"I could be a star now!"

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι πιο θλιβερό από το να ρωτάς ένα παιδί που ξεκινάει σε έναν οποιονδήποτε (και καλά) «χώρο της τέχνης» τι στόχο έχεις, και να απαντάει, «θέλω να γίνω διάσημος»
Ο κόσμος έχει ταυτοποίηση την τέχνη με τη διασημότητα, σε τέτοιο βαθμό, που η πρώτη καταλαμβάνει δευτερεύοντα ρόλο και η φήμη γίνεται ο αυτοσκοπός.
Δεν υπάρχει κανένα λογικό επιχείρημα γιατί ο τάδε ηθοποιός, ή τραγουδιστής είναι πιο σημαντικός από τον κηπουρό που κλαδεύει το δέντρο στο πάρκο, ή από τον οδηγό του λεωφορείου, όμως δεν ξέρω κανένα διάσημο κηπουρό (πλην του Νικοπολίδη, αλλά αυτός το’χε βρει από αλλού) και κανένα οδηγό λεωφορείου ενώ από «αστεράκια» κάθε λογής πενταγράμμου και tv έχει πήξει ο τόπος!
Ας μην μπερδεύουμε την αποδοχή με τα παραπάνω. Αποδοχή είναι η ειλικρινής ανάγκη να σου χτυπήσει κάποιος την πλάτη και να σου πει «μ’αρέσει αυτό που κάνεις», κάτι που θα το εκτιμούσε και ο κηπουρός και ο οδηγός. Ίσως βέβαια ο «καλλιτέχνης» να την έχει ανάγκη και λίγο παραπάνω.
Μπορεί να φταίει το lifestyle που πλασάρετε τόσο όμορφα από κάθε λογής μέσο.
Ότι δηλαδή όλοι οι διάσημοι, δεν νοιάζονται πια για λεφτά, κάνουν ότι θέλουν, κοιμούνται ότι ώρα γουστάρουν το βράδυ και δεν ξαναπίνουν γάλα nounou.
Κούνια που σε κούναγε! Από όσο πιο ψηλά πέσεις, τόσο πιο πολύ πονάει και γι’αυτό βλέπουμε κάθε μέρα παραπέουσες «διασημότητες» να τρων πανηγυρικά τα μούτρα τους. Το να νομίζεις ότι η τέχνη είναι μια μαγική κολοκύθα που θα κάνει τη ζωή σου ενδιαφέρουσα ενώ εσύ ο ίδιος δεν παρουσιάζεις κανένα ενδιαφέρον είναι ακόμα πιο θλιβερό όπως φαίνεται.
Όποιος γράφει μουσική για οποιονδήποτε άλλο λόγο, από το να ακούει το κομμάτι στο αμάξι μετά και να κάνει βόλτες, όποιος ζωγραφίζει για οποιονδήποτε άλλο λόγο, από το να κάθετε πίσω και να χαζεύει με τις ώρες τον πίνακα, όποιος γράφει για οποιονδήποτε άλλο λόγο, από το να το διαβάζει στο τέλος και να πηγαίνει χαρούμενος για ύπνο το βράδυ, το έχασε το τρένο και της τέχνης και πιθανότατα και της διασημότητας.