Από τον "Άϊ Βασίλη" στον "Άϊ στο διάολο" στο κενό του Εμείς και ο κόσμος

Αγαπητέ Άγιε μου Βασίλη

Κάθε χρόνο σου έγραφα με μεγάλη χαρά το γράμμα μου και σου ζητούσα τα δώρα μου, όντας για όλη τη χρονιά πολύ καλό παιδί. Πέρσι φέρνοντας μου το laptop που σου ζήτησα (στο κουτί του οποίου βρήκα μια απόδειξη στο όνομα του πατέρα μου, αλλά δεν έδωσα σημασία, ίσως είναι το δώρο σου σε αυτόν να τη βάλει στη συλλογή του με τις άλλες αποδείξεις που έχει σε ένα φάκελο και μαζεύει με μανία) έπεσα στην συνήθεια των καιρών να σε googlάρω και από κεί βρήκα ένα site που το λένε wikipedia (αν και πρόσφατα, άκουσα ότι αυτοί είναι κακοί μαρτυριάρες άνθρωποι και δεν πρέπει να ακούω τι λένε), εκεί είδα μερικά πραγματάκια για σένα που μου έβαλαν ψήλους στ' αυτιά.
Οι ψύλλοι στην πορεία μεταφέρθηκαν στον κόρφο μου όταν ένα λυκειόπαιδο, από αυτά που φοράνε μαύρα ή κόκκινα ρούχα, ακούν κάτι μουσικές που κάνουν κακό (ροκ τις λένε νομίζω ή κάπως έτσι ) ενώ έχουν μούσια και μαλλιά συνήθως, καθώς σου έγραφα το γράμμα για το τι θέλω φέτος στο κενό που είχαμε προχθές, με βούτηξε από το γιακά και μου είπε "το τυρί το είδες, τι φάκα δεν την είδες";(βρωμούσε και τσιγάρο νομίζω, πάνε εκεί στις τουαλέτες) και μου αράδιασε τα παρακάτω:

-Μαγκάκο το όλο νταραβέρι με τον Άγιο Βασίλη αναγάγετε στο Μέγα Βασίλειο που ήταν ο εμπνευστής και πρωτοστάτης της οργανωμένης φιλανθρωπίας. Αυτός λοιπόν βοήθησε πολύ κόσμο, αφιέρωσε τη ζωή του και την περιουσία του σε κοινωφελή έργα και ήταν πολύ αγαπητός από όλους. Εν τέλει πέθανε την 1η Ιανουαρίου του 379 και η παράδοση οδήγησε να γιορτάζεται με ανταλλαγή δώρων αυτή η μέρα (μαζί με όλο το χριστιανικό σούσουρο αγιοποίησης και ιστορίες για παπαδοπαίδια). Τα κάλαντα από τις Βυζαντινές καλένδες, τις πρώτες μέρες του μήνα, είναι τραγούδια παινευτικά
και με προτροπές για μεγαλοψυχία και φιλανθρωπία. Τα λέω καλά, τα εξηγώ ωραία ως εδώ;Αυτό είναι το τυρί, λίγο παλιό αλλά νόστιμο, σαν το ροκφόρ για πρωτάρηδες.
Πάμε παρακάτω σβέλτα και στη φάκα γιατί θα χτυπήσει κουδούνι.
Η όλη μυθολογία του Άγιου Βασίλη όπως μας τον μάθανε σήμερα, με όλη τη γενειάδα, την κόκκινη στολή, τα έλκηθρα, καλικάντζαρους και τα ρέστα, ξεκίνησε από μια διαφήμιση της Coca-cola
περί τα 1931. Η διαφήμιση τότε έγινε τόσο δημοφιλής που έμελλε να γίνει σήμα της δημοτικότητας της εταιρίας παγκοσμίως, και η μορφή του χοντρομπαλά γέροντα που αγαπάει τα παιδιά και φέρνει δώρα, έκατσε λουκούμι για την εμπορική προσωποποίηση
των Χριστουγέννων, ενώ μετέπειτα ήταν από τους πολύ σημαντικούς παράγοντες της γιγάντωσης της Coca-cola. Τέλος η πλάκα είναι ότι στο America που κατάγεται και υπήρχε και από το 19ο αιώνα σαν εικόνα, η ιστορική μορφή αντιστοίχως με τον "δικό μας" Μέγα Βασίλειο είναι ο Άγιος Νικόλαος, και άρα σε αυτόν βασίζεται ο Santa Claus!
Αυτά ψηλέ, δεν ξέρω τι γράφεις, αλλά κάνε τα κουμάντα σου, πάω γιατί έχουμε συνέλευση το δεκαπενταμελλές για να κάνουμε κατάληψη.

Μετά από όλα αυτά Άγιε μου Βασίλη, Νικόλα, Claus ή όπως σε λένε, δε θέλω να μου φέρεις τίποτα. Δεν ξέρω καν το κανονικό σου όνομα και μη νομίζεις ότι έβγαλες μόνος σου τα μάτια σου, φέρνοντας μου το laptop, γιατί ρώτησα και έμαθα ότι ο πατέρας μου το πλήρωσε με μια πλαστική κάρτα που έχει. Στεναχωρήθηκα που έμαθα ότι είσαι τσιράκι των Αμερικάνων (αυτό το άκουσα από έναν με ένα πράσινο αμπέχονο που παίζει σε ένα συγκρότημα, δεν ξέρω τι σημαίνει αλλά ακούγεται πολύ κακό).
Τελειώνοντας θέλω να σου πω ότι όλα αυτά τα χρόνια εσύ ό "Άϊ Βασίλης" ήσουν ο αγαπημένος μου άγιος. Δεν είσαι πια και μετά από προτροπές εκείνου του κοριτσιού με τα μαύρα ρούχα και τις χοντρές μπότες με το σίδερο μπροστά, που όταν μου μιλάει δε μπορώ να βγάλω λέξη και κοκκινίζω χωρίς λόγο, ο αγαπημένος μου θα είναι ο "Άϊ στο διάολο"
Αυτά. Σε φιλώ,
Ένας παλιός θαυμαστής.

Από το Διογένη στο Ποδομπόλι Manager της πολιτικής

Κάποτε ο Διογένης είδε απαγχονισμένο σε ελιά έναν δωροδοκημένο και διεφθαρμένο πολιτικό και είπε:
«Είθε όλα τα δέντρα να έκαμναν τέτοιους καρπούς…»

Μετά από δυόμιση χιλιάδες χρόνια λοιπόν αυτά τα δέντρα μάλλον δε φύτρωσαν ποτέ. Δε μιλάω για τον λαϊκισμό του «όλοι θέλουν κρέμασμα», ούτε για την κυριολεξία του θέματος. Απλά μάλλον αντί να επιλέγουμε εμείς πολιτικούς, φτάσαμε να μας επιλέγουν αυτοί, με ότι συνεπάγεται αυτό στον κατακερματισμό του αισθήματος ευθύνης και της ανιδιοτέλειας.

Για να παραφράσω μια διαφήμιση, όταν η «κλεψιά έγινε μαγκιά» λοιπόν, κάπου εκεί στο τάχαμου-τάχαμου, τα παπατζιλίκια και το ότι φέρει ο courier, η μπάλα χάθηκε και τώρα αυτό που θεωρούμε πολιτικό περιβάλλον είναι σαν ματς τοπικού πρωταθλήματος που σκάνε βαρελότα γύρο από τη μπάλα και οι παίκτες και από τις δύο ομάδες κάθονται και την κοιτάνε περιμένοντας να σκάσουν για να συνεχίσουν.

Είναι πλέον της μόδας ο κάθε πολιτικός-παράταξη να χαράσει την στρατηγική του, με γνώμονα τι πουλάει πιο πολύ, και έτσι βλέπουμε διάφορα τραγελαφικά τύπου η Νέα Δημοκρατία να βγάζει αντιμνημονικά μανιφέστα, μεσοτοιχία με το ΚΚΕ και τον Καρατζαφέρη να απλώνει στο ίδιο σύρμα τα άπλυτα του με το ΠΑΣΟΚ..

Ένα άλλο που δεν κατάλαβα ποτέ.
Τι σόι δημοκρατία είναι ένα κόμμα να διαγράφει όποιον βουλευτή δεν ακολουθεί την κεντρική γραμμή του. Αν είναι οι βουλευτές, οι οποίοι εκλέγονται άμεσα από τους πολίτες και ανά επικράτεια, να είναι ακούνητα, αμίλητα στρατιωτάκια και απλά το αριθμητικό απόθεμα σε ψηφοφορίες των προσταγών της διοίκησης της παράταξης, γιατί δεν κλείνουν την Βουλή και να παίζουν οι Αρχηγοί τα νομοσχέδια σε κάτι σαν το Football Manager προσαρμοσμένο στα πολιτικά δεδομένα, τι μας χρειάζονται; Αφού και αυτούς του μας πασάρουν να ψηφίσουμε δεν τους υπολογίζουν.

Αν ξαναγράψω για πολιτική να μου καεί το laptop!
Adios!

Λίγη απλή αριθμητική και η παρωδία της δημοκρατίας

Ναι, καλά καταλάβατε θα χαραμίσω μερικά kilobytes στον server του πάντα φιλόξενου blogspot για τις εκλογές που μας ζάλισαν αυτές τις μέρες, και θα μας ζαλίσουν ακόμα μέχρι να τελειώσει αυτό το πανηγυράκι την άλλη Κυριακή.
Είχα σκοπό να γράψω κάτι πιο φαντεζί και χαλαρό με την βαρύγδουπη ελαφρότητα που με διακρίνει, αλλά το βράδυ μερικοί αριθμοί τριγυρνούσαν στο μυαλό μου και μια υποψία ότι με έπιασαν κορόιδο…
Πέρα από την όλη πλάκα, που όλες οι παρατάξεις βγήκαν και δήλωσαν κερδισμένες,(είναι σουρεαλιστικό αν μη τι άλλο, μπορεί να βγάζουν τα αποτελέσματα με κάποια μη γραμμική άλγεβρα δικής τους επινόησης ίσως, ή να τα ερμηνεύουν σε φανταστικούς –φαντασιόπληκτους;-αριθμούς, δεν ξέρω!) και από την τεράστια αποχή που είναι και η αιτία να πιάσω μερικά νουμεράκια για να δούμε ποιος εκλέγει λοιπόν σε αυτό το τέλειο δημοκρατικό σύστημα που εμείς λέμε ότι ανακαλύψαμε.
Πάμε λοιπόν…βγάλτε τεφτέρια και κομπιουτεράκια και ας πιάσουμε την πολυτάραχη Αττική σαν παράδειγμα!
Η Αττική στην τελευταία απογραφή του 2001 είχε 3.761.810 κατοίκους ενώ 2.580.962 ήταν οι γραμμένοι ψηφοφόροι σε αυτές τις εκλογές. Πολύ συντηρητικά, μπορούμε να πούμε ότι σήμερα υπολογίζονται στους 5.200.000 οι κάτοικοι περιλαμβάνοντας τους μετανάστες, τα παιδιά, και όσους ψηφίζουν σε άλλες περιφέρειες. Αλλά στο κάτω κάτω αφού ζουν στην Αττική, δεν τους αφορά και δεν έχει συνέπειες στη ζωή τους το ποιος θα είναι «ανώτατος άρχων» στον τόπο τους;
Ο κ. Σγουρός που φαίνεται ότι θα πάρει εν τέλει το χρίσμα, έχει (τελικά αποτελέσματα μέχρι αυτήν την ώρα που λέει και το Alter) 320.581 ψήφους με ενσωμάτωση (οι ψήφοι που έχουν καταμετρηθεί) 96,64% άρα μπορούμε να πούμε ότι στο τέλος θα έχει, με μια απλή αναγωγή περί τις 331.727.
Μπράβο μας…ας τα βάλουμε κάτω τώρα.
Με μια απλή μέθοδο των…τριών έχουμε ότι ο πιθανότατα μελλοντικός περιφερειάρχης συγκέντρωσε το 12,8% των ψηφοφόρων και το 6,37% των κατοίκων!
Το δεύτερο ποσοστό, ας το αφήσουμε στην άκρη αφού δεν είναι ιδιαίτερα δόκιμο, μα όμως για κάτσε λίγο!12,8%; Από όσους ψηφίζουν στην Αττική μόνο 12 και εκείνος ο μπασμένος που κάθετε με το πράσινο σημαιάκι ξεχασμένος από άλλη εποχή, στους εκατό τον επέλεξαν και παρόλα αυτά θα έχει το δικαίωμα να παίρνει αποφάσεις για όλους; Ενώ αν πετάς πέτρες στο Σύνταγμα θα χρειαστείς καμιά 15αριά για να πετύχεις έναν που τον ψήφισε, και όμως για 4 χρόνια θα έχει στα χέρια του την εξουσία; Αυτή ήταν η δημοκρατία που μας κληροδότησαν;
Δεν ξέρω αν φταιν να κόμματα, τα πρόσωπα, ο μπαμπουίνος που δείχνει τα απόκρυφά του, οι πολιτικές, η υφιστάμενη κατάσταση, ο σκύλος του γείτονα που γαυγίζει το βράδυ, η τρόικα, τα μπαγιάτικα κεφτεδάκια που έφαγες χθες, ή η θεία Μαρία με το Αλτσχάιμερ αλλά η δημοκρατία που ξέραμε από το σχολείο και την ιστορία έχει γίνει απλά ένα happening στα χέρια όσων έχουν μεγαλομανίες και προσωπικά μικροσυμφέροντα και τίποτα άλλο. Δεν αδικώ όσους απέχουν και απλά συνεχίζουν τη ζωή τους χωρίς να δίνουν δεκάρα για όλα αυτά. Αν στην αρχαία Αθήνα ήταν μέγιστο αμάρτημα να μην συμμετέχεις και να μην ενδιαφέρεσαι για την πολιτική, τώρα ισχύει το αντίθετο. Και φταίμε όλοι γι’αυτό. Φταιν οι μεγαλότιμοι σωτήρες του έθνους, την περιφέρειας, της πόλης, της γειτονιάς και φταίμε και μείς που ξεπουλήσαμε την ψήφο μας για ευκαιριακά ρουσφέτια και βολέματα, Με τις υγείες μας…

Με φωνάζουνε τζίνι, το τζίνι, γιατί σ'όλα είμαι μέσα!

Ένας Έλληνας βρίσκετε στην έρημο.
Περπατάει διψασμένος κάτω από τον ήλιο, μα ξάφνου βλέπει μπροστά του κάτι να γυαλίζει. Πάει κοντά και τι να δει! Έλα λυχνάρι μέσα στη μέση του πουθενά! Το πιάνει στα χέρια του και…τι θα κάνατε εσείς αβοήθητοι στην έρημο βρίσκοντας ένα λυχνάρι; Το τρίβει με αφέλεια, ελπίδα, επιφυλακτικότητα, λίγο σκεπτικισμό κοιτώντας μην τον πάρει κανα μάτι τριγύρω και τσούπ πετάγεται ένα τζίνι!
Είχε την υφή στήλης καπνού μα ξεχώριζες την ανθρώπινη μορφή και σε άπταιστα ελληνικά (μη ρωτάτε που μπορεί να έμαθε το τζίνι ελληνικά! τζίνι είναι, θα τη βρήκε την άκρη!) λέει στον φίλο μας. «Επειδή με ελευθέρωσες θα σου πραγματοποιήσω μια ευχή και θα σου δώσω ότι ζητήσεις…». Πήγε λοιπόν να πεταχτεί ο μάστορας με την επιθυμία του! «…αλλά θα δώσω στον γείτονα σου πίσω στην πατρίδα τα διπλά»
Κατσούφιασε ο μάστορας, το σκέφτηκε λίγο, περπάτησε πάνω κάτω στον αμμόλοφο με αγωνία και απάντησε στο τζίνι.
«Καλά…κόψε μου το χέρι!»

Το χαλάκι της πόρτας

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα χαλάκι πόρτας...
Από αυτά τα χνουδωτά που χαίρεσαι να τα πατάς και να τα ζουλάς και παρόλη την ταλαιπωρία που υπομένουν είναι πάντα γελαστά και καλόβολα (όσο μπορεί να είναι ένα χαλάκι!). Αυτό το χαλάκι λοιπόν, έστεκε και φρόντιζε για την καθαριότητα ενός σπιτιού, όπου μια οικογένεια με τον πατέρα, τη μητέρα και τα δυο τους παιδιά έμενε εδώ και κάμποσα χρόνια.
Στην αρχή, όταν πρωτομετακόμισαν εκεί, τα παιδιά ήταν σχεδόν μωρά ακόμα, αγόρασαν το χαλάκι από ένα κοντινό μαγαζί για να μην γεμίζουν λάσπες το σπίτι μετά το παιχνίδι τους στον κήπο. Η μητέρα βέβαια το έπλενε με το λάστιχο στον κήπο και ήταν πάντα σε καλή φόρμα ενώ όλοι σκούπιζαν τα πόδια τους ευγενικά και με προσοχή πάνω του. Ο πατέρας έφευγε το πρωί για τη δουλειά, και όλοι τον χαιρετούσε με ένα φιλί ενώ όταν γυρνούσε της έφερνε λουλούδια ή κάποιο δώρο στα παιδιά. Αυτά πήγαιναν χαρούμενα σχολείο χέρι χέρι, και τις Κυριακές όλοι μαζί πήγαιναν εκδρομή στο δάσος ή στη γιαγιά που έμενε μερικά χιλιόμετρα πιο μακριά.
Το χαλάκι ήταν πολύ χαρούμενο που κάθε μέρα έβλεπε την οικογένεια ευτυχισμένη να τρίβει το πόδια της πάνω του ευγενικά και έτσι οι μέρες περνούσαν όμορφα και γαλήνια.
Με τον καιρό όμως τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν στο σπίτι και το χαλάκι ήταν το πρώτο που το παρατήρησε, αφού βλέποντας τις μικρές καθημερινές λεπτομέρειες της ζωής των ανθρώπων μπορείς να καταλάβεις πολλά για το πως αισθάνονται. Ο πατέρας το πρωί έφευγε βιαστικός, χωρίς φιλιά και γυρνούσε αργά εκνευρισμένος, η μητέρα εκεί που το έπλενε συχνά και το φρόντιζε, τώρα απλά το πετούσε στο πλυντήριο, ενώ τα παιδιά συχνά τσακώνονταν και δεν επέστρεφαν στην ώρα τους μετά το σχολείο, χώρια που οι κυριακάτικες εκδρομές είχαν μετατραπεί στο να φεύγει ο καθένας προς διαφορετική κατεύθυνση μόνος του και όταν γυρνούσαν σκούπιζαν τα πόδια τους νευρικά ή καθόλου. Το χαλάκι στεναχωριόταν με όλα αυτά, που η πάλαι ποτέ χαρούμενη οικογένεια είχε φτάσει να μη μιλιέται, ενώ τσακωμοί και φωνές, όχι γελαστές όπως παλιά αλλά καβγάδων, όλο και πιο συχνά ακούγονταν από το σπίτι. Έτσι αποφάσισε να λάβει δράση, δεν μπορούσε να αντέξει αυτή την κατάσταση και μια μέρα ενώ μετά από άλλον ένα τσακωμό ο πατέρας έφευγε βιαστικά από το σπίτι, αυτό γλίστρησε κάτω από τα πόδια του και τον προσγείωσε φαρδύ-πλατύ στον κήπο να φωνάζει από τον πόνο!
Η οικογένεια βγήκε τρέχοντας και τον κουβάλησε στους ώμους μέχρι το νοσοκομείο.
Εκεί με αγωνία όλοι μαζί περίμεναν να βγει ο γιατρός να τους πει τι συμβαίνει και μόλις έμαθαν ότι απλά έχει σπάσει το πόδι του και έχει μια ελαφρά διάσειση, ένας μεγάλος αναστεναγμός ανακούφισης ακούστηκε. Όμως θα έπρεπε για 3 βδομάδες θα να μείνει στο νοσοκομείο για παρακολούθηση. Έτσι όλες αυτές τις μέρες κάποιος περνούσε τα βράδια μαζί του και το πρωί οι υπόλοιποι έρχονταν φέρνοντας λουλούδια ή κάποιο δωράκι, ενώ κουβέντιαζαν ώρες ολόκληρες όλοι μαζί μαζεμένοι γύρο από το κρεβάτι.
Μέσα από όλα αυτά κατάλαβαν ότι σιγά σιγά έχασαν τη ζεστασιά και την χαρά να είναι ενωμένοι και μαζί, στα χαρούμενα και στα δύσκολα. Ενώ τη μέρα που γύρισαν μαζί με τον πατέρα σπίτι και περνούσαν την πόρτα σκουπίζοντας τα πόδια τους υποσχέθηκαν να μείνουν για πάντα έτσι και καθώς ένας ένας περνούσαν μέσα κοίταζαν το χαλάκι λες και είχαν συνωμοτήσει μαζί του, με μια περίεργη ευγνωμοσύνη να φέγγει στα πρόσωπά τους.
Το χαλάκι (το οποίο αν δεν ήταν απλωμένο σε 2 διαστάσεις θα φούσκωνε από περηφάνια) χαρούμενο συνέχισε να είναι ο συνδετικός κρίκος τους σπιτιού και του έξω κόσμου για αυτή την οικογένεια που ήταν πάλι ευτυχισμένη.
Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…

Fuck it Vol.3

Η κακοήθεια, είναι το νέο χιούμορ. Η απάθεια, η νέα γενναιότητα. Ο συμφεροντολογισμός, η νέα επανάσταση. Το πλαστικό, το νέο ξύλο. Η παραισθήσεις, τα νέα όνειρα. Η ανεκτικότητα, η νέα φιλία. Το διάφανο, το νέο λευκό. Οι λάμπες, τα νέα αστέρια. Η ορθοστασία, ο νέος χορός. Η συγκατάβαση, η νέα κατανόηση. Ο σαρκασμός, η νέα ευφυΐα. Η συμβατότητα, ο νέος έρωτας. Το αύριο, το νέο σήμερα. Οι διαφημιστικές πινακίδες, τα νέα ηλιοβασιλέματα. Η άσφαλτος, το νέο γρασίδι. Η νάρκωση, ο νέος ύπνος. Η καταπίεση, η νέα δημιουργικότητα. Ο πεσιμισμός, ο νέος ρομαντισμός. Οι εικόνες, οι νέες λέξεις. Η ανάλυση, η νέα φαντασία. Το τετράγωνο, ο νέος κύκλος, Η απομνημόνευση, η νέα μάθηση. Το σπριντ, ο νέος περίπατος. Η απαξίωση, η νέα κριτική σκέψη. Ο δόλος, η νέα αδιαφορία. Η αδιαφορία, η νέα δικαιολογία. Η δικαιολογία, το νέο ψέμα. Το ψέμα, η νέα αλήθεια.
Fuck it.

Πώς θα κάνουμε τον έρωτα να μείνει;

Κάποιοι θεωρούν ότι το μεγαλύτερο ερώτημα της ανθρωπότητας είναι αν υπάρχει Θεός. Άλλοι αναρωτιούνται τι είναι η ζωή και άλλοι τι είναι ο άνθρωπος…
(Ξέρω και έναν που αναρωτιέται «Μωράκι τι θα φτιάξεις να φάμε;» αλλά αυτός δεν πιάνεται…δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν πιάνεται, αμάν! Αλλά πλάκα πλάκα μάλλον ακούγεται λιγότερο κλισέ από τα παραπάνω! Ωχ, τώρα με ποιον είμαι; Τι λέγαμε;)
-Κυρία κυρία να πώ;
-Για πες παιδί μου Χιού.
-Εγώ πιστεύω ότι το μεγαλύτερο ερώτημα είναι «Πώς θα κάνουμε τον έρωτα να μείνει». Αυτό γιατί όταν έρχεται και σε βαράει με το φτυάρι στο σβέρκο, δίνει άλλο νόημα στη ζωή σου, σε κάνει καλύτερο άνθρωπο και…δεν έχεις το Θεό σου!
-Βγες, έξω με απουσία να τον βρεις λοιπόν και αύριο με τους κηδεμόνες σου, τσόγλανε!!!

Ψηλέ, αν συμφωνείς και συ στο ότι αυτή είναι η βασικότερη ερώτηση τριγύρω στην πιάτσα, έλα κάτσε να βάλω ένα ποτάκι, αλλά την απάντηση δεν την ξέρω.
Ίσως είναι ενάντια στην ίδια του τα φύση να μένει. Η σιγουριά οδηγεί στο βόλεμα και αυτό είναι πολύ μακριά από την ουσία του. Σε θέλει να προσπαθείς κάθε μέρα και ταυτόχρονα να είσαι ανέμελος και έκπληκτος απέναντί του. Το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να είναι προσωρινός και που και που να εμφανίζεται χοροπηδώντας πάνω στο γραφείο σου όταν θα γράφεις μερικές μουτζουρωμένες γραμμές ή να ξαπλώνει σε μια ντιμινουίτα στο πιάνο (ή δίπλα στην κατσαρόλα αν είσαι το «μωράκι») και να σου λέει «στην έσκασα, κι όμως είμαι ακόμα εδώ…και δεν είμαι ο Παυλίδης ούτε παγωτό, και δεν είναι καλοκαίρι…»
Αυτή είναι η καλύτερη μαντεψιά που μπορώ να κάνω! Αν κάποιος έχει μια καλύτερη απάντηση ας μου στείλει mail, ας πάρει τηλέφωνο ή ας μπει με μπουλντόζα σπίτι μου…
Ως τότε, όταν έρθει, ας του δώσουμε λίγη στοργή να έχει μασουλάει, ένα σκαμνάκι αγάπης να βάλει πάνω τα πόδια του και ας…ξεστρώνουμε το κρεβάτι όσο πιο συχνά μπορούμε για να αισθάνεται σαν το σπίτι του!

I don't want to miss a thing...

Το καλοκαίρι έφυγε λοιπόν και επισήμως…Η πρώτη βροχή και συννεφιά συστήθηκε σαν να πέρασε από τα μέρη μας για πρώτη φορά, ενώ μερικοί σηκωμένοι γιακάδες αργά το βράδυ, ή νωρίς το πρωί, σαν περισκόπια υποβρυχίων ξεμύτισαν για να ανιχνεύσουν το φθινόπωρο που πλησιάζει γοργά.
Τα κουβαδάκια σας και σπίτι! Το φρέντο γίνεται ζεστό καπουτσίνο, τα κοντομάνικα μακραίνουν πιο γρήγορα και από τη μύτη του Πινόκιο μπροστά σε εξεταστική επιτροπή για τη Siemens και ο προϊστάμενος σας περιμένει τρίβοντας τα χέρια του, καθώς βαριεστημένα ξεκινάτε για την πρώτη, μετά την άδεια, μέρα στη δουλειά, κοιτάζοντας στο μετρό τις φωτογραφίες των διακοπών με συγκρατημένη νοσταλγία.
Κατά βάθος δεν σας φαίνεται τόσο άσχημα…Σας έχει λείψει εκείνο το πολύ κομψό σακάκι που ξέμεινε στη ντουλάπα και οι μπότες που τις πήρατε στις εκπτώσεις και δεν προλάβατε να τις χαρείτε. Το καπουτσίνο σας θύμισε τι σημαίνει καφές μετά από τον καλοκαιρινό βανδαλισμό του με παγάκια, καλαμάκια και ομπρελίτσες που τον έκαναν να μοιάζει με εκείνο το Hemo που σας πίεζε η μάνα σας να το πιείτε όλο, πριν το σχολείο. Και αμάν πια, το ποτάκι στην ταράτσα ήταν ξενέρωτο, χωρίς μουσική σε αξιοσέβαστα decibel, τον καπνό και τα φώτα, κακά τα ψέματα! Πόσο να κοιτάς τα αστέρια και το φεγγάρι, όσο ρομαντικός και να είσαι!
Όσο και αν γκρινιάζετε λοιπόν, σας αρέσει που χειμωνιάζει…Είναι αναπόφευκτο. Η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια που όταν το παρακάνουν οι ρακέτες στην παραλία νοσταλγεί λίγο χιονάκι και όταν βαριέται να τον περιλούζουν τα περαστικά αμάξια στον δρόμο όταν βρέχει αποζητάει αμμουδιά!
Με αυτό κατά νου, είναι εύκολο να μην είσαι ποτέ ικανοποιημένος. Όταν έχεις κάτι να σου λείπει κάτι άλλο και να πέφτεις σε ένα αέναο κυνήγι πραγμάτων που τα έχεις αλλά ποτέ όταν (νομίζεις) ότι τα θέλεις. Η ικανοποίηση στέκεται πολλές φορές εμπόδιο στην αυτοεκπλήρωσή της όταν η καταδίωξη της γίνει αυτοσκοπός.
Κάπως έτσι θαρρώ λειτουργούν και οι σχέσεις των ανθρώπων. Οι πιο πολλοί που είναι μόνοι τους, λυσσάνε να βρουν ταίρι, και κουβαλάν δύο-δύο τα σφηνάκια στα μπαρ, ή ζαλίζουν ώρες το μυαλό τους για μια καλή ατάκα. Από την άλλη, ακούς διάφορους τύπους να μιλάν για το πόσο τους καταπιέζει ή έχουν βαρεθεί τη σχέση που έχουν και πόσο ωραία θα τη έβγαζαν αν ήταν σόλο σαν την καριέρα του Ozzy μετά τους Black Sabbath.
Μην ψάχνεις χίμαιρες ψηλούλη…
Οι καλές ατάκες έχουν γίνει ήδη κλισέ όλες, (ρώτα και τον Coelho!) ενώ ο Ozzy πραγματικά καλό album μετά τους Sabbath δεν έβγαλε, άσε που όλο ψάχνεται για reunion πλέον ( ;-) if you know what I mean).
Ας απολαύσουμε αυτά που έχουμε λοιπόν. Τις εποχές, τους ανθρώπους, και όλα τα όμορφα και ενοχλητικά που κουβαλάνε, σκεπτόμενοι ότι όσο και αν θέλουμε καμιά φορά να αλλάξουν, τη στιγμή που συμβεί αυτό θα είναι και η στιγμή που θα μας λείψουν.

NUQNEH (What do you want, state your business)…in Klingon

Chat, msn, facebook, myspace, mail, SMS και ένα σωρό μύδια, φρύδια, ξύδια της νεόκοπης τεχνολογίας που έχουν μπει για τα καλά στην επικοινωνία μας και έχουν αλλάξει τη γλώσσα, cu, lol, φατσούλες με σημεία στίξεως, και λοιπά ακαταλαβίστικα που άμα πιάσεις κουβέντα με 15χρονο νομίζεις ότι χρειάζεται λεξικό Clingon για να βγάλεις άκρη! (στη γλώσσα Klingon, του Star Trek δεν υπάρχουν λέξεις χαιρετισμού αφού θεωρούνται περιττά κοινωνικά κατάλοιπα και έτσι αν θες να πεις κάτι σε κάποιον του το λες κατευθείαν. Future here we come!)
Μαζί με τη γλώσσα όμως έχει αλλάξει και η κουλτούρα της επικοινωνίας, και αν όλα αυτά τα χαριτωμένα απασχολούν μόνο κάτι κολλημένους γλωσσολόγους, εμένα με εκνευρίζει η αγένεια του internet!
Τάκα τούκα, τάκα τούκα, πατάς εκεί τα κουμπάκια, μιλάς στο msn, και τσουπ, σου σκάει ένα «ο μάστορας είναι offline, sorry ψηλέ την πάτησες» (έχω την έκδοση msn v.10.4.544.879/62-18639 betaτζής, ψαγμένη). Ούτε γεια, ούτε μια δικαιολογία, μια εξήγηση, ένα σημάδι ότι η κουβέντα φτάνει στο τέλος! Δεν ξέρω αν είμαι εγώ ψυχαναγκαστικός που δε μπορώ να βλέπω προτάσεις να μένουν στον αέρα, αλλά μια στοιχειώδης ευγένεια φαντάζομαι πρέπει να υπάρχει όταν μιλάς με κάποιον! Θα έκλεινες έτσι το τηλέφωνο στη μούρη του άλλου; Θα σηκωνόσουν να φύγεις από την καφετέρια χωρίς να χαιρετίσεις;
Μπορεί επειδή δε βλεπόμαστε , ή δεν έχουμε μια φυσική επαφή μέσω της φωνής και της ακοής, σιγά σιγά να αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι συνομιλούμε απλά με ένα άψυχο μηχάνημα που δεν έχει αισθητική ή συναισθήματα και όχι με έναν πραγματικό άνθρωπο. Χώρια οι μεγάλες παρεξηγήσεις λόγω απώλειας του τόνου της φωνής και της γλώσσας του σώματος. Πόσες φορές έχετε τσακωθεί μα κάποιον (το ;-) αίσθημα κατά προτίμηση, διότι ερμήνευσε αλλιώς αυτό που του γράφατε;).
Ίσως όλο αυτό να έχει την ίδια οπτική με την αντι-πειρατική διαφήμιση που λέει «αφού δε θα έκλεβες μια τσάντα, γιατί κλέβεις μια ταινία;»και αναφέρετε στο παράνομο downloading. Αν θέλουμε να απολαμβάνουμε τα ψηφιακά κολπάκια και την ευκολία τους πρέπει να τα προσαρμόσουμε στην κουλτούρα μας και όχι την κουλτούρα μας σε αυτά! Η γλώσσα, η γραφή και εν γένει η επικοινωνία είναι ύψιστο αγαθό για να του φερόμαστε απερίσκεπτα και υποβαθμίζοντας το.
Φαντάζομαι μπορούμε ακόμα να κάνουμε μια καλή κουβέντα, και όχι να chatάρουμε ακόμα και μέσω…chat.
΄Ώπ!Online πάλι! Πού είσαι ρε τσόγλανε; Τι σου έμαθε η μάνα σου ρε ρεζίλι;
FYI (for your information, κάτι έμαθα όπως φαίνεται) μ’αρέσουν και οι φατσούλες, (έχουν πλάκα και ας λέει ότι θέλει ο Μπαπινώτης!) και η αγένεια όταν προέρχεται από εν γένει ρήξη με την πεπατημένη, εν γνώση, και όχι από απλή έλλειψη κουλτούρας.

Game over, insert coin to continue

Η ανθρωπότητα τους τελευταίους αιώνες έχει δεχθεί 3 κύρια χτυπήματα στον άκρατο και εριστικό εγωισμό της. Την αρχή έκανε ο Κοπέρνικος που σε μια νύχτα κατέρριψε την θεωρία ότι η Γη είναι το κέντρο του σύμπαντος και απέδειξε ότι είμαστε απλά άλλος ένας πλανήτης που όπως όλοι περιστρέφεται γύρο από τον ήλιο. Πήγαν να τον κάψουν να τον φιμώσουν αλλά το κακό είχε γίνει. Ο «Θεός» δεν είχε φτιάξει τα πάντα για μας και γύρο από εμάς και απλά είμαστε ένας κόκκος στην απεραντοσύνη του διαστήματος. Το δεύτερο το κατάφερε ο Δαρβίνος, με τη θεωρία της εξέλιξης. Δεν είμαστε το magnum opus κάποιου σοφού όντος, ούτε ο μάγκας του πλανήτη. Απλά η εξέλιξη των πιθήκων, που με πολύ τύχη και βιολογική επιλογή κατάφερε να επιβιώσει και να στήσει αυτό που λέμε «πολιτισμό». Άλλες αντιδράσεις από κολλημένους αναγνώστες της Βίβλου που τα παίρνουν όλα της μετρητής. (Μάλιστα είχαν υπολογίσει και την ηλικία της γης σε κάτι εκατομμύρια μόλις χρόνια βάση αδιάσειστων βιβλικών στοιχείων και ναι…είχαν βάλει και τις 7 μέρες της δημιουργίας μέσα! Αλλά τα απολιθώματα είχαν άλλη γνώμη.). Το τρίτο το έριξε ο Φρόυντ. Μπήκε βαθιά στον ανθρώπινο νου και μας προσγείωσε άγαρμπα φανερώνοντας ότι κάθε άλλο παρά τέλειοι είμαστε και ότι παραμένουμε έρμαια πρωτόγονων συμπεριφορών. Ταυτόχρονα η «λογική» κάθε άλλο παρά μια ξεκάθαρη κατάσταση είναι, που δεν πιάνει συχνά δεκάρα μπροστά στα σεξουαλικά και γενετήσια ένστικτα, ενώ ο συνειδητός νους πολύ συχνά δεν ξέρει τι του γίνεται, όντας απλά η καλογυαλισμένη βιτρίνα ενός βίαιου και «παρεκκλίνουν» ασυνείδητου.
Νομίζω ότι τις προηγούμενες δεκαετίες δεχθήκαμε και ένα τέταρτο χτύπημα που όμως δεν το έχουμε χωνέψει ακόμα. Οι περιβαλλοντικές επιστήμες καθώς και η αστρονομία ήταν σαφείς. «Δεν θα συνεχιστεί για πάντα το πανηγυράκι που λέγεται άνθρωπος και θα έρθει μια μέρα που όλα θα γίνουν στάχτη και θα είναι σαν να μην υπήρξαμε ποτέ». Ή θα πνιγούμε στα σκουπίδια μας, ή θα μας καταπιεί κάποιο πυρηνικό μανιτάρι. Και να τη σκαπουλάρουμε από αυτά θα πέσει κανας αστεροειδής ή μετεωρίτης και έχε γεια καημένε κόσμε!
Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνουμε και πως πρέπει να το διαχειριστούμε αυτό. Αν πρέπει να τρωγόμαστε πόσοι χωράμε να πάμε να μείνουμε στο φεγγάρι, ή αν πρέπει να χαλαρώσουμε να κοιτάξουμε τα όμορφα πράγματα γύρο μας και όσο μπορούμε να τα σεβαστούμε και να τα χαρούμε. Ένα είναι σίγουρο, συνειδητοποιώντας και στον μικρόκοσμό μας, ότι και σαν μονάδες, σαν ξεχωριστοί άνθρωποι δεν πρόκειται να είμαστε για πάντα εδώ, δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο και για μοιρολατρία. Κάνεις όσο καλύτερο παιχνίδι μπορείς με ότι φύλλα έχεις στο χέρι και ότι άνοιξε ο κρουπιέρης, διασκεδάζεις το παιχνίδι, πίνοντας, φλερτάροντας, ανασυγκροτώντας την τακτική σου, παίρνοντας αποφάσεις, στοιβάζοντας μάρκες, ποντάροντας τα όλα και συνεχίζοντας με δανεικά, κερδίζοντας και χάνοντας γιατί από το τραπέζι δεν παίζει να σηκωθείς…
Game over, insert coin to continue.
Κάπως έτσι δε δούλευε και μυθολογικά το όλο κόλπο με τις ψυχές, τον Αχέροντα και τον βαρκάρη που ήθελε ένα ασημένιο νόμισμα;

«Άντρες από τον Άρη γυναίκες από την Αφροδίτη» Σπόκ! Διακτίνισέ με!

Αν το καλοσκεφτείς ψηλέ,
Άντρες και γυναίκες έχουν 22 στα 23 ζευγάρια όμοια χρωμοσώματα.
Μόνο σε ένα υπάρχει διαφοροποίηση, που στις γυναίκες είναι ΧΧ και στους άντρες ΧΥ (θα μου πεις με καμιά 10αριά διαφορετικά ακόμα θα ήμασταν λαγοί αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία, μην το παρατραβάμε…ακόμα) . Γιατί λοιπόν, τρωγόμαστε συνέχεια, δε συνεννοούμαστε με τίποτα και όπως τιτλοφορείτε και ένα από τα μεγαλύτερα best sellers ever, «Άντρες από τον Άρη γυναίκες από την Αφροδίτη», νομίζουμε ότι είμαστε εξωγήινοι ο ένας με τον άλλο; (πάντως με τα λαγουδάκια τα πάω πολύ καλά, είτε πιάνουν κουβεντολόι με την Αλίκη, είτε τρυπάνε τρύπες στο ξένο περιβολάκι, είτε κάνουν φρεσκάρισμα επιδερμίδας με κρεμμύδια στην κατσαρόλα).
Τι; Τώρα περιμένεις απάντηση ψηλούλη; Την πάτησες…
Κοίτα, υπάρχει όλος ο συφερτός από τα Φροϋδικά κλισέ, τα κοινωνικά στερεότυπα και την εξελικτική φάκα, που όπως και να το κάνουμε καθένα έχει τα δίκια του.
Αλλά σαν νοήμονες άνθρωποι, που δεν κλαίνε συνέχεια για τα παιδικά τους χρόνια, που πάνε λίγο παραπέρα από τα από τα παραδοσιακά δεδικασμένα και που δεν μένουν πια σε σπηλιές στα Μάταλα μαζί με την Θεία μου τη Χίπισσα, μάλλον μπορούμε να έχουμε μια πιο ξεκάθαρη ματιά για το άλλο φύλλο.
Ο καθένας χρειάζεται τον άλλο. Πιο πολύ από όσο δείχνει. Ο καθένας έχει τα στραβά του και τα ανάποδα του. Λιγότερο από όσο φαίνεται. Η λέξη είναι σύμπνοια, όχι απαραίτητα να πηγαίνεις με το ίδιο καράβι μα με τον ίδιο άνεμο με τον άλλο.
Και όσο καλύτερος είναι τόσο πιο εύκολα αποφεύγεις την ξέρα του εγωισμού και της απομόνωσης. Όσοι περιμένουν κάποιον να τους συμπληρώσει σημαίνει ότι νιώθουν μισοί οι ίδιοι και πρέπει να τα βρουν με τον εαυτό τους πρώτα. Μάλλον διπλασιάζεσαι. Διπλασιάζεις τους ορίζοντές σου και τα συναισθήματά σου (και όταν χωρίζεις τα κιλά σου με παγωτό στον καναπέ αλλά και αυτό είναι άλλη ιστορία) Άλλωστε είναι δύο άνθρωποι ενάντιο στον κόσμο και τα μπερδέματα του, ότι και να λέμε…δε μπορεί να είναι εύκολο, θέλει κουβέντα και επιμονή!(Εσύ που νομίζεις ότι ακούγεται gay όλο αυτό, βγες έξω με απουσία, ψαρά)
Ίσως το Υ να είναι απλά ένα Χ που θέλει λίγο βοήθεια να περάσει το δρόμο απέναντι. Στο κάτω κάτω όλα συμβαίνουν για δυο σιλουέτες που στο μισοσκόταδο μοιράζονται το ίδιο μαξιλάρι στο κρεβάτι…

Φιλοσοφία της αλάνας (κυριολεκτικά)

Ταπ, ταπ ταπ…
Πήρα χθες λοιπόν και γω τη μπάλα μου για να παίξω κανένα μπασκετάκι σε κάποιο από τα μικρά γήπεδα στις γειτονιές τριγύρω.
Είχα μια αίσθηση προσμονής, λες και ήμουν πάλι 15, ακόμα και αν το σουτ μου, είναι χειρότερο και από την επιτυχία του Χάιμε Επαλίγιο στις γκόμενες, ενώ η αντοχή μου κάπου παράπεσε (σε κανένα μπαράκι ίσως ή μεταξύ βρώμικου Μαβίλλη-Μιχαλοκοπούλου). Είχα αρκετό καιρό όπως καταλαβαίνεται να πατήσω τις γραμμές, και δεν ήξερα ακριβώς τι να περιμένω. Όταν πραγματικά ασκούσα το σπορ στα…νιάτα μου, στα συνοικιακά γηπεδάκια γινόταν πανικός κάθε απόγευμα! Βλέπαμε τους μεγαλύτερους, και περιμέναμε πότε θα είχαμε μια ευκαιρία να παίξουμε μαζί τους, ενώ στοιχήματα πήγαιναν και ερχόντουσαν, και ομαδούλες έβγαιναν και ανακατεύονταν ώστε όλο το τσούρμο από τα σχολιαρόπαιδα να προλάβει να κάνει 2-3 ματσάκια. Μέχρι και τετράδιο είχα και σημείωνα με ποιους έπαιξα, στατιστικά και πως πήγε το ματς!(και τώρα θα μου πεις γράφω εδώ ότι βλαμένη ιδέα μου κατέβει, χμ…ίσως κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ!)
Σκάω μύτη λοιπόν χθες με τη μπάλα μου, (που ήταν όνειρο ζωής να έχω μια Spalding δικιά μου) και κάτι δανεισμένα Nike (γιατί, τα “snickers” επισκιάστηκαν με τον καιρό από All-star, Martins, κάτι δερμάτινα ψαγμένα και λοιπά) στο all-time-classic γηπεδάκι που ανδρώθηκε μπασκετικά η γενιά μου!
Δεν ξέρω αν έχετε δει κάτι αμερικάνικα γουέστερνς, που δείχνουν έρημο και κάκτους και κάτι μπάλες από ξεραμένα χόρτα που παρασύρονται από τον άνεμο, αλλά τέτοιο σκηνικό αντίκρισα! Κανείς για κανένα και κανείς κανενός! Σε περίοδο με κλειστά σχολεία μου φαινόταν αδιανόητο! (όχι ότι εμάς μας απέτρεπε το σχολείο παλαιότερα αλλά φαντάζομαι τα υπολογίζουν αυτά τώρα…) Έριξα τα σουτάκια μου, πιάστικε λίγο ο πρασαγωγός και με τράβηξε κάπως η μέση, και ξάφνου εμφανίζεται ένα παλικαράκι, λες και πήγαινε σε κηδεία, με super NBA εμφάνιση και μπάλα που θα ζήλευε και ο Φάνης Χριστοδούλου (θα ήθελε να την φάει πιθανότατα!). Έκατσε λίγο, έκανε μερικά νερόβραστα μπασίματα, κυνήγησε περπατώντας το τόπι, σούταρε σαν να βαριόταν και πριν προλάβω να προτείνω «μονάκι», την έκανε με το αργό βήμα που ήρθε.
Δεν ξέρω αν φταίει το playstation, η tv, το internet ή οι Αμερικάνοι που μας ψεκάζουν. Δεν ξέρω αν είναι σημείο των καιρών, η απλά εγώ είμαι κολλημένος στο πώς διασκεδάζαμε παλιά, ίσως να έχουν βρει καλύτερα κόλπα τα κωλόπαιδα.
Πάντως όλο αυτό μου βγάζει μια απογοήτευση. Αυτό πρέπει να είναι. Η νέοι είναι απογοητευμένοι. Όλοι μέρα ακούν πως δε θα βρουν δουλειά. δε θα πάρουν σύνταξη, δε θα μπουν στο Πανεπιστήμιο, θα χρωστάνε μέχρι να πεθάνουν, το περιβάλλον θα γίνει χωματερή, θα καταστραφεί ο κόσμος, θα κυβερνάνε οι Illuminati και εν γένει θα τους πάρει ο διάολος χωρίς πολλά πολλά.
Ας προσπαθήσουμε να λοιπόν να προσφέρουμε λίγη αισιοδοξία στους πιτσιρικάδες τριγύρω, να τους χτυπήσουμε λίγο στην πλάτη και να τους ενθαρρύνουμε, να προσποιηθούμε έστω πως όλα θα πάνε καλά και όχι να τους ζαλίζουμε με τα δικά μας στραβά, γιατί στο κάτω κάτω δεν φταιν και σε τίποτα…
“ Έχε το νου σου στο παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα»
(Κάποτε θα’ρθουν – Π.Σιδηρόπουλος)

Revolution is for pussies!

Η έννοια της "Επανάστασης" όπως άγεται και φέρεται σαν έννοια στις μέρες μας όσον αφορά το κοινωνικοπολιτικό σύστημα, από τον τελευταίο πιτσιρικά που ζωγραφίζει κυκλωμένα Α με σπρέι στην τουαλέτα του σχολείο του μέχρι βετεράνους αριστεροπατέρες μου θυμίζει τον αναχρονισμό της θεραπεία της γάγγραινας με ακρωτηριασμό, ίσως και τη λοβοτομή. Ότι νοσεί κόβετε βίαια και πορεύεσαι κουτσός σε ένα λειψό μέλλον.
Κυρίες και κύριοι,21ος αιώνας you know? Υπάρχουν φάρμακα και θεραπείες πιθανότατα, διαφορετικές από τις αιματηρές τακτικές του παρελθόντος που ενώ μοιάζουν τόσο παροπλισμένες και άτοπες είναι απορίας άξιο πόσοι είναι ακόμα προσκολλημένοι εκεί, ονειροπολώντας (και μόνο!) την "Επανάσταση" (σσσ...δέος) που μοιάζει όλο και
ποιο πολύ σαν να περιμένεις τον Άγιο Βασίλη σε συσκευασία Ράμπο να σου φτιάξει τη μίζερη ζωούλα σου.
Όταν επικοινωνείς διαφορετικά με το κινητό σου τηλέφωνο και το internet, αντί να στέλνεις ταχυδρομικά περιστέρια, όταν μετακινήσε διαφορετικά με το μετρό και όχι με κάρο, γιατί να μην "επαναστατείς" και να μην διαμαρτύρεσαι διαφορετικά σε σχέση με το παρελθόν;
Η "Επανάσταση" στις μέρες μας γίνεται κάθε μέρα και κάθε στιγμή. Προσφέροντας χαρά στους ανθρώπους που αγαπάμε και όσον το δυνατό σε όλους γύρο μας, ρίχνουμε μερικά πρόχειρα Βερολινέζικα τείχη. Κλείνοντας βλακώδεις τηλεοράσεις και ενδιαφερόμενοι για τα πραγματικά όμορφα πράγματα που συμβαίνουν, εισβάλουμε στη Βαστίλη ενώ αρνούμενοι την ταχύτητα της κατανάλωσης, και όταν εκτιμάμε και μοιραζόμαστε αυτά που έχουμε, φτιάχνουμε τον μικροσκοπικό μας σοσιαλισμό.
Είναι η εύκολη λύση να εξαπολύεις την οργή και να μιλάς για ένοπλα κινήματα και δημόσιες κρεμάλες. Ταυτόχρονα γίνεται ακόμα πιο λυπηρό όταν μόνο μιλάς γι'αυτό και νομίζεις ότι έκανες το καθήκον σου, ενώ γίνεται και επικίνδυνο όταν συμφωνεί και η συνείδησή σου και πας το πρωί στη δουλεία σου ήσυχος, έτοιμος να πατήσεις όπου χρειαστεί για να πετύχεις το σκοπό σου, αφού κάλυψες το "επαναστατικό" σου κομμάτι.
Όποιος θέλει ν'αλλάξει τον κόσμο ας αλλάξει τον εαυτό του πρώτα ή έστω ας τον αγαπήσει...
Hasta la vicoria siempre.
Hasta la vista babe!

Happiness will be our revenge

Νομίζω ήταν ο Σάτρ που πρωτοτύπησε, λέγοντας πως "η κόλαση είναι οι άλλοι".
Ωστόσο, όποιος πιστεύει στην κόλαση, πιστεύει και στον παράδεισο, και ίσως λοιπόν, που και που και "ο παράδεισος να είναι οι άλλοι" (βέβαια ήταν μεγάλη αβλεψία από πλευράς του Θεού
να βάλει την πόρτα του ανάμεσα στα πόδια μιας γυναίκας, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.)
Ξεγελιέσαι καμιά φορά και νομίζεις ότι είναι γοητευτικός ο αλκοολισμός, μια ροπή σε ψυχικές παθήσεις ή η κατάθλιψη.
Κούνια που σε κούναγε. Όσοι πραγματικά πάσχουν από κάτι από τα παραπάνω θα σε διαβεβαιώσουν ότι δεν υπάρχει τίποτα το γοητευτικό σε όλα αυτά, ενώ αν πραγματικά ζήσεις κάτι τέτοιο από κοντά θα το καταλάβεις και από μόνος σου.
Κουφιοκέφαλε! Δεν είναι από τη γοητεία η προσοχή των άλλων, είναι από λύπηση…
Είναι εύκολος ο κυνισμός, ο μοντέρνος σαρκασμός και ο διανοουμενίστικος μηδενισμός.
Είναι εύκολο να λες ότι όλα πάνε κατά διαόλου, και το εισιτήριο δεν έχει επιστροφή.
Είναι εύκολο να παραιτήσε, να βάζεις τη ζωή σου στο χαρτόκουτο και να πηγαίνεις στην γωνίτσα της ρουτίνας σου.
Είναι δύσκολο να οδήγησε αλλού, κάπου που δεν έχεις ξαναπάει και να μην αναγνωρίζεις τον εαυτό σου αλλά να τον γουστάρεις γι'αυτά του τα "χάλια"
Είναι δύσκολο να παραδίδεις τα κλειδιά του εγωισμού σου και της ανασφάλειας σε κάποιον που νοιάζεσαι.
Είναι δύσκολο να είσαι χαρούμενος. Ίσως υπερβολικά. Και είναι εξαντλητικό. Αλλά όποιος πει ότι "είναι υπερτιμημένη η χαρά" θα φάει κλωτσιά και περπατούσα νύχτα χθες κακομούτσουνοι γκρινιάρηδες!
Happiness will be our revenge

Mediocracy

Η ιστορία επιταχύνεται και εξομαλύνεται.
Θα μου πεις, «τι μας λες βραδιάτικα ρε ξάδερφε μες το Αυγουστιάτικο ρεμπελίκι» και θα έχεις τα δίκια σου. Αλλά τώρα που χαλαρώνουν τα πράγματα και κάθεσαι πίσω για λίγο και παρατηρείς τι συμβαίνει νομίζω ότι αυτή είναι η δική μου διαπίστωση. (Άσε την ομπρελίτσα από το κοκτέιλ και άκου δυο πράγματα, φαγώθηκες!)
Από την αρχή της εξάπλωσης αυτής της λέρας που λέγεται άνθρωπος και από ότι πήρε το αυτί μας από την Προ- (όχι evolution μην μπερδεύεσαι) ιστορία και την καθαυτή ιστορία, στην αρχή τα πράγματα κυλούσαν αργά…και σταθερά και ξεπετάγονταν προσωπικότητες που έβαζαν τη σφραγίδα τους στο μαγκάλι των γεγονότων. Οι πολιτισμοί άκμαζαν και παρήκμαζαν με ένα ρυθμό, οι πόλεμοι πυροδοτούσαν ανακατατάξεις που λάμβαναν χώρα ομαλά, η γνώση γεννιόταν και εξελισσόταν με μικρά και όμορφα βήματα και κάθε τόσο ξεπηδούσαν λαμπροί άνθρωποι μπροστά από την εποχή τους που κλωτσούσαν το κουβάρι πιο πέρα, αλλά όχι πιο μακριά από όσο κλωστή είχαν ώστε να μην κατρακυλάει ένα καρούλι κενό.
Σε όλο τον ρημάδι τον πλανήτη γίνονταν πράγματα, Βαβυλώνιοι από δω, Μάγιας από κει, οι Κινέζοι πιο πέρα, κάτι ξέμπαρκοι στο νησί του Πάσχα, Έλληνες στη μέση, Αιγύπτιοι πιο κάτω, και ψηνόταν το γλυκό. Και υπήρχαν ηγέτες, πρωτοπόροι, καλλιτέχνες και επιστήμονες που έσπρωχναν τα όρια. Αλλά η ιστορία είχε φάει την σφαλιάρα της και επιταχυνόταν. Με κάποιες εξαιρέσεις οι πολιτισμοί αυτοί έδωσαν τη θέση τους σε άλλους πιο βιαστικούς και πιο ρηχούς. Οι εξαιρέσεις στήριξαν την κουλτούρα και την πρόοδο και με νύχια και με δόντια σκαρφάλωσαν και μας έδωσαν το Διαφωτισμό. Μετά ήρθε η μουτζούρα της βιομηχανικής επανάστασης και αυτές οι κοιτίδες εκμοντερνιστήκαν και άρχισαν να τρέχουν. Ενώ κάποιες εστίες όπως η Αγγλιά του Σεξπιρ, η Μονμάρτη στη Γαλλία της αυγής του 20ου αιώνα, και η Αμερική του ’60 ήταν τα τελευταία δείγματα λαμπρών επιτευγμάτων.
Από τους μεγάλους σοφούς της αρχαίας Ελλάδος, στα μαθηματικά των Μεσοποτάμιων και τους αρχιτεκτονικούς άθλους των «Θεών» του Νείλου, έως τον Γαλιλαίο και τον Αινστάιν, τον Μπετόβεν και τον Ματίς, άνθρωποι με όραμα άφησαν το στίγμα τους.
Τα τελευταία 40 χρόνια έχω την αίσθηση ότι όλα τρέχουν και οι προσωπικότητες δύσκολα σηκώνουν κεφάλι και μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Δεν υπάρχουν έργα «εν δύναμη» κλασικά, δεν συμβαίνουν κοσμοϊστορικά γεγονότα, και αν συμβαίνουν χάνονται μέσα στο συφερτό και τις τυμπανοκρουσίες δήθεν αλλαγών . Γιατί ακόμα θαυμάζουμε τον Πλάτωνα; Ακόμα να βρεθεί κάποιος πιο ψαγμένος; Γιατί κοιτάμε τον ουρανό του Γαλιλαίου; Άλλος δεν πήρε κάνα ματογυάλι; Θα γίνει κάποιος μεγάλος σαν το Μότσαρντ πια; Τα μισά τα έγραψε πιτσιρίκος! Θα δούμε άλλο Πικάσο και άλλο Αινστάιν ή ήταν οι πιο μάγκες ever;
Μήπως έχουν ανακαλυφθεί όλα; Μήπως έχουν ειπωθεί όλα, μήπως τα μεγάλα έργα έγιναν; Ίσως…
Σήμερα όλα γίνονται γρήγορα, εύκολα και πρόχειρα. Η αισθητική έχει τριτοτέταρτο ρόλο και η ιδέες είναι καταναλωτικά προϊόντα, η γνώση και η πληροφορία είναι τόσο μαζική που χάνει την ουσία της και γίνεται το «μαξιλαράκι» για τηλεπαιχνίδια.
Όπως λέει και ένας παπαγάλος «Άνθρωποι όλου του κοθμου χαλαρώθτε»
Μπορεί να έχω λάθος, να είμαι υπερβολικός να γκρινιάζω και να θέλω ένα γκουβά νερό στο κεφάλι γιατί με πείραξε η ζέστη! Πάω πάσο αλλά πρώτα πες μου θα γίνει ποτέ ο Μέσι, Μαραντόνα; Ο Χόκινς, Βολτέρος; Ο Κοέλο, Όμηρος και ο…Παπανδρέου (διαλέξτε όποιον θέλετε) Περικλής;

Fuck it Vol.2

Η πόλη άδειασε,
Μόνο τα αδέσποτα και όσοι δεν ανήκουν ή τους έφερε η τύχη τους εδώ, έμειναν να τριγυρνούν, όπως πάντα, απλά τώρα καθάρισε η εικόνα και διακρίνονται καλύτερα.
Αύγουστος, ο μήνας που μας έχουν μάθει να κρύβουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλάκι.
Ο μήνας του δεν «δεν τρέχει» και του «δε βαριέσαι», ο μήνας που όλοι τραβάν για ένα νησί, για μια αυταπάτη.
Αφήστε λοιπόν την πόλη σε όσους ξέρουν να την απολαμβάνουν.
Σε όσους δεν χρειάζονται ταμπέλα «Κλειστό λόγω διακοπών» για να περάσουν καλά το καλοκαίρι.
Σε όσους γουστάρουν αυτό που κάνουν και δεν μετράνε μέρες για να τελειώσει.
Σε όσους δεν τους λείπει η ελευθερία τους, γιατί την κουβαλάν στην κωλότσεπη.
Σε όσους με την άδεια τους, σταματούν και χαίρονται ήρεμα όσα δεν χορταίνουν, σε καθημερινή βάση…
Γιατί όποιος τρέχει να ξεφύγει από τη ρουτίνα του με τόση λύσσα, δε θα τον λυτρώσει καμία παραλία και κανένα κύμα, γιατί έτσι δηλώνει απλά πώς δε γουστάρει την ίδια τη ζωή του…

"I could be a star now!"

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι πιο θλιβερό από το να ρωτάς ένα παιδί που ξεκινάει σε έναν οποιονδήποτε (και καλά) «χώρο της τέχνης» τι στόχο έχεις, και να απαντάει, «θέλω να γίνω διάσημος»
Ο κόσμος έχει ταυτοποίηση την τέχνη με τη διασημότητα, σε τέτοιο βαθμό, που η πρώτη καταλαμβάνει δευτερεύοντα ρόλο και η φήμη γίνεται ο αυτοσκοπός.
Δεν υπάρχει κανένα λογικό επιχείρημα γιατί ο τάδε ηθοποιός, ή τραγουδιστής είναι πιο σημαντικός από τον κηπουρό που κλαδεύει το δέντρο στο πάρκο, ή από τον οδηγό του λεωφορείου, όμως δεν ξέρω κανένα διάσημο κηπουρό (πλην του Νικοπολίδη, αλλά αυτός το’χε βρει από αλλού) και κανένα οδηγό λεωφορείου ενώ από «αστεράκια» κάθε λογής πενταγράμμου και tv έχει πήξει ο τόπος!
Ας μην μπερδεύουμε την αποδοχή με τα παραπάνω. Αποδοχή είναι η ειλικρινής ανάγκη να σου χτυπήσει κάποιος την πλάτη και να σου πει «μ’αρέσει αυτό που κάνεις», κάτι που θα το εκτιμούσε και ο κηπουρός και ο οδηγός. Ίσως βέβαια ο «καλλιτέχνης» να την έχει ανάγκη και λίγο παραπάνω.
Μπορεί να φταίει το lifestyle που πλασάρετε τόσο όμορφα από κάθε λογής μέσο.
Ότι δηλαδή όλοι οι διάσημοι, δεν νοιάζονται πια για λεφτά, κάνουν ότι θέλουν, κοιμούνται ότι ώρα γουστάρουν το βράδυ και δεν ξαναπίνουν γάλα nounou.
Κούνια που σε κούναγε! Από όσο πιο ψηλά πέσεις, τόσο πιο πολύ πονάει και γι’αυτό βλέπουμε κάθε μέρα παραπέουσες «διασημότητες» να τρων πανηγυρικά τα μούτρα τους. Το να νομίζεις ότι η τέχνη είναι μια μαγική κολοκύθα που θα κάνει τη ζωή σου ενδιαφέρουσα ενώ εσύ ο ίδιος δεν παρουσιάζεις κανένα ενδιαφέρον είναι ακόμα πιο θλιβερό όπως φαίνεται.
Όποιος γράφει μουσική για οποιονδήποτε άλλο λόγο, από το να ακούει το κομμάτι στο αμάξι μετά και να κάνει βόλτες, όποιος ζωγραφίζει για οποιονδήποτε άλλο λόγο, από το να κάθετε πίσω και να χαζεύει με τις ώρες τον πίνακα, όποιος γράφει για οποιονδήποτε άλλο λόγο, από το να το διαβάζει στο τέλος και να πηγαίνει χαρούμενος για ύπνο το βράδυ, το έχασε το τρένο και της τέχνης και πιθανότατα και της διασημότητας.

Η ζέμπρα είναι μαύρη με άσπρες ρίγες;Ή άσπρη με μαύρες ρίγες; (Ψυχολογία των φύλλων στη χύτρα, μαζί με ψιλοκομμένη συλλογιστική μπεκρή)

Είναι γραφτό άντρες και γυναίκες να μη συνεννοούνται!
Το έκανε έτσι ο θεούλης για να σπάει πλάκα, δεν εξηγείται αλλιώς.
Άσε που έχει γίνει τόοοοσο περίπλοκο και μυστήριο το θέμα, που η δομή Ε8 πρέπει να ήταν πιο ξεκούραστη για τους μαθηματικούς!(Δεν είναι τυχαίο βέβαια και ότι οι περισσότεροι δεν τα πάνε καλά με τις γυναίκες!)
Το μεγάλο σφάλμα στην όλη υπόθεση είναι ότι νομίζουμε ότι πρέπει να φαινόμαστε ωραίοι, ευγενικοί, ρομαντικοί και εκλεπτυσμένοι γνωρίζοντας μια γυναίκα για να τη ρίξουμε. Εκεί αρχίζει το κακό. Και πλάθει το δύσμοιρο κοριτσάκι, πρίγκιπες και κάστρα και ιστορίες και ξυπνάει μια μέρα, που ο μεγαλειότατος έχει κοιλούμπα, βλέπει όλη μέρα μπάλα στον καναπέ με μπύρες και φωνάζει «Γυναίκα τι θα φάμε», ενώ ενίοτε πηδάει και τη γραμματέα, τα τρώει στο καζίνο και ξεχνάει την επέτειο. Ενώ άμα είσαι καθίκι από την αρχή τα πράγματα είναι πιο απλά.
Ξέρει που βαδίζει και η άλλη, και μετά μόνο καλύτερα μπορούν να είναι τα πράγματα! Συν ότι ίσως εκτιμήσει λίγη ειλικρίνεια περισσότερο από φαντεζί ατάκες που διάβασες στο Men’s Health και το τούμπανο αμάξι του μπαμπά.
Θα μου πεις, ρίχνεις το ποσοστό επιτυχίας, και στο κάτω κάτω αυτά θέλουν και οι γυναίκες. Ε, τότε πάσο. Άραξε εκεί κολλητέ. Ο καθένας παίρνει ότι του αξίζει, μόνο μη γκρινιάζεις, εσύ το έστησες έτσι το κόλπο!
Ένα άλλο αγκάθι, είναι όλο αυτό το παιχνιδάκι, που έχει την πλάκα του δε λέω, αλλά καταντάει κουραστικό! Να μην της δείξω ότι μ’αρέσει, να την αφήσω να «ψηθεί» κανα 2 μέρες, να μην τον πάρω τηλέφωνο πρώτη, να μη με νομίζει «εύκολη», και ένα σωρό «Δεν» και «Μην» που είναι τόσο περιττά και αναχρονιστικά, όπως εκείνα τα πρωτόγονα iPad που κατέβασε ο Μωυσής από το νταμάρι με OS Θεός V 1.2 updated.
Παρατήστε το κρυφτούλι εξυπνοπούλια, και ρίξτε το στο κυνηγιτό, γιατί στο τέλος συνήθως όλοι είναι ερωτευμένοι με κάποιον που είναι ερωτευμένος με κάποιον άλλο, που είναι ερωτευμένος με κάποιον άλλο και όλοι μαζί είναι δυστυχισμένοι και γκρινιάριδες!
Αλλά μια στο τόσο, ιδιαιτέρως σπάνια, συναντάμε και κάτι ανθρώπους που όπως και να το κάνουμε είναι σαν να είμαστε από την ίδια τσίχλα και απλά να έχουμε κολλήσει σε διαφορετικά παπούτσια, καβαλάμε την ίδια τραμπάλα, και ξεφλουδίζουμε το ίδιο σαγκουίνι! Μπορεί στο τέλος του έργου να είναι αέρας κοπανιστός η υπόθεση, αλλά μπορεί κιόλας να σε βαρέσει με το σκερπάνι το Κάρμα σου στο σβέρκο και όταν ξυπνήσεις από τη ζαλούρα να μην είσαι ο ίδιος, αλλά να έχει φυτρώσει ένα ηλίθιο μόνιμο χαμογελάκι που δε θα είναι από μπότοξ. Εκεί δεν υπάρχουν by the book τακτικές, ούτε το cosmopolitan έχει τη λύση (το cocktail ίσως να την έχει, αλλά για το περιοδικό ούτε λόγος.) Δεν υπάρχουν συμβουλές κοροΐδα! Κάντε ότι χειρότερο και ότι καλύτερο μπορείτε και αν δε σας καταβρέξει με το Cosmopolitan στείλτε μου πρόσκληση και καλά στέφανα (κοροΐδα!)

Fuck it.

Το καράβι κλάταρε, κατεβείτε να σπρώξετε κοροΐδα!
Τα καλύτερα μυαλά των καιρών μας δουλεύουν delivery και οι πιο ταλαντούχοι καλλιτέχνες φτιάχνουν μπροσούρες για κομμωτήρια.
Και τι έγινε; Θα τα πούμε το Σάββατο, να πιούμε ότι έχει ξεμείνει στις τσέπες μας, ίσως ξεράσουμε σε κανέναν κάδο ότι δε μπορέσαμε να χωνέψουμε από την ακατάσχετη τάση να μη δίνει δεκάρα κανείς για τίποτα.. Ίσως όταν μάθουμε να κάνουμε τα ίδιο να σταματήσει να μας ενοχλεί. Ποιος να κατηγορήσει ποιόν όμως; Δεν συμβαίνουν πλέον μεγάλα γεγονότα. Ζούμε απλά με τα λείψανα και τις ιστορίες, κάτω από τη σκιά του παρελθόντος, φτωχοί συγγενείς, ρακένδυτοι κληρονόμοι, αλλά ο μακαρίτης τα είχε φάει όλα μέχρι δεκάρας...και καλά έκανε.
Τι έχει σήμερα η τηλεόραση; Είναι στεναχωρημένη μωρέ, πες της μια καλή κουβέντα…

Όπου υπάρχει μια ανηφόρα, υπάρχει και μια κατηφόρα

Ήρθε η ώρα.
Παραμ παμ παμ παπαααααμ!
Προσπάθησα να συγκρατηθώ αλλά δεν γινόταν πλέον.
Δε γίνεται, είναι παντού! Ανοίγεις την εφημερίδα, κλείνεις την TV, κοιτάς κάτω από το κρεβάτι, ψάχνεις τις (άδειες) τσέπες σου, σηκώνεις το καπάκι τις κατσαρόλας, ψαχουλεύεις το λούτρινο αρκουδάκι και είναι ΕΚΕΙ!
Κυρίες και κύριοι σας παρουσιάζω το Δ.Ν.Τ! (ΔοΝηΤής όπως ευφάνταστα τόνισε κάποιος, αλλά εδώ δε λέμε κακιές λέξεις οπότε θα μείνουμε με την σημασιολογία του ότι…μας ταρακούνησε για τα καλά)
Είναι περίεργο αυτό που έχει γίνει. Ακούς παντού γι’αυτό, να το λεν με μια βδελυγμία και συνάμα με μια ευλάβεια, με μια αποστροφή και μια κρυφή ελπίδα, μια αγανάκτηση και μια στωικότητα. Ακούς για spreads, για δείκτες, για ακαθάριστο εγχώριο προϊόν, για ομόλογα, για χρέη, για ΤΟ έλλειμμα, και νιώθεις μια αύρα να σε κυκλώνει. Σε αυτή τη χώρα (αυτό το…χώρο αν προτιμάτε) που ότι δηλώσεις είσαι, (όπως εργολάβος τη δεκαετία του ’80, χρηματιστής τα ’90s) στα ’00s (όχι τυχαία τα μηδενικά) είναι οοοολοι πλέον οικονομολόγοι. Άσε σου λέω! Τα παίζουν στα δάχτυλα, σε όποιο καφενείο προποτζίδικο, ντεκέ και να μπείς, ανάμεσα σε πρέφα και δηλωτή, ελληνικό και φρέντο ακούς τους απογόνους του Keynes (ποιος είναι αυτός;) να εξανίστανται για την οικονομική πολιτική της Ελλάδας, της Ευρώπης, της Γης και κανά δύο εξωγήινων πολιτισμών. (Το τελευταίο το λέει ο μπάρμπας στη γωνία, που βλέπει πολύ Χαρδαβέλα, μη δίνεται σημασία, πάμε ζαριά, ώπ, ντόρτια! σ’έπιασα).
Το ΔΝΤ λοιπόν έχει πάρει μια μυθική θέση στην καθημερινότητά μας. Ανήκει πλέον στο πάνθεον μαζί με τους Μασώνους, τη λέσχη Bilderberg και το Bohemian Club, όπου το μόνο που κουτσομπολεύει η πλειονότητα, είναι ότι δεν ξέρουμε τίνος είναι, είναι κακοί άνθρωποι και μας δυσκολεύουν τη ζωή παίρνοντας αποφάσεις για μας, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Δεν μπορείς να ρίξεις άδικο σε αυτό βέβαια. Για μένα βέβαια οι τύποι είναι ένα μάτσο φουκαράδες που δεν είχαν καλό βύσμα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τους έστειλαν με δυσμενή μετάθεση στους άξεστους, απολίτιστους, υπανάπτυκτους να βάλουν τάξη στο βασίλειο της εντροπίας.
Έχουν γραμμή θα μου πεις να μας πάρουν την Εθνική κυριαρχία, να μας πάρουν τα λεφτά, τα αρχαία, την Ακρόπολη, το ιμάμ μπαϊλντί από το φούρνο, το γλειφιτζούρι από το παιδάκι στο πάρκο! Όμως κάτσε τώρα! Δεν ήρθαν μόνοι τους. Και να ερχόντουσαν θα πήγαιναν σε κάποιο νησάκι να πιούν, να ξεράσουν, να πέσουν κάτω να σέρνονται και να γυρίσουν πίσω στη μιζέρια τους.
Τους κάλεσε η (παρούσα και προηγούμενη ημι-βασιλική, γιατί από πατέρα σε γιο και ανιψιό πάει το χρίσμα, και έκανε και δίδυμα ο χοντρούλης, άστα) κυβέρνηση με την αδυναμία διαχείρισης του κράτους, η κυβέρνηση που εμείς ψηφίσαμε, που μπορεί να τη βρίζουμε για τα Βατοπέδια, τη Siemens,τους υπουργούς με επιτάχυνση 9,81 m/s, και τόσα άλλα, όμως είναι η και η κυβέρνηση που μας έβαλε τον κανακάρη μας στο δημόσιο, μας νομιμοποίησε το αυθαίρετο, μας έσβησε την κλήση, έκανε τα στραβά μάτια όταν πετάγαμε τα σκουπίδια στη αυλή του γείτονα και μας άφησε στη θολούρα της γραφειοκρατίας, βολικά να φοροδιαφεύγουμε, να παίρνουμε μπουζουκοδάνεια, και να αποποιούμαστε τις ευθύνες μας για κάθε τη ανάποδο.
Οπότε ας μη βγάζουμε την ουρά μας απέξω. Μάλλον ήρθε η ώρα να σοβαρευτούμε, και να δούμε πραγματικά αν μπορούμε να μπούμε πάλι στο παιχνίδι με της δυνάμεις μας, γιατί η κάρτα «ΒΓΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΛΑΚΗ» δεν είναι μέσα στην τράπουλα πλέον. Και όποιος καταλάβει ότι όπως είπε και ο Ηράκλειτος, ο ίδιος δρόμος είναι ανηφόρα και κατηφόρα, θα μπορεί να πηγαίνει για καφέ και να συζητά για γυναίκες, ποδόσφαιρο, παπούτσια και τη καιρό έχει σήμερα, γιατί τα οικονομικά του θέματα θα τα έχει σκεφτεί και θα τα έχει προγραμματίσει σοβαρά και όχι ανάμεσα σε κομπολόι και ζάρι.

Συνταγές σπιτικής μαγείας

Εισαγωγή (ή πώς να διαλέξεις ακροατήριο και να μείνεις άνεργος σε 2 παραγράφους)

Μέσα σε καιρούς τόσο πεζούς και βαρετούς, στην εποχή της ζωής σε fast forward, των παντός τύπου κρίσεων, του εθισμού στον έλεγχο, της ψυχικής απομόνωσης και της παντοκρατορίας του εγώ, απλά θέλησα, να βάλω μια μεζούρα σπιτικής μαγείας…

Come on!!!δεν είναι τόσο χαλιά όσο άρχισε! Χα χα!
Ναι, μοιάζει με δελτίο ειδήσεων η παραπάνω εισαγωγή και παρά είναι σοβαρή! Αλλά μας διαβάζουν κριτικοί, ειδήμονες, γραφειοκράτες που η κατσαρόλα τους είναι πιο στεγνή από αυτό που λέμε «μαγεία» και από το μουνί γερασμένης πόρνης μετά από ένα κουραστικό οχτάωρο! Και καλό είναι να πάρουν μια ιδέα περί τίνος πρόκειται μήπως τη βγάλουν καθαροί και αυτοί (δε θα μπουν στον κόπο να ασχοληθούν με μας) και εμείς (δε θα μπούμε στον κόπο να ασχοληθούμε με αυτούς).
Ότι και αν λέει ο τίτλος, δεν έχει καμιά σχέση με συνταγές και προτάσεις, απλά χρειαζόταν κάτι πιασάρικο τέτοιου τύπου (γιατί ο κόσμος αγοράζει συνήθως βιβλία για να «βοηθήσει» τον εαυτό του, να δεχθεί υποδείξεις και συμβουλές από άλλους «σοφότερους», να απομνημονεύσει μερικές φράσεις για να το παίζει έξυπνος στα πάρτι, που αποκομμένες από το υπόλοιπο κείμενο μοιάζουν εντυπωσιακές αλλά και εντελώς άδειες, σαν κλούβιο πασχαλινό αυγό, και γενικά για λόγους που δεν έχουν καμιά σχέση με την αληθινή ουσία των βιβλίων! Κάπως έτσι οι αναγνώστες της Βίβλου έφτιαξαν θρησκείες, Σταυροφορίες, Ιερά εξέταση, πρωινό ξύπνημα την Κυριακή και κακόγουστα φαρδιά εσώρουχα, -πλατειάζω, γιούχου-) για να το πιάσει και σας το μάτι σας στο ράφι.
Τι έλεγα; Α, ναι! Μαγεία λοιπόν!
Μμμ...Δεν ξέρω πως πάει παρακάτω (αν μου το σφυρίξεις λίγο και μου πεις από τι τόνο είναι θα το βρω βέβαια!), αυτή ήταν η εισαγωγή για μια σύντομη ιστορία που δε έμελλε την αφηγηθεί ποτέ κανείς σε κανένα. Ίσως δεν είναι καλό όλες οι ιστορίες να αφηγούνται.
Κάποιες ίσως πρέπει απλά να τις βιώνεις. Όποιος ψάχνει συνταγή για "μαγεία" την πάτησε και δεν υπάρχει και η δυνατότητα να παραγγείλεις απέξω. (Θα είχε πλάκα βέβαια, μαγεία απ'όλα, μαγεία τέσσερις εποχές, στις 2 μαγείες δώρο άλλη μια, ίσης ή χαμηλότερης αξίας και ένα μπουκάλι coca-cola!).
Το μόνο που θα μπορούσαμε να πούμε λοιπόν είναι ότι τη μαγεία δε τη βρίσκεις, σε βρίσκει, και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να προσπαθείς να στέκεσαι στο σωστό μέρος και να κάτσεις εκεί ακόμα και αν αρχίσει να βρέχει ή έρχεται φορτηγό κατά πάνω σου. Ενώ όταν τη βρεις να προσπαθήσεις να την κρατήσεις όσο μπορείς, με όλη σου τη δύναμη, και όταν φύγει να μην της ζητήσεις να έρθει πίσω γιατί όπως θα διαβεβαίωνε καθένας από τους παραπάνω εστιάτορες, μαγεία ξαναζεσταμένη δεν τρώγεται!

Ήταν κόλπο σου λέω ρε μανούλα μου!

ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ!
Ωπ, τι έγινε σκιαχτήκαμε; Το ξέρω ακούγεται λίγο βαρύγδουπο, αλλά είναι καλό άμα το αγαπήσεις σαν εκείνα τα σκυλάκια τα...μολοσσός.
Κατά καιρούς (όποτε τις συμφέρει δηλαδή) εμφανίζονται γυναίκες και μιλούν για ισότητα, τα δικαιώματά τους, το ότι τις ρίχνουμε και λοιπά.
Και ερωτώ. Πας σε μια δουλειά, τα τα βιογραφικά σου, τα πτυχία, τα master, τις γλώσσες και τις συστάσεις σου. Απέναντι σου κάθετε μια δίμετρη ξανθιά με το...άρωμα της (και λίγο ύφασμα). Αν δεν είναι καμιά ιδιαίτερα υπεύθυνη θέση ,που τέτοιες δεν έχουμε στην Ελλάδα αλλιώς δε θα καταντούσαμε έτσι, πες μου ποιόν θα προτιμήσουν;
Θα μου πεις δε φταίνε οι γυναίκες, οι άντρες φταίνε που είναι λιγούρια. Άλλο αυτό. Το αποτέλεσμα μετράει.
Πριν την έξοδο:
-Σε ποιό μπαράκι θα παμε;
-Ψηλούλη πάμε στο Σομόν Μύδι έχει Champions League, θα είναι έξω όλες οι γυναίκες solo!
-Ή πάμε Κάλτσα του Πειρατή;
-Τρελός είσαι εκεί είναι ΚΨΜ!
Ερμού:
-Θα μου πάρεις το φόρεμα και τις γόβες Μήτσο, να τις βάλω το βράδυ στα μπουζούκια που έκλεισες τραπέζι;
-Ότι θέλει το μωρό μου. Να πάρω και'γώ με το bonus τις δουλειάς το νέο iPhone;
-Ρε Μήτσο ξεκόλλα, όλο βλακείες αγοράζεις!
Έγινα κατανοητός νομίζω ότι κυβερνάνε οι γυναίκες!
Δε μου το βγάζεις από το μυαλό! Βλέπεις τη Μέρκελ πως φέρνει βόλτα όλους τους κουστουμάτους.
Αλλά πως φτάσαμε ως εδώ;
Το δεύτερο κύμα Φεμινισμού έσκασε μύτη μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο.
Το αρσενικό εργατικό δυναμικό είχε κατακερματιστεί. Η ολοένα αυξανόμενη εκβιομηχάνιση ήθελε προσωπικό, τα ήθη αλλάζουν και η σεξουαλικότητα δεν είναι πλέον taboo, και μεγάλες γυναικείες προσωπικότητες εμφανίζονται στις τέχνες και την πολιτική.
Και σου λεν τα αγοράκια. Κάτσε να δώσουμε λίγο Φεμινισμό, να γλιτώσουμε κρεβατομουρμούρα, να μπουν και στην εργασία, να δούμε και λίγο γάμπα (τότε), μπούτι (μετά), όλα (τώρα, και όχι ότι μας χαλάει).
Ε, και την πάτησαν!Τέλος, ναι, μας πήρε η κάτω βόλτα και φτάσαμε ως εδώ!
Ήτανε κόλπο και απέτυχε και ας το εμφανίζουν οι, κατά τα άλλα αξιαγάπητες, δεσποινίδες σαν την super κατάκτηση!
Εγώ βέβαια πάντα λέω αν θες να γίνει μια δουλειά γρήγορα βάλε έναν άντρα.
Αν θες να γίνει σίγουρα μια γυναίκα. (Για σωστά κάν'την μόνος σου)
Τουλάχιστον στις σύγχρονες χώρες η ισότητα υπάρχει και με το παραπάνω,
οπότε είναι τουλάχιστον γελοίο να μιλάμε για φεμινισμό.
Ας είμαστε ίσοι και όχι ίδιοι λοιπόν (γιατί είναι αντιαισθητικό, πως να το κάνουμε!Σαν να βάζεις το χρυσόψαρο να σου φέρνει το μπαλάκι και το σκύλο να κάνει μπουρμπουλήθρες)γιατί δεν έχουμε κάτι να χωρίσουμε εκτός από...μεταξύ μας!

Maradona VS God 1:1,20 X:3,1 2:4,5

Λέγεται συχνά, ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού.
Καλό...καλό, το λες στα Εξάρχεια (από Καλλιδρομίου και πάνω), στο Γκάζι (στα πιο...αποκεντρωμένα στέκια) άντε και με κανά τσίπουρο στο χέρι στα περίχωρα Ψυρρή και το παίζεις χαλαρά εναλλακτικός που είναι και τη μόδας, βγάζεις και γκόμενα (με όλο το σετ κοκάλινο γυαλί-σανδάλι-κότσο τα μαλλιά πάνω και κακόγουστη τσάντα) που είναι συνήθως και ο σκοπός τέτοιον μεγαλοστομιών ιδίως όταν οι λέξεις συνοδεύονται από σωματίδια αλκοόλης.
Το πρωί της Κυριακής που θα ανοίξει το μάτι κατά τις 12 δεν θα τρέξεις στην εκκλησία που είναι και πρωινιάτικα, (άβολος ο Θεός, όλο απαιτήσεις είναι), συν ότι είσαι εναλλακτικός και αυτά είναι δεισιδαιμονίες, απαρχαιωμένες αντιλήψεις, χειραγώγηση του λαού (εγώ θα στα λέω, χθες το βράδυ γλώσσα δεν έβαλες μέσα) και με την αυτάρεσκη ανεξαρτησία και ένα κεφάλι χάλια από το hangover, θα πας στο περίπτερο και θα πάρεις καπνό, χαρτάκια, ίσως κάνα χυμό και την...-καλημέρα BOB- -καλημέρα κύριε Καβούρη- ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΣΟΥ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ (βγαίνει σε πολλά χρωματάκια πράσινα, κόκκινα, κίτρινα, ριγέ, να πηγαίνει με τις πιτζάμες)
Θα την ξεκοκαλίσεις με ευλάβεια, θα κάνεις τα τηλεφωνά σου και με τους άλλους ενορίτες θα κατηφορίσετε στο γήπεδο, όπου θα ξεσπάσει μια πρόχειρη τζιχάν ενάντια στους ετερόχρωμους άπιστους και με τα λάβαρα-πανό στο χέρι θα εισέλθετε στο "ναό" (δεν τον λέω εγώ έτσι...)
Εκεί θα ανάψουν οι καπνογόνες λαμπάδες, συνθήματα για την μπιπ-θρησκεία-θύρα (κάνει ρήμα με το 3, ότι και αν σημαίνει για τον καθένα) γεμάτα κατάνυξη και με το σφύριγμα, θα αρχίσει η λειτουργία...
Ίσως στην διάρκεια κοινωνίσεις με κανα "βρώμικο" και μπύρα, και με καθαρή ψυχή και αγαλλίαση που ο "Θεός"¨τους κούμπωσε 2 γκολάκια θα πας σπίτι εξαγνισμένος, να βάλεις τα καλα σου για το σουαρέ.
Αν η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, το ποδόσφαιρο είναι το placebo.
Ποιο το κακό θα μου πεις, ο καθένας έχει τις εξαρτίσεις του. Εγώ μαζί σου.
Ας το αναγνωρίσουμε όμως και ας μην το παίζουμε δήθεν "μοντέρνοι" και "ψαγμένοι", πέφτουν και αλλιώς οι γυναίκες (ελπίζω)
Ευλογείται!

Blog, bLog, blOg, bloG,BLOg, BLoG, BlOG, bLOG!

Υπάρχουν blog πολλών ειδών. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Άλλος γράφει τα απομνημονεύματά του, που κανείς δεν πρόκειται να ενδιαφερθεί εκτός αν έχει κανένα χάρτη με κρυμμένες λύρες η υπόθεση, άλλος κράζει τη γειτόνισσα επειδή τον ενοχλεί μπουγάδα της που είναι πιο άσπρη, άλλος σχολιάζει κακεντρεχώς τούς celebrities μήπως τραβήξει λίγη μαγική σκόνη δημοσιότητας και κολλήσει πάνω στη γλίτσα του και άλλος δεν έχει φίλους να τα πει σε κάνα μπαράκι και κάθετε τικ-τοκ, τικ τοκ και τα λέει με σήματα μορς στο laptop του. Η ελευθερία του λόγου έχει παραγίνει...ε, μα πώς; Και εντάξει, η κυρα Μαρίτσα, με τη μπουγάδα της, ο μοναχικός, ο κακομοίρης και ο Mister Papa-ρια-tsi δεν ενοχλούν πολύ. Τι γίνετε όμως με αυτούς που πλασάρουν ειδήσεις ότι να' ναι, και το παίζουν δημοσιογράφοι χωρίς καμιά παιδεία, μεθοδολογία και πλήρη άγνοια της ουσίας της πληροφόρησης;
Μια πρόταση που ακούστηκε για έλεγχο και ταυτοποίηση των blogs ίσως είναι λίγο αναχρονιστική, και άκομψη.
Αλλά ένας διαχωρισμός μεταξύ υπεύθυνων ανθρώπων που δουλεύουν για την ενημέρωση και την κάλυψη γεγονότων και χαλασμένων τηλεφώνων του διαδικτύου, θα είναι αναγκαία κάποια στιγμή για να μη γίνει η έννοια του blog νεκροταφείο παραπληροφόρησης και άχρηστων-αδιάφορων-επικίνδυνων λέξεων.