Φιλοσοφία της αλάνας (κυριολεκτικά)

Ταπ, ταπ ταπ…
Πήρα χθες λοιπόν και γω τη μπάλα μου για να παίξω κανένα μπασκετάκι σε κάποιο από τα μικρά γήπεδα στις γειτονιές τριγύρω.
Είχα μια αίσθηση προσμονής, λες και ήμουν πάλι 15, ακόμα και αν το σουτ μου, είναι χειρότερο και από την επιτυχία του Χάιμε Επαλίγιο στις γκόμενες, ενώ η αντοχή μου κάπου παράπεσε (σε κανένα μπαράκι ίσως ή μεταξύ βρώμικου Μαβίλλη-Μιχαλοκοπούλου). Είχα αρκετό καιρό όπως καταλαβαίνεται να πατήσω τις γραμμές, και δεν ήξερα ακριβώς τι να περιμένω. Όταν πραγματικά ασκούσα το σπορ στα…νιάτα μου, στα συνοικιακά γηπεδάκια γινόταν πανικός κάθε απόγευμα! Βλέπαμε τους μεγαλύτερους, και περιμέναμε πότε θα είχαμε μια ευκαιρία να παίξουμε μαζί τους, ενώ στοιχήματα πήγαιναν και ερχόντουσαν, και ομαδούλες έβγαιναν και ανακατεύονταν ώστε όλο το τσούρμο από τα σχολιαρόπαιδα να προλάβει να κάνει 2-3 ματσάκια. Μέχρι και τετράδιο είχα και σημείωνα με ποιους έπαιξα, στατιστικά και πως πήγε το ματς!(και τώρα θα μου πεις γράφω εδώ ότι βλαμένη ιδέα μου κατέβει, χμ…ίσως κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ!)
Σκάω μύτη λοιπόν χθες με τη μπάλα μου, (που ήταν όνειρο ζωής να έχω μια Spalding δικιά μου) και κάτι δανεισμένα Nike (γιατί, τα “snickers” επισκιάστηκαν με τον καιρό από All-star, Martins, κάτι δερμάτινα ψαγμένα και λοιπά) στο all-time-classic γηπεδάκι που ανδρώθηκε μπασκετικά η γενιά μου!
Δεν ξέρω αν έχετε δει κάτι αμερικάνικα γουέστερνς, που δείχνουν έρημο και κάκτους και κάτι μπάλες από ξεραμένα χόρτα που παρασύρονται από τον άνεμο, αλλά τέτοιο σκηνικό αντίκρισα! Κανείς για κανένα και κανείς κανενός! Σε περίοδο με κλειστά σχολεία μου φαινόταν αδιανόητο! (όχι ότι εμάς μας απέτρεπε το σχολείο παλαιότερα αλλά φαντάζομαι τα υπολογίζουν αυτά τώρα…) Έριξα τα σουτάκια μου, πιάστικε λίγο ο πρασαγωγός και με τράβηξε κάπως η μέση, και ξάφνου εμφανίζεται ένα παλικαράκι, λες και πήγαινε σε κηδεία, με super NBA εμφάνιση και μπάλα που θα ζήλευε και ο Φάνης Χριστοδούλου (θα ήθελε να την φάει πιθανότατα!). Έκατσε λίγο, έκανε μερικά νερόβραστα μπασίματα, κυνήγησε περπατώντας το τόπι, σούταρε σαν να βαριόταν και πριν προλάβω να προτείνω «μονάκι», την έκανε με το αργό βήμα που ήρθε.
Δεν ξέρω αν φταίει το playstation, η tv, το internet ή οι Αμερικάνοι που μας ψεκάζουν. Δεν ξέρω αν είναι σημείο των καιρών, η απλά εγώ είμαι κολλημένος στο πώς διασκεδάζαμε παλιά, ίσως να έχουν βρει καλύτερα κόλπα τα κωλόπαιδα.
Πάντως όλο αυτό μου βγάζει μια απογοήτευση. Αυτό πρέπει να είναι. Η νέοι είναι απογοητευμένοι. Όλοι μέρα ακούν πως δε θα βρουν δουλειά. δε θα πάρουν σύνταξη, δε θα μπουν στο Πανεπιστήμιο, θα χρωστάνε μέχρι να πεθάνουν, το περιβάλλον θα γίνει χωματερή, θα καταστραφεί ο κόσμος, θα κυβερνάνε οι Illuminati και εν γένει θα τους πάρει ο διάολος χωρίς πολλά πολλά.
Ας προσπαθήσουμε να λοιπόν να προσφέρουμε λίγη αισιοδοξία στους πιτσιρικάδες τριγύρω, να τους χτυπήσουμε λίγο στην πλάτη και να τους ενθαρρύνουμε, να προσποιηθούμε έστω πως όλα θα πάνε καλά και όχι να τους ζαλίζουμε με τα δικά μας στραβά, γιατί στο κάτω κάτω δεν φταιν και σε τίποτα…
“ Έχε το νου σου στο παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα»
(Κάποτε θα’ρθουν – Π.Σιδηρόπουλος)