκες ever;
Μήπως έχουν ανακαλυφθεί όλα; Μήπως έχουν ειπωθεί όλα, μήπως τα μεγάλα έργα έγιναν; Ίσως…
Σήμερα όλα γίνονται γρήγορα, εύκολα και πρόχειρα. Η αισθητική έχει τριτοτέταρτο ρόλο και η ιδέες είναι καταναλωτικά προϊόντα, η γνώση και η πληροφορία είναι τόσο μαζική που χάνει την ουσία της και γίνεται το «μαξιλαράκι» για τηλεπαιχνίδια.
Όπως λέει και ένας παπαγάλος «Άνθρωποι όλου του κοθμου χαλαρώθτε»
Μπορεί να έχω λάθος, να είμαι υπερβολικός να γκρινιάζω και να θέλω ένα γκουβά νερό στο κεφάλι γιατί με πείραξε η ζέστη! Πάω πάσο αλλά πρώτα πες μου θα γίνει ποτέ ο Μέσι, Μαραντόνα; Ο Χόκινς, Βολτέρος; Ο Κοέλο, Όμηρος και ο…Παπανδρέου (διαλέξτε όποιον θέλετε) Περικλής;

Fuck it Vol.2

Η πόλη άδειασε,
Μόνο τα αδέσποτα και όσοι δεν ανήκουν ή τους έφερε η τύχη τους εδώ, έμειναν να τριγυρνούν, όπως πάντα, απλά τώρα καθάρισε η εικόνα και διακρίνονται καλύτερα.
Αύγουστος, ο μήνας που μας έχουν μάθει να κρύβουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλάκι.
Ο μήνας του δεν «δεν τρέχει» και του «δε βαριέσαι», ο μήνας που όλοι τραβάν για ένα νησί, για μια αυταπάτη.
Αφήστε λοιπόν την πόλη σε όσους ξέρουν να την απολαμβάνουν.
Σε όσους δεν χρειάζονται ταμπέλα «Κλειστό λόγω διακοπών» για να περάσουν καλά το καλοκαίρι.
Σε όσους γουστάρουν αυτό που κάνουν και δεν μετράνε μέρες για να τελειώσει.
Σε όσους δεν τους λείπει η ελευθερία τους, γιατί την κουβαλάν στην κωλότσεπη.
Σε όσους με την άδεια τους, σταματούν και χαίρονται ήρεμα όσα δεν χορταίνουν, σε καθημερινή βάση…
Γιατί όποιος τρέχει να ξεφύγει από τη ρουτίνα του με τόση λύσσα, δε θα τον λυτρώσει καμία παραλία και κανένα κύμα, γιατί έτσι δηλώνει απλά πώς δε γουστάρει την ίδια τη ζωή του…

"I could be a star now!"

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι πιο θλιβερό από το να ρωτάς ένα παιδί που ξεκινάει σε έναν οποιονδήποτε (και καλά) «χώρο της τέχνης» τι στόχο έχεις, και να απαντάει, «θέλω να γίνω διάσημος»
Ο κόσμος έχει ταυτοποίηση την τέχνη με τη διασημότητα, σε τέτοιο βαθμό, που η πρώτη καταλαμβάνει δευτερεύοντα ρόλο και η φήμη γίνεται ο αυτοσκοπός.
Δεν υπάρχει κανένα λογικό επιχείρημα γιατί ο τάδε ηθοποιός, ή τραγουδιστής είναι πιο σημαντικός από τον κηπουρό που κλαδεύει το δέντρο στο πάρκο, ή από τον οδηγό του λεωφορείου, όμως δεν ξέρω κανένα διάσημο κηπουρό (πλην του Νικοπολίδη, αλλά αυτός το’χε βρει από αλλού) και κανένα οδηγό λεωφορείου ενώ από «αστεράκια» κάθε λογής πενταγράμμου και tv έχει πήξει ο τόπος!
Ας μην μπερδεύουμε την αποδοχή με τα παραπάνω. Αποδοχή είναι η ειλικρινής ανάγκη να σου χτυπήσει κάποιος την πλάτη και να σου πει «μ’αρέσει αυτό που κάνεις», κάτι που θα το εκτιμούσε και ο κηπουρός και ο οδηγός. Ίσως βέβαια ο «καλλιτέχνης» να την έχει ανάγκη και λίγο παραπάνω.
Μπορεί να φταίει το lifestyle που πλασάρετε τόσο όμορφα από κάθε λογής μέσο.
Ότι δηλαδή όλοι οι διάσημοι, δεν νοιάζονται πια για λεφτά, κάνουν ότι θέλουν, κοιμούνται ότι ώρα γουστάρουν το βράδυ και δεν ξαναπίνουν γάλα nounou.
Κούνια που σε κούναγε! Από όσο πιο ψηλά πέσεις, τόσο πιο πολύ πονάει και γι’αυτό βλέπουμε κάθε μέρα παραπέουσες «διασημότητες» να τρων πανηγυρικά τα μούτρα τους. Το να νομίζεις ότι η τέχνη είναι μια μαγική κολοκύθα που θα κάνει τη ζωή σου ενδιαφέρουσα ενώ εσύ ο ίδιος δεν παρουσιάζεις κανένα ενδιαφέρον είναι ακόμα πιο θλιβερό όπως φαίνεται.
Όποιος γράφει μουσική για οποιονδήποτε άλλο λόγο, από το να ακούει το κομμάτι στο αμάξι μετά και να κάνει βόλτες, όποιος ζωγραφίζει για οποιονδήποτε άλλο λόγο, από το να κάθετε πίσω και να χαζεύει με τις ώρες τον πίνακα, όποιος γράφει για οποιονδήποτε άλλο λόγο, από το να το διαβάζει στο τέλος και να πηγαίνει χαρούμενος για ύπνο το βράδυ, το έχασε το τρένο και της τέχνης και πιθανότατα και της διασημότητας.

