Mediocracy

Η ιστορία επιταχύνεται και εξομαλύνεται.
Θα μου πεις, «τι μας λες βραδιάτικα ρε ξάδερφε μες το Αυγουστιάτικο ρεμπελίκι» και θα έχεις τα δίκια σου. Αλλά τώρα που χαλαρώνουν τα πράγματα και κάθεσαι πίσω για λίγο και παρατηρείς τι συμβαίνει νομίζω ότι αυτή είναι η δική μου διαπίστωση. (Άσε την ομπρελίτσα από το κοκτέιλ και άκου δυο πράγματα, φαγώθηκες!)
Από την αρχή της εξάπλωσης αυτής της λέρας που λέγεται άνθρωπος και από ότι πήρε το αυτί μας από την Προ- (όχι evolution μην μπερδεύεσαι) ιστορία και την καθαυτή ιστορία, στην αρχή τα πράγματα κυλούσαν αργά…και σταθερά και ξεπετάγονταν προσωπικότητες που έβαζαν τη σφραγίδα τους στο μαγκάλι των γεγονότων. Οι πολιτισμοί άκμαζαν και παρήκμαζαν με ένα ρυθμό, οι πόλεμοι πυροδοτούσαν ανακατατάξεις που λάμβαναν χώρα ομαλά, η γνώση γεννιόταν και εξελισσόταν με μικρά και όμορφα βήματα και κάθε τόσο ξεπηδούσαν λαμπροί άνθρωποι μπροστά από την εποχή τους που κλωτσούσαν το κουβάρι πιο πέρα, αλλά όχι πιο μακριά από όσο κλωστή είχαν ώστε να μην κατρακυλάει ένα καρούλι κενό.
Σε όλο τον ρημάδι τον πλανήτη γίνονταν πράγματα, Βαβυλώνιοι από δω, Μάγιας από κει, οι Κινέζοι πιο πέρα, κάτι ξέμπαρκοι στο νησί του Πάσχα, Έλληνες στη μέση, Αιγύπτιοι πιο κάτω, και ψηνόταν το γλυκό. Και υπήρχαν ηγέτες, πρωτοπόροι, καλλιτέχνες και επιστήμονες που έσπρωχναν τα όρια. Αλλά η ιστορία είχε φάει την σφαλιάρα της και επιταχυνόταν. Με κάποιες εξαιρέσεις οι πολιτισμοί αυτοί έδωσαν τη θέση τους σε άλλους πιο βιαστικούς και πιο ρηχούς. Οι εξαιρέσεις στήριξαν την κουλτούρα και την πρόοδο και με νύχια και με δόντια σκαρφάλωσαν και μας έδωσαν το Διαφωτισμό. Μετά ήρθε η μουτζούρα της βιομηχανικής επανάστασης και αυτές οι κοιτίδες εκμοντερνιστήκαν και άρχισαν να τρέχουν. Ενώ κάποιες εστίες όπως η Αγγλιά του Σεξπιρ, η Μονμάρτη στη Γαλλία της αυγής του 20ου αιώνα, και η Αμερική του ’60 ήταν τα τελευταία δείγματα λαμπρών επιτευγμάτων.
Από τους μεγάλους σοφούς της αρχαίας Ελλάδος, στα μαθηματικά των Μεσοποτάμιων και τους αρχιτεκτονικούς άθλους των «Θεών» του Νείλου, έως τον Γαλιλαίο και τον Αινστάιν, τον Μπετόβεν και τον Ματίς, άνθρωποι με όραμα άφησαν το στίγμα τους.
Τα τελευταία 40 χρόνια έχω την αίσθηση ότι όλα τρέχουν και οι προσωπικότητες δύσκολα σηκώνουν κεφάλι και μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Δεν υπάρχουν έργα «εν δύναμη» κλασικά, δεν συμβαίνουν κοσμοϊστορικά γεγονότα, και αν συμβαίνουν χάνονται μέσα στο συφερτό και τις τυμπανοκρουσίες δήθεν αλλαγών . Γιατί ακόμα θαυμάζουμε τον Πλάτωνα; Ακόμα να βρεθεί κάποιος πιο ψαγμένος; Γιατί κοιτάμε τον ουρανό του Γαλιλαίου; Άλλος δεν πήρε κάνα ματογυάλι; Θα γίνει κάποιος μεγάλος σαν το Μότσαρντ πια; Τα μισά τα έγραψε πιτσιρίκος! Θα δούμε άλλο Πικάσο και άλλο Αινστάιν ή ήταν οι πιο μάγκες ever;
Μήπως έχουν ανακαλυφθεί όλα; Μήπως έχουν ειπωθεί όλα, μήπως τα μεγάλα έργα έγιναν; Ίσως…
Σήμερα όλα γίνονται γρήγορα, εύκολα και πρόχειρα. Η αισθητική έχει τριτοτέταρτο ρόλο και η ιδέες είναι καταναλωτικά προϊόντα, η γνώση και η πληροφορία είναι τόσο μαζική που χάνει την ουσία της και γίνεται το «μαξιλαράκι» για τηλεπαιχνίδια.
Όπως λέει και ένας παπαγάλος «Άνθρωποι όλου του κοθμου χαλαρώθτε»
Μπορεί να έχω λάθος, να είμαι υπερβολικός να γκρινιάζω και να θέλω ένα γκουβά νερό στο κεφάλι γιατί με πείραξε η ζέστη! Πάω πάσο αλλά πρώτα πες μου θα γίνει ποτέ ο Μέσι, Μαραντόνα; Ο Χόκινς, Βολτέρος; Ο Κοέλο, Όμηρος και ο…Παπανδρέου (διαλέξτε όποιον θέλετε) Περικλής;