Happiness will be our revenge

Νομίζω ήταν ο Σάτρ που πρωτοτύπησε, λέγοντας πως "η κόλαση είναι οι άλλοι".
Ωστόσο, όποιος πιστεύει στην κόλαση, πιστεύει και στον παράδεισο, και ίσως λοιπόν, που και που και "ο παράδεισος να είναι οι άλλοι" (βέβαια ήταν μεγάλη αβλεψία από πλευράς του Θεού
να βάλει την πόρτα του ανάμεσα στα πόδια μιας γυναίκας, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.)
Ξεγελιέσαι καμιά φορά και νομίζεις ότι είναι γοητευτικός ο αλκοολισμός, μια ροπή σε ψυχικές παθήσεις ή η κατάθλιψη.
Κούνια που σε κούναγε. Όσοι πραγματικά πάσχουν από κάτι από τα παραπάνω θα σε διαβεβαιώσουν ότι δεν υπάρχει τίποτα το γοητευτικό σε όλα αυτά, ενώ αν πραγματικά ζήσεις κάτι τέτοιο από κοντά θα το καταλάβεις και από μόνος σου.
Κουφιοκέφαλε! Δεν είναι από τη γοητεία η προσοχή των άλλων, είναι από λύπηση…
Είναι εύκολος ο κυνισμός, ο μοντέρνος σαρκασμός και ο διανοουμενίστικος μηδενισμός.
Είναι εύκολο να λες ότι όλα πάνε κατά διαόλου, και το εισιτήριο δεν έχει επιστροφή.
Είναι εύκολο να παραιτήσε, να βάζεις τη ζωή σου στο χαρτόκουτο και να πηγαίνεις στην γωνίτσα της ρουτίνας σου.
Είναι δύσκολο να οδήγησε αλλού, κάπου που δεν έχεις ξαναπάει και να μην αναγνωρίζεις τον εαυτό σου αλλά να τον γουστάρεις γι'αυτά του τα "χάλια"
Είναι δύσκολο να παραδίδεις τα κλειδιά του εγωισμού σου και της ανασφάλειας σε κάποιον που νοιάζεσαι.
Είναι δύσκολο να είσαι χαρούμενος. Ίσως υπερβολικά. Και είναι εξαντλητικό. Αλλά όποιος πει ότι "είναι υπερτιμημένη η χαρά" θα φάει κλωτσιά και περπατούσα νύχτα χθες κακομούτσουνοι γκρινιάρηδες!
Happiness will be our revenge