Η ζέμπρα είναι μαύρη με άσπρες ρίγες;Ή άσπρη με μαύρες ρίγες; (Ψυχολογία των φύλλων στη χύτρα, μαζί με ψιλοκομμένη συλλογιστική μπεκρή)

Είναι γραφτό άντρες και γυναίκες να μη συνεννοούνται!
Το έκανε έτσι ο θεούλης για να σπάει πλάκα, δεν εξηγείται αλλιώς.
Άσε που έχει γίνει τόοοοσο περίπλοκο και μυστήριο το θέμα, που η δομή Ε8 πρέπει να ήταν πιο ξεκούραστη για τους μαθηματικούς!(Δεν είναι τυχαίο βέβαια και ότι οι περισσότεροι δεν τα πάνε καλά με τις γυναίκες!)
Το μεγάλο σφάλμα στην όλη υπόθεση είναι ότι νομίζουμε ότι πρέπει να φαινόμαστε ωραίοι, ευγενικοί, ρομαντικοί και εκλεπτυσμένοι γνωρίζοντας μια γυναίκα για να τη ρίξουμε. Εκεί αρχίζει το κακό. Και πλάθει το δύσμοιρο κοριτσάκι, πρίγκιπες και κάστρα και ιστορίες και ξυπνάει μια μέρα, που ο μεγαλειότατος έχει κοιλούμπα, βλέπει όλη μέρα μπάλα στον καναπέ με μπύρες και φωνάζει «Γυναίκα τι θα φάμε», ενώ ενίοτε πηδάει και τη γραμματέα, τα τρώει στο καζίνο και ξεχνάει την επέτειο. Ενώ άμα είσαι καθίκι από την αρχή τα πράγματα είναι πιο απλά.
Ξέρει που βαδίζει και η άλλη, και μετά μόνο καλύτερα μπορούν να είναι τα πράγματα! Συν ότι ίσως εκτιμήσει λίγη ειλικρίνεια περισσότερο από φαντεζί ατάκες που διάβασες στο Men’s Health και το τούμπανο αμάξι του μπαμπά.
Θα μου πεις, ρίχνεις το ποσοστό επιτυχίας, και στο κάτω κάτω αυτά θέλουν και οι γυναίκες. Ε, τότε πάσο. Άραξε εκεί κολλητέ. Ο καθένας παίρνει ότι του αξίζει, μόνο μη γκρινιάζεις, εσύ το έστησες έτσι το κόλπο!
Ένα άλλο αγκάθι, είναι όλο αυτό το παιχνιδάκι, που έχει την πλάκα του δε λέω, αλλά καταντάει κουραστικό! Να μην της δείξω ότι μ’αρέσει, να την αφήσω να «ψηθεί» κανα 2 μέρες, να μην τον πάρω τηλέφωνο πρώτη, να μη με νομίζει «εύκολη», και ένα σωρό «Δεν» και «Μην» που είναι τόσο περιττά και αναχρονιστικά, όπως εκείνα τα πρωτόγονα iPad που κατέβασε ο Μωυσής από το νταμάρι με OS Θεός V 1.2 updated.
Παρατήστε το κρυφτούλι εξυπνοπούλια, και ρίξτε το στο κυνηγιτό, γιατί στο τέλος συνήθως όλοι είναι ερωτευμένοι με κάποιον που είναι ερωτευμένος με κάποιον άλλο, που είναι ερωτευμένος με κάποιον άλλο και όλοι μαζί είναι δυστυχισμένοι και γκρινιάριδες!
Αλλά μια στο τόσο, ιδιαιτέρως σπάνια, συναντάμε και κάτι ανθρώπους που όπως και να το κάνουμε είναι σαν να είμαστε από την ίδια τσίχλα και απλά να έχουμε κολλήσει σε διαφορετικά παπούτσια, καβαλάμε την ίδια τραμπάλα, και ξεφλουδίζουμε το ίδιο σαγκουίνι! Μπορεί στο τέλος του έργου να είναι αέρας κοπανιστός η υπόθεση, αλλά μπορεί κιόλας να σε βαρέσει με το σκερπάνι το Κάρμα σου στο σβέρκο και όταν ξυπνήσεις από τη ζαλούρα να μην είσαι ο ίδιος, αλλά να έχει φυτρώσει ένα ηλίθιο μόνιμο χαμογελάκι που δε θα είναι από μπότοξ. Εκεί δεν υπάρχουν by the book τακτικές, ούτε το cosmopolitan έχει τη λύση (το cocktail ίσως να την έχει, αλλά για το περιοδικό ούτε λόγος.) Δεν υπάρχουν συμβουλές κοροΐδα! Κάντε ότι χειρότερο και ότι καλύτερο μπορείτε και αν δε σας καταβρέξει με το Cosmopolitan στείλτε μου πρόσκληση και καλά στέφανα (κοροΐδα!